Hallo Josse!

Als Josse op zijn nieuwe speelkleed ligt wil Jasmijn er graag bij. Dat gebeurt vaker: Jasmijn wil ook graag in de wieg, op schoot en in het autozitje als Josse daarin zit. Maar op het kleed kan het. En zo liggen broer en zus zoet naast elkaar.

Ondanks een stevige wind gaan we op eerste kerstdag met de familie nog even de Drentse hei op. Josse wordt ingepakt en in z’n kuipje gezet voor transport. Als dat gebeurt weet hij inmiddels hoe laat het is en sluiten de ogen. Binnen seconden is Josse dan in slaap.

Ook het bezoek aan de hei wordt slapend doorgebracht. Dat is dan wel weer bijzonder want Josse hangt in de lodger om papa’s nek. Die heeft nog nooit zo rustig gelopen tijdens een wandeltochtje, maar gelukkig gaat alles goed. De snijdende wind gaat kennelijk niet door de vele lagen stof.

Als we zondag wakker worden in Anloo heeft Josse een kras op zijn wang. Het zullen zijn scherpe nagels zijn, niemand heeft gezien hoe de kras er gekomen is. Josse blijft vrij rustig onder zijn verwonding.

Het is de dag dat we Jasmijn haar verjaardag vieren en dus is er bezoek. Josse mag bij iedereen op schoot, onder meer bij opa Jos.

Die middag wordt er uiteraard gewandeld in de Drentse drek. Als de wielen van de kinderwagen vast dreigen te lopen wordt Josse door de lucht verder vervoerd.

Onder invloed van het geschud en de Drentse lucht slaapt Josse een gat in de middag.

Als we Josse uit de auto halen na een lange rit naar het Noorden is hij eerst een beetje groggy. Het is ook niet niks, half het land doorkruisen met hoge snelheid. Maar als vervolgens oma in beeld komt dan verschijnt er, wel, kijk zelf maar:

Op woensdagochtend gaat Josse zijn zus naar school. Dat is nogal een operatie want omdat papa er niet is, moet Josse mee in de fietskar waar zijn zusje in vervoerd wordt. En het is nogal koud buiten. Gelukkig heeft mama aan pakken en doeken geen gebrek en als een bundeltje mag Josse mee naar school. Bij thuiskomst blijkt hij de reis overleefd te hebben.

Eenmaal uit de lappen tijgert Josse nog wat over de bank, alvorens weer in slaap te vallen. Als die middag zijn zusje met veel kabaal haar verjaardag viert, slaapt hij overal doorheen.

Josse is vandaag op bezoek geweest bij zijn buurjongen Aiden. Het was tijd voor een goed gesprek in de box. Aiden is dan wel 5 weken jonger, maar wordt al net zo’n grote jongen als Josse. De moeders dronken ondertussen gezellig een kopje thee.

Aiden zegt: kijk Josse mijn wieg staat hier naast de box!

Josse had al eerder kunstjes laten zien, maar vandaag was het weer raak. Vanochtend na de verschoning had mama Josse op zijn buik gelegd. Vervolgens zette hij zich met een harde trap tegen mama’s been af en leek daadwerkelijk te kruipen om vervolgens op zijn buik te rollen.

’s Avonds ging Josse in de Tummy tub. Hij vertikte het alleen om te gaan zitten. Hij vond het veel interessanter om te blijven staan, dan kon hij tenminste ook zijn zus in het bibabad zien!

Lacht Josse wel genoeg? is een vraag die ons zeer bezig houdt. Het lijkt alsof we een serieuze zoon hebben die met beheerste blik de wereld in zich opneemt. Zelfs hilarische situaties (papa valt van de bank, mama gooit iets om) worden met ernstig gelaat gadegeslagen. Gelukkig kan ook Josse af en toe een grijns niet bedwingen. We tellen die momenten en proberen er zoveel mogelijk vast te leggen.

Even wat foto’s tussendoor. Deze maakte papa toen Josse in de wipstoel zat.

En deze maakte mama, met zoonlief in de box.

Regelmatig kijken we Josse diep in de ogen om vast te stellen welke kleur zijn kijkers hebben. Mama hoopt op bruine ogen, papa denkt dat het grijs wordt. We maken een foto van dichtbij in daglicht om het voor eens en altijd vast te stellen.

Op het rechteroog leggen we de digitale kleurenmeter, die eerder correct aangaf dat Jasmijn haar ogen blauw zijn.

Daar staat het: de aandelen rood, groen en blauw zijn vrijwel gelijk. Dat betekent dat Josse (voorlopig) grijze ogen heeft. (Uiteraard geeft dit resultaat geen garantie voor de toekomst.)