Hallo Josse!

Op vrijdag neemt papa Josse en Jasmijn mee naar het overdekte zwembad in Bussum. Het is voor het eerst dat we met zijn drieën gaan, en dat is nogal een operatie. Omkleden in een hokje met twee ongeduldige kinderen, ik geef het u te doen. Eenmaal in het water gaat alles gelukkig vanzelf, Jasmijn vermaakt zich goed en Josse vindt het prachtig.

We hebben extra geluk want vandaag blijkt niemand minder dan Sinterklaas op bezoek te komen in het zwembad. Hij verschijnt niet in een zwembroek, wat een kleine teleurstelling is, maar strooit wel met suikergoed. Dat is trouwens ook niet zo’n goed idee, in een zwembad. De kinderen deert het niet, die kijken vol ontzag en van een veilige afstand.

Staan kan Josse al een hele tijd. Lopen kan hij onder begeleiding van een stoel, loopwagen of iets anders voor handen ook prima. Helemaal los lopen daar waagt Josse zich nog niet aan. Maar dit weekend deed hij zowaar een half eerste stapje.

Geen wonder natuurlijk: Josse kan alles.

Als we Bussum binnenrijden sneeuwt het behoorlijk hard. Josse ligt te slapen en stoot een kreet uit van verbazing als hij wakker wordt. Eenmaal binnen blijft hij uit het raam kijken.

Als het wat minder hard gaat, lopen we een rondje door de sneeuw met Josse op de arm. Met muts en handschoenen, wat het moeilijk maakt de sneeuw te voelen. Toch heeft hij door dat er iets aan de hand is, en wijst enthousiast naar de muren en bomen die opeens wit zijn.

We zijn in Hengelo op de verjaardag van Oma Elise. Josse voelt zich een grote jongen want doet aardig mee met de rest. Van de glijbaan, op de trampoline, door de apenkooi. En zelfs in de auto. Het duurt nog even, maar dan hoeft papa niet altijd meer zelf te rijden!

Mama haalt Josse en Jasmijn na een dag werken (en vertraging) op van de creche. Papa heeft nog meer vertraging en zal pas laat thuis zijn. Mama begint met koken en Jasmijn mag televisie kijken, Josse rommelt wat in de kamer. Jasmijn gaat nog even snel naar de wc en daarna wordt Muis aangezet. Ondertussen is mama in de keuken en realiseert zich dat het wel erg rustig is in de kamer. Waar is Josse? Mama rent naar de kamer en ziet dat Jasmijn na het toiletbezoek de deur naar de hal open heeft laten staan. Mama heeft visioenen van een Josse die van de bovenste tree naar beneden valt, maar op de gang is geen Josse te bekennen. Snel verder zoeken, er klinkt wat gerommel in het toilet….. Mama kijkt om de hoek van de deur. Josse weet dat hij niet in het toilet mag komen en dat zal de reden zijn van zijn zeer triomfantelijke glimlach terwijl hij met zijn hand in de wc-pot zit.

Even later zitten Josse, Jasmijn en mama gewassen aan tafel. Er staat tortellini op het menu. Josse probeert er een. Er wordt vrolijk wat gekauwd en daarna verdwijnt de gehele tortellini in zijn keel. Dat gaat niet helemaal goed, mama slaakt een kreet terwijl zoonlief lijkt te stikken. Hij kokhalst een keer en kijkt daarna zeer vrolijk naar mama, dat was een leuk grapje he, lijkt hij te zeggen. Bij de volgende twee tortellini’s herhaalt het tafereel zich en kijkt Josse elke keer lachend naar mama.

De fotograaf is op de crèche geweest. We krijgen een groepsfoto van de babygroep met onze zoon erbij. Door de matige doorstroming naar de volgende groepen zijn sommige baby’s al een beetje, ehm, groter.

Veel kinderen zitten niet de hele week op de crèche en dus is deze groep eigenlijk elke dag anders. Wie wel altijd samen met Josse naar de crèche gaat, dat is zijn zus. We krijgen ook een dubbelportret.

Nu Josse een steeds betere coördinatie krijgt neemt het gevaar in huis snel toe. Waar eerst nog voorzichtig langs tafels geschoven werd is het nu zaak om er zo snel mogelijk bovenop te klimmen. Dat kan niet goed gaan, zou je zeggen, en zo is het ook. Gelukkig zijn we er tot nu toe op tijd bij om meneer naar beneden te tillen. Het helpt dan ook dat Josse op elk overwonnen object begint te gillen van plezier.

Het is al weer 5 maanden geleden dat we voor het laatst een tandendoorbraak gemeld hebben. Begin juni stond de stand op 3 boven, 3 onder. Vrij snel daarna was het rijtje compleet en zaten we op 4 boven en 4 onder (op deze site hebben we dat zo te zien niet gemeld, excuses daarvoor).

Maar de laatste weken was het duidelijk dat er iets aan zat te komen. Het speeksel gutste langs de kin en de shirtjes konden twee keer per dag verschoond. Op zaterdag voelde mama al een grote bobbel op de onderkaak en op zondag bleken er boven maar liefst twee kiezen tegelijk door te breken.

En zo zijn we onverwacht in een periode van rust terecht gekomen. Josse is door zijn verkoudheid heen, kwijlt niet meer en is in een prima humeur nu zijn tandvlees niet meer zo jeukt. Hoe lang zou het duren?