Hallo Josse!

We zitten in een Frans vakantiepark in Turkije en in het restaurant staat een groot aantal, typische Franse, eetstoelen. Geheel opgetrokken uit plastic en voorzien van honderd handige knoppen. Josse vindt het in het begin wel interessant maar spartelt tegen het einde als hij weer in zo’n stoel gehesen wordt. Want op iedere stoel zit een tuigje dat hem vervolgens een half uur op zijn plaats houdt. En dat is niet de bedoeling.

We krijgen van het vakantiepark een buggy voor Josse. Die gebruiken we thuis nooit omdat we een vrij zwaar exemplaar hebben, maar met dit lichte karretje gaat het toch een stuk makkelijker.

Het is alleen jammer dat Jasmijn erop staat dat zij in de buggy vervoerd wordt, en niet haar broer. En ja, Josse dragen is nu eenmaal makkelijker en dus krijgt Jasmijn haar zin. Gelukkig mag Josse af en toe in de kar slapen. Ook fijn.

We zijn op vakantie en hijsen Josse in een zwempak. Tegen wind en zon, dat eerste is niet echt nodig maar het tweede wel.

Het zwembad is best koud maar Josse moet en zal erin. En er niet meer uit. Papa zorgt dat het hoofdje boven water blijft.

In het diepe zwembad drijft gelukkig een zogenaamde swim safe, waarin we Josse laten drijven. Groot plezier, hoewel hij er na een paar minuten ook wel weer zat van is.

Zoals gebruikelijk komt na het zwemmen de hongerklop en de vreselijke vermoeidheid. We hebben een rustige middag.

We gaan op vakantie naar Turkije. Daarvoor pakken we natuurlijk het vliegtuig en zo gaat Josse vóór zijn eerste verjaardag voor het eerst de lucht in. Ook voor Jasmijn is het de eerste keer. We maken ons een beetje zorgen want het is bijna vier uur vliegen naar Antalya.

Gelukkig is er geen vertraging als we ‘s middags vertrekken. Josse krijgt oordopjes en merkt weinig van het feit dat we opstijgen. Na ongeveer twee uur is hij moe en verveeld van het leven in de stoel en valt in slaap. De oordopjes zijn we inmiddels kwijt, maar ze worden gelukkig vlak voor de landing weer teruggevonden.

Als we aankomen is het al laat, maar Josse kan er na zijn slaapje weer even tegen. Hij wordt omhelst door de eerste de beste Turk en daarmee laten we het advies om contact met de lokale bevolking te mijden maar varen (de GGD raadt dat aan in verband met infectieziektes; ze zijn duidelijk nog nooit met een baby in Turkije geweest).

Kijk hem gaan, de dappere loper achter zijn kar. Af en toe gaat het mis, maar het traject van de woonkamer naar de achterdeur wordt steeds sneller afgelegd.

(Eerder: Jasmijn.)

Josse kan al goed mee met de ‘groten’. Gelukkig zorgt Donna heel goed voor hem.

We gaan binnenkort met de kinderen de grens over en dus is het tijd dat Josse zijn eigen paspoort krijgt. Marianne fietst vanochtend langs burgerzaken maar natuurlijk eerst langs de fotograaf voor een, aan alle eisen voldoend, portret. Het wordt prachtig, gelukkig maar want het kan ook anders.

Nu Josse echt een beetje door kan kruipen komt het vaker voor dat hij door een openstaande deur glipt en uitkomt bij de trap. Daar hadden we met Jasmijn, waarmee we in een appartement woonden, geen last van.

De trap is prachtig en Josse klautert zo de treden op. Levensgevaarlijk natuurlijk want zijn kleine knuisten laten nogal eens los. Het is dus oppassen geblazen en zaak om soms, om de nieuwsgierigheid te temperen, een wandeling met zijn tweeën omhoog te maken.

Josse gaat al de hele zomer mee naar Oud Valkeveen en nu zo langzamerhand kan hij ook in meer en meer attracties. Zo zat hij al in de ballenbak en op het springkussen. Vandaag zat hij voor het eerst in de draaimolen. Jasmijn houdt haar broertje goed vast!

Gelukkig gaat het al snel een stuk beter met Josse. Als opa en oma op dinsdag aankomen is het ergste al achter de rug. De oudste kleinzoon wordt desondanks veel gedragen, want je weet maar nooit. Door opa

en door oma.