Kinderen hebben het steeds drukker
{ Monthly Archives }
“Sok” is één van de eerste woorden die Josse kon uitspreken. Hij zegt het als we hem de sokken aantrekken. En de schoenen. Alles wat aan de voet zit is een sok.
Maar veel zit er meestal niet aan zijn voeten. Josse wil namelijk nog al eens zijn sokken uittrekken. Gewoon, omdat het kan. Gelukkig zijn de vloeren thuis verwarmd.
Tja, meestal zijn we zeer opgetogen over onze kleine man, maar de laatste tijd zijn er op de creche ook minder leuke ontwikkelingen.
Josse blijkt niet altijd even lief tegen andere kindjes als hij zijn zin niet krijgt. De leidsters moeten met man en macht bijsturen. Na flink wat vermaningen is hij vaak weer poeslief.
Thuis staat Jasmijn gelukkig haar mannetje, eens kijken hoe wij dit gedrag zo snel mogelijk kunnen verbeteren.
Carnaval in Oldenzaal, een grote belevenis voor een kleine man. Josse inspecteert de vloot wagens voordat de optocht begint, samen met zijn opa.
Danig onder de indruk valt onze zoon daarna in een diepe slaap, om pas weer te ontwaken als 118 van de 120 wagens al langsgereden zijn. Maakt niet uit, ook de laatste twee zijn prachtig en zo komt het Bumba-pak ook weer een jaar van pas.
We hebben natuurlijk boekjes met dieren en het gaat Josse inmiddels goed af om een poes, hond of paard na te doen. Maar een dier in het echt, dat is natuurlijk andere koek. Vandaag verschijnt er (tijdens een bezoek aan een vriendin van Jasmijn) een paard in beeld. Dat vindt Josse geweldig. Het is gelukkig een stoïcijns paard dat niet schrikt van de kreten van onze jongste en Josse mag het zelfs aaien. Op de terugweg gaat het voortdurend van “tata”, waarin we optimistisch “paardje” horen.
Josse bij mama voor op de fiets. Mama is er wel klaar voor, maar ze rijden maar niet weg. De reden: Josse wil de handvaten niet loslaten.
Uiteindelijk slaagt mama erin, met minimaal contact, weg te rijden.
Tussen de buien door rijden vader en zoon deze vrijdag snel even naar de heide bij Blaricum. Daar graast een kudde schapen, die we al snel tegen het lijf lopen. Josse vindt het prachtig.
Het weer is prachtig en we lopen een mooi stuk. Het leuk om te zien dat Josse ook zelf hele stukken kan lopen. Als hij er genoeg van heeft mag hij op de nek. Ter afsluiting valt hij nog een keer op zijn voorhoofd, waarmee de collectie bulten met één is uitgebreid. Gelukkig hebben we van tevoren nog snel een portret gemaakt.
Met het wondje boven het oog gaat het eigenlijk prima. Maar helaas komt een ongeval nooit alleen, en dus kukelde Josse afgelopen vrijdag nog even tegen de muur. Resultaat: een bult ter grootte van een ei, die gelukkig snel weer slonk. Er zijn wel weer wat krasjes ontstaan, zodat het voorhoofd van de kleine buitelaar er steeds interessanter uit begint te zien.
Televisiekijken is het domein van Jasmijn en tot voor kort kon het Josse ook niet boeien, maar toen Jasmijn onlangs ziek op bed lag had mama eens voor Josse de Teletubbies aangezet. Josse ging er eens goed voor zitten.
Papa is een beetje moe en mama staat vroeg op met Josse en Jasmijn. Voordat we gaan eten, zetten we eerst het oud papier buiten en krijgen de poezen van de buren te eten. Josse wil net als Jasmijn eten in de bakjes doen. Voordat mama het weet heeft Josse een brokje in zijn mond. Volgende keer maar eerst ontbijten voordat we naar de poezen gaan.
