Hallo Josse!

Nu Josse zelf een beetje kan zitten en erg geïnteresseerd is in het vastpakken van dingen is het speelkleed weer een goede activiteit. Bovendien levert het, op de een of andere manier, altijd leuke foto’s op.

Gelukkig gaat het met de jonge buikligger ook een stuk beter. De prut in de ogen is weg en Josse is een stuk vrolijker. Wel lijkt er (nog steeds) een tandje door te komen, wat tot onvoorspelbare huilbuien leidt.

Met Josse in de Maxi Cosi gaan we tapas eten in de stad. Het is de eerste keer dat Josse zittend naar een restaurant mag (al eerder maakte hij een etentje liggend mee, in de bak van de kinderwagen). De vele hapjes boeien eindeloos maar het menu blijft bij een broodkorst.

De serveerster is zo onder de indruk van onze kleine spruit dat ze een foto van haar eigen zoontje komt laten zien. Ze maakt een foto met mama’s mobiel; de kwaliteit laat te wensen over.

Papa was al twaalf toen hij zijn eerste computer zag en mocht al bijna op de brommer toen hij voor het eerst een toetsenbord aanraakte. Dat is bij deze generatie wel anders. Jasmijn kan al aardig alle toetsen achter elkaar indrukken en Josse zet hier, tot ergernis van zijn moeder, keer op keer de Caps Lock aan. Zie ook de geconcentreerde blik.

Hoewel hij officieel nog twee weken te gaan heeft konden we de smekende ogen van Josse niet langer aanzien en heeft hij, twee dagen geleden, zijn eerste broodkorst gehad. Het had niet veel om het lijf: de korst werd besabbeld en belandde stukje bij beetje op de grond. Grote tevredenheid bij de jonge eter.

Zie overigens ook de, nog steeds wat ontstoken, ogen. Het gaat redelijk goed met Josse maar hij ziet er wat zielig uit en heeft nog een naar hoestje. Lachen kan hij nog wel, gelukkig.

Het menu van Josse is dagelijks hetzelfde, namelijk uitsluitend borstvoeding. Net zoals bij zijn zus is het de bedoeling om hem in ieder geval tot een half jaar geen bijvoeding te geven. Dat wordt de laatste tijd steeds moeilijker want Josse heeft het eten ontdekt.

We dachten eerst dat hij niet langer in de stoel op tafel wilde zitten omdat hij überhaupt alleen nog maar rechtop wil zitten, maar eenmaal bij zijn ouders op schoot heeft Josse alleen nog maar oog voor hetgeen er op tafel staat. En het is ook niet eerlijk natuurlijk, als de hapjes steeds net langs je hoofd schieten op weg naar de mond van vader of moeder.

Wat te doen? Zoals een kennis ooit opmerkte, als een kind smachtend naar de autosleutels kijkt laat je ‘m ook niet een stukje rijden, en dus houden we het voorlopig bij melk. Maar kijk toch eens naar die blik.

Onze stoelen zijn terug van de bekleder. Dat treft, want Josse blijft tegenwoordig netjes rechtop zitten als je ‘m precies goed neerzet. Foto!

Er is veel te zien als je met een wagentje door het dorp gereden wordt: bomen, gebouwen, nieuwsgierige mensen. Maar langer dan tien minuten houdt Josse het niet vol, hij valt door het rijden gegarandeerd in slaap.

Josse is nu al een tijdje ziek. En zelfs nu hij ziek is, is het nog een schatje. Hij huilt zelden, klaagt soms een beetje en ziet er vooral niet uit met zijn ontstoken oogjes, zijn loopneus en zijn bleke gezichtje. Maar vooral nu hij weer beter wordt merk je wat voor een lieverdje het normaal wel niet is. Hij heeft alweer het hoogste woord en lacht superlief.

Hoe is het met de zieke? Onderstaande foto geeft het wel goed weer: er wordt weer gelachen maar de ogen zijn waterig en het houdt niet over. Vanavond voor het eerst in dagen maar weer eens een badje gedaan en dat ging niet slecht. Verder heeft meneer vandaag drie lange rukken geslapen en tussendoor met weinig zin uit een flesje gedronken.

Er komen overigens liters kwijl naar beneden, wat zomaar kan betekenen dat er een tandje aankomt. Dat kan er ook nog wel bij.

Als we toevallig door de week ziek worden is de huisarts paraat. Althans, dat schijnt want als onze kinderen één ding nog nooit gedaan hebben, dan is het wel ziek worden op een werkdag. Nee, die wachten tot vrijdagmiddag 5 uur en gooien zich dan te pletter op de stoep, of ontwikkelen een koorts die niet meer ophoudt.

En dus kennen ze ons inmiddels op de huisartsenpost, de verzamelplaats voor ongelukkigen die in het weekend getroffen worden door lichamelijk ongemak. We nemen Josse er vandaag mee naartoe want zijn koorts houdt al vier volle dagen aan. Zo langzamerhand ziet hij er zelf ook de lol niet meer van in.

We zijn niet de enigen die het niet vertrouwen. De dokter van dienst reikt een kuurtje uit dat Josse vol aandacht opdrinkt (bijvoeding!) en dat zijn werk verrassend snel doet. Het vervelende hoestje blijft maar de koorts is ’s avonds weg. Dat scheelt een stuk. Ook Jasmijn besluit, zonder medicijnen, dat het mooi geweest is en laat de koorts op eigen kracht wat zakken. Zo zijn we zondagavond allemaal koortsvrij.

(Kindertemperaturen, Josse in het blauw en Jasmijn in het rood.)