Hallo Josse!

Kleine jongens worden groot en zo komt het dat Josse vandaag voor het eerst naar de (peuter-) school mag. Dat leek hem geweldig, maar naarmate de dag dichterbij kwam begon Josse ‘m toch steeds meer te knijpen. Vanochtend bleek alle zorg om niets: in de klas staat een glijbaan, er zijn puzzels en juf Bianca is heel aardig. Het is eigenlijk net de crèche. Het zwaaien bij het raam ging zonder traan.

Papa hield zich gelukkig ook groot, maar hij had het met Jasmijn al eens eerder gedaan. Het is verbijsterend dat dat alweer drie en een half jaar geleden is.

Josse heeft een topweekend. Aiden komt zaterdagavond logeren. Eerst eten we samen en dan mogen de jongens gaan slapen. Het duurt even voordat dat er van komt, maar gezellig hebben ze het wel. De volgende ochtend wordt iedereen vrolijk wakker.  Na een bezoekje aan de kinderboerderij gaat Josse heerlijk slapen. Hij heeft zijn zinnen gezet op rijden met de trein en dat mag als hij weer wakker is.

Het is een gezellige dag.

Zomerfeest op de cèche. Het weer is geweldig en de hapjes en drankjes zijn overvloedig aanwezig. Het is vooral leuk dat we nu eens zelf kunnen kijken hoe Josse en Aiden (die op dezelfde groep zitten) samen spelen in de tuin. De tocht op de fiets alleen al duurt zeker een half uur.

Bij de volgende Sail in Amsterdam is Josse al 7 en wie weet of hij dan nog mee wil. Dus trokken we vandaag snel naar de hoofdstad om naar de bootjes te kijken. We spreken af niet te dicht langs de kade te lopen en op geen enkel hek te kl.. Josse!

Het gaat goed (en bovendien, die bootjes daar beneden zijn allemaal van de reddingsbrigade). We bekijken al het varende spul en bezoeken een aantal tall ships. Dan gaan we in de rij staan voor het pontje naar de overkant, waar het Pirateneiland is.

Als we daar staan laat een stoomschip even de scheepstoeter gaan. Toet! Josse springt bijna in het IJ van schrik en wordt vervolgens erg boos. Het stoomschip mag niet meer komen! De stuurman draait zijn boot snel om. (We staan ook op het einde van de route.)

Na een paar uur is de brandstof wel ongeveer op en nemen we de bus terug naar het station. Daar is nog net even tijd om de flesjes Fristi te legen en dan vertrekt de trein naar huis.

We passen op de poes van de buren, en Josse vindt het prachtig. Als papa al weer snel terug naar huis wil, blijft zoonlief zitten want “de poes is al de hele dag alleen”. Dat is een overtuigend argument en we kijken de etende kater nog even aan.

Het is gebeurd, Josse heeft voor het eerst in zijn leven een aantal dagen gelogeerd. Met zijn zus, dat wel, is hij in de goede zorgen van zijn opa en oma in Drenthe geweest. Leuk natuurlijk, want in de grote tuin wonen kippen, staat een schommel en als je geluk hebt loopt er zelfs een paard in de buurt. We wachten nog op de complete fotoserie maar deze maakten we vast bij het ophalen, op zaterdag.

Tineke de kapster is langs geweest en het ongelooflijke is gebeurd: Josse heeft de gehele knipbeurt zijn kaken stijf op elkaar gehouden. Geen huilen, roepen, worstelen maar gewoon rustig op de stoel zitten. We zijn blij! Er is ook behoorlijk wat gebeurd: van dit (op de grond na de menselijke kruiwagen, overigens)

naar dit.

Er zit nog wel wat haar in de romper!

We gaan tijdens dit tropische weekend nog een keer naar de theetuin in Eemnes. De smoothies gaan er bij aankomst goed in. Josse wil ook graag die van mama even proberen.

Daarna door na de speeltuin.

Mooie foto, maar helaas genomen net nadat de knappe eter een bord spinazie achter de kiezen had gewerkt. De groene vlekken op het gezicht zijn met de botte photoshop-bijl verwijderd, waarvoor excuses.

Nog even over het WK: dat voetbal kijken, daar heeft Josse toch nog weinig kaas van gegeten. Toen hij thuiskwam uit de crèche, tijdens de laatste minuten van Nederland-Slowakije, schakelde hij het toestel meteen over op Veronica, waar een man aan een tafel zat. Meer zagen we er niet van, want papa had de afstandbediening onder handbereik, maar de rest van de reglementaire speeltijd heeft Josse lopen huilen om de man aan de ta-hafel.

Dat was wat teleurstellend. Gelukkig vonden we de dag erop een soort van voetbal dat we beiden konden waarderen: de penalty-reeks! Daar wordt tenminste om de 30 seconden gescoord en dus kan de jonge supporter blijven juichen.

Toch hoop ik dat we er niet teveel van gaan zien, op vrijdag.