Hallo Josse!

We zijn ziek. Allemaal hebben we de griep en om de beurt is een van ons het meest ziek. Nu is het Josse, met 38.5 graden koorts en een loopneus. Het is intens zielig, zo’n druipend kind dat zachtjes huilt en waar je, op een zetpil paracetamol na, niks aan kunt helpen. Gelukkig is hij het glimlachen nog niet verleerd.

Jasmijn is iets minder ziek maar heeft wel verhoging; papa is er zo’n beetje overheen en vooralsnog doet mama alsof ze nergens last van heeft.

We zijn in Drenthe om Jasmijn op te halen die bij opa en oma logeert. Op zondagochtend maken we een hoognodig bezoekje bij de overgrootvader en -moeder van Josse, die in Annen wonen. Opa-opa is verguld als hij zijn achterkleinkind even op schoot mag houden.

En zo te zien vindt Josse het ook wel prima. Door een samenloop van omstandigheden is vrijwel de hele rest van de familie in het Noorden ziek of bezig ziek te worden en dus gaan we, na een aantal kortje bezoekjes, weer richting Bussum.

Die Josse, wat zou hij allemaal doen als je niet kijkt? Je laat hem achter op een kleedje, met een speelbrug boven zijn hoofd en gaat even naar de keuken. Kom je terug, staat de speelbrug zo’n beetje naast het kleedje en is er ineens een speelkubus ten tonele verschenen. Hoe doet hij het?

Deze zaterdag rijden we met Josse door het hele Gooi, en zo komt het dat hij in de parkeergarage van een supermarkt moet worden voorzien van een slokje. Tussendoor zet mama hem even achter het stuur.