Het zijn zware dagen voor Josse, die plotseling overal vanaf dondert. Zondag maakte hij een smak uit het ouderlijk bed, vandaag ging het balanceren met een stoel net niet lang genoeg goed. Niet dat er lang gehuild wordt, maar de blauwe plekken blijven wel zitten op het lachende gezicht.
Het hoort erbij, denken we maar, en wie nooit valt weet niet wat gevaarlijk is. En als het goed gaat, loopt Josse zomaar van de tafel naar de stoel (met de hand op een van beiden, natuurlijk). Geen vooruitgang zonder risico, nietwaar? Of zou het toch genetisch zijn?
Laat een reactie achter