Het is een prachtige jongen die we erbij hebben, zoveel is zeker. Maar met zijn ver-maand-dag (Josse is 1 maand oud vandaag) komen we wel in de periode waarin het leven met een jonge baby zijn tol begint te eisen. Gebroken nachten zijn niet erg, maar na vier weken vier uur slaap per nacht wordt de jonge ouder het ook langzaamaan beu. We proberen het te rooien met wisseldiensten, slaapbeurten, middagdutjes en, vanaf vandaag, een week Oma Janny stand by. Hopelijk kunnen we het daarna weer zelf.
Wat is er mis? Niet zoveel, alleen vormen de zogenaamde krampjes nu een vast onderdeel van het verteren van de maaltijd. Dat levert een huilend kind na, en vlak voor de voeding. Optillen en op de buik leggen zijn de enige dingen die helpen. Daarbij is het voor de vasthouder lastig slapen, hoewel soms zelfs dat gebeurt.
Laten we er eens vanuit gaan dat het internet over 20 jaar nog steeds bestaat en we al die tijd niet vergeten zijn deze site te verlengen. Dan is het goed mogelijk dat Josse dit bericht ooit zelf kan lezen. Jongen, let goed op: we doen het allemaal met liefde en vinden het niet erg, maar wees alsjeblieft niet te beroerd om, als de tijd daar is, eens voor je oude ouders te zorgen. God weet dat we het hebben verdiend.
opajos | 5 november 2007 om 11:04 | Permalink
Misschien groeit er bij de jonge ouders langzamerhand ook een beetje waardering voor hun eigen opvoeders. De nachten waren in die tijd niet veel langer, of misschien juist wel.
Frederiek | 5 november 2007 om 16:38 | Permalink
Hè, wat vervelend voor het jonkie (de pijn) en voor jullie (het slaapgebrek). Maar het is een PRACHTIG JONGETJE!! We komen hem echt nog wel bekijken, hoor, maar we zitten nogal vol de afgelopen en komende weekenden. Maar als ik dit zo lees hebben jullie nu vooral behoefte aan rust. Ik bel nog!
Liefs, Frederiek
admin | 5 november 2007 om 18:10 | Permalink
Opajos toch. Waarom denk je dat je kleinzoon Josse heet?