Hallo Josse!

Josse praat behoorlijk goed, als je tenminste weet wat hij zegt. Dat wil zeggen, de zinsbouw wordt steeds beter maar de uitspraak is nog steeds net mis. Zo eten we vaak een pannenpoek en gaat afval nog steeds in de lullekak. Vanavond hebben we de woorden jas en mijn geoefend, die kwamen er perfect uit. Maar zogauw we vroegen hoe Josse’s zusje ook alweer heette, kwam het vaste antwoord: Tatijn! “Gelukkig maar,” zei Marianne, “het is zo schattig als hij Tatijntje zegt in plaats van Jasmijn”. En zo is het ook wel.

Mama boekt met een super-last-minute een weekend in de Beekse Bergen voor het hele gezin. Leuk! We rijden met onze auto door het besneeuwde junglepark (de dieren leken het minder maf te vinden dan wij) en gaan daarna met de duw-jeep over het voetpad. Kinderen achter het stuur.

Het is rustig in het park en sommige dieren (olifanten!) houden zich koppig binnen op. Maar gelukkig staan alle speeltuinen nog gewoon buiten. Josse gaat lekker hard van de glijbaan!

Na verrichte arbeid gaan we natuurlijk ook nog het subtropische bad in. Grote lol maar helaas: geen foto’s.

We gaan een weekend weg en papa pakt de koffers in. Kijk, dat is typisch een karweitje waar Josse wel even mee kan helpen. Neem bijvoorbeeld die hydrofiele luiers, daar kan je er eigenlijk niet genoeg van meenemen.

Kijk, op natuurijs had Josse wel eens eerder gestaan (nou ja, gezeten). Maar met schaatsen onder, dat is natuurlijk het echte werk. Gelukkig kan het dit jaar weer. Papa fungeert nog even als steun maar de snelheid zit er al goed in, dus dat duurt vast niet lang meer.

Als Josse iets leuk vindt, dan is het wel te-le-visie kijken. Liefst de hele dag. En het mooie is, tegenwoordig kun je bijna overal televisie kijken. Op de televisie zelf natuurlijk, maar die weigert wel eens dienst (we trekken de stekker eruit sinds Josse weet waar de aan-knop zit). Dan is er gelukkig ook nog de collectie laptops, de draagbare dvd-speler en papa’s telefoon. En, als we boven op zolder zijn, de computer die daar geparkeerd staat.

Als er eenmaal een bepaald programma op een bepaald apparaat gespeeld heeft zijn de twee in Josse’s gedachten voor altijd verbonden. Zo is de desktop op zolder de exclusieve Bumba-machine, sinds de clown er een keer op te zien was. We geven, zoals zo vaak, maar toe aan de uitdrukkelijke wens om Boema telkens opnieuw te voorschijn te toveren.

Of Josse om twaalf uur nog even uit bed wilde om oud en nieuw mee te maken? Maar natuurlijk! In een oogwenk is hij zo wakker als maar kan, en vindt het eigenlijk onzin om tegen enen weer naar bed te gaan. Mooi begin van het jaar!

Op derde kerstdag verkassen we van Anloo naar Twente om onze intrek te nemen in het zomerhuisje in het bos. Die middag rijden we meteen door naar Enschede, waar het concert van Nijntje plaatsvindt, een voorstelling waar we tijden geleden al voor gereserveerd hebben.

Als Josse hoort dat Nijntje zelf zometeen een liedje komt zingen gelooft hij het maar half, maar het gebeurt en dat wil meneer niet graag missen. Hij zit een uur lang voor op de knie en klapt keurig na elk nummer. Maar in de auto terug blijkt al dat er diepe indruk is gemaakt. Het helpt dat we een CD meekrijgen om knallers als Konijnen 3 nog eens (en nog eens) af te spelen.

Zoals gebruikelijk zwerven we door het land met de kerst. De sneeuw en ijzel maken het nog een spannende onderneming maar gelukkig gaat alles goed. Eerste kerstdag reizen we naar Anloo, waar we de Tweede doorbrengen met opa en oma en de Groningse tak (inclusief hoogzwangere tante). Voorlopig is Josse nog de kleinste, maar hij houdt zich goed tussen alle grotere kleinkinderen.

Dat is ook wat. Onderbreken Josse en Papa het wachten bij de bushalte een minuutje om aan de overkant van de straat even naar de hertjes te kijken, rijdt lijn 110 keihard voorbij. Daar hebben de heren flink de pest over in.

“Nare bus” zegt papa.

“Bus moet in de hoek” zegt Josse.

Dat wordt dus lopen naar huis. Gelukkig komt lijn 107 na een paar honderd meter achterop. We mogen deze keer wel mee.

Het is een serieus pak sneeuw dat hier voor de deur ligt. Desondanks wil Josse het skipak niet aan. In zijn gewone jas (maar met sneeuwlaarsen) gaat hij uiteindelijk naar buiten. De sneeuw is zacht, dat is leuk, maar blijkt ook koud. Uiteindelijk toch maar liever weer naar binnen.