Hallo Josse!

Op vrijdagochtend nemen we Josse mee naar Monkey Town, een klim- en speelhal in Bussum. Vindt-ie hartstikke leuk! De ballenbak is favoriet en zien we daar een heuse zwembeweging? Ook de glijbaan gaat goed, maar dan bij papa op schoot.

Opa en oma waren er en hadden opgepast. We zaten samen met ons gezinnetje aan tafel. Josse was vooral moe: lange dag, en hij had duidelijk geen zin in het eten. Dan kun je heel geduldig gaan voeren, maar vandaag kozen we voor de andere mogelijkheid: laat maar smeren, er komt altijd iets in zijn mond.

Het daaropvolgende tafereel zal oma lang bijblijven want smeren, dat is Josse wel toevertrouwd. Zie hieronder voor een kleine impressie.

Doordat hij tijdens zijn verjaardag in het buitenland zat druppelen de cadeau’s voor Josse één voor één binnen. Vandaag komen oma Janny en opa Gerard met een verdacht groot pak op de proppen. Het zal toch niet… ja hoor, Josse is de eigenaar van een prachtige Bliksem McQueen auto!

Op de eerste donderdag na zijn verjaardag trakteert Josse op de crèche. Altijd lastig, zo’n babygroep, want veel mogen ze nog niet hebben. We kiezen voor een knuffel met aan zijn poot een doosje rozijntjes. Zeer verantwoord. De knuffels heeft mama voor weinig op de kop getikt in een drogisterij, de rozijntjes zijn van de standaard HEMA-soort. Helemaal weet je het nooit, maar we hopen dat Josse de blits maakt met deze traktatie.

Op 4 oktober wordt Josse 1 jaar oud. Probleempje: we zitten nog steeds in Turkije en vliegen later die avond pas weer terug naar Nederland. De cadeau’s laten we dus nog maar even zitten, maar helemaal niets doen is ook zo ongezellig en daarom beginnen we de dag met een lied, het door Jasmijn hard meegezongen er is er een jarig. Gelukkig hebben we eerder geoefend met het fenomeen Hoera!, zie hieronder.

In ons vakantiepark worden jarigen bij het diner normaliter toegezongen door het parkpersoneel, maar omdat we vertrekken eten we vanavond buiten de reguliere tijd. Dikke pech? Gelukkig niet, want onze vriendelijke Belgische gastvrouw regelt gewoon een taart en een aubade bij de lunch. De familie gaat er eens goed voor zitten.

En inderdaad, daar komt de taart!

Na een keihard Happy Birthday is het natuurlijk tijd om de kaars uit te blazen. Mama blaast gelukkig hard mee. En tja, als het kind eenmaal 1 is dan hoeven we ons een stuk minder zorgen te maken om snacks met veel suiker. Toch?

Later op de dag slaapt Josse keurig tijdens de vlucht terug naar huis en als hij in Nederland weer wakker wordt is de verjaardag eigenlijk al voorbij. Maar laten we afspreken dat we er hier ook nog een klein feestje aan wijden.

We verblijven aan de Middellandse Zee, maar wel aan een gedeelte waar het strand bestaat uit grote en nog grotere keien. Voor ons plezier is ter hoogte van het park wat zand opgespoten. Maar dat is juist voor kinderen van nog geen 1 een slecht idee! Josse neemt een hapje.

Gelukkig is de zee zelf een stuk interessanter. De keien in de branding vormen in feite een grote ballenbak waar Josse prima mee kan spelen. Ook in de golven vindt hij het leuk, totdat een groot exemplaar hem overspoelt.

Dan is het wel mooi geweest en mag mama voor wat warmte zorgen.

We maken een dagtrip naar het naburige Kemer, waar we het plaatselijke dolfinarium bezoeken. De vraag bij dit soort dingen is of Josse veel meekrijgt van de show. De medewerkers denken van niet en laten hem daarom gratis naar binnen. Eenmaal op de tribune valt het gelukkig mee en komt Josse (met enige hulp) zelfs tot een applausje.

Maar het is niet makkelijk, van hot naar her in Kemer. Vlak na de dolfijnen vindt Josse het wel best en valt hij in zijn buggy in slaap.

Met papa (en een pufje van mama’s schuimgel).

(Let u niet op de rommel?) En met mama, natuurlijk.

En vooruit, met het hele gezin zoals vastgelegd door de parkfotograaf met de hele grote lens op weg naar het zogenaamde Witte Diner (hierboven waren we al omgekleed, zo te zien).

We hebben bij de geboorte van Josse een nieuwe babyfoon gekocht, een digitale met een beter geluid en een groter bereik. Thuis werkt het ding prima maar op vakantie komen we erachter dat het bereik net (net!) te klein is. We halen de deur van het restaurant maar niet de tafels, en de tuin voor het zwembad maar niet het bad zelf. Ook de zwembadbar is net buiten bereik. Toch willen we graag af en toe op pad, als Josse en Jasmijn slapen. Dat leidt tot komische taferelen waarbij we om de 5 minuten van tafel rennen om buiten de ontvanger in de lucht te steken: is het nog stil?

Andere Nederlanders hadden het beter aangepakt en lieten ons een walkie-talkie zien die ook als babyfoon kan werken. Bereik: 1 kilometer, en ook handig op wintersport. Dat wordt dus weer een nieuw apparaat.

Thuis loopt Josse achter een kar of een klein keukentrapje. Op vakantie ontdekt hij een combinatie die minstens zo goed werkt: de (lichte) stoelen in het restaurant en de gladde vloer aldaar. En het mooie is: er staan stoelen genoeg. Na het eten laten we Josse los en verbazen ons over de afstanden die hij met de stoelen aflegt.