Hallo Josse!

Papa en mama gaan het weekend samen naar Antwerpen. Josse mag samen met Jasmijn logeren in Anloo. Jasmijn is al een pro, voor Josse is het de eerste keer. Ze lijken geen tijd gehad te hebben om papa of mama te missen:

Jasmijn is fan van Mega Mindy en recent zijn twee nieuwe dvd’s aangeschaft. De tune van Mega Mindy klinkt volop door het huis. Papa en mama zingen de variant Mega Jasmijn. Josse kan er wel om lachen. Hij kijkt papa en mama uitdagend aan en zingt zelf Mega Josse!! Daar kan iedereen dan weer hard om lachen.

We brengen de zondagochtend door in het Dick Brunahuis in Utrecht (zie ook bij Jasmijn). Kolfje naar Josse’s hand, die gewoonlijk elke Nijntje uitgebreid aanwijst. Dat wordt hier iets te gek.

Het museum is uiteraard gebouwd op kinderen, maar een ongeluk met de grote houten trein zit in een best wel groot hoekje. Gelukkig maakt Josse geen brokken.

Het maakt wel uit of je een speelpark bezoekt als klein meisje met twee zorgzame ouders of als jongetje met een oudere zus. Als we met Josse en Jasmijn op pad zijn is de grootste vrijwel meteen vertrokken en zet de kleinste de achtervolging in. Waar papa dan weer, met zwaaiende luiertas, achteraan moet. En dus wordt Josse snel groot: hij klimt zelf in alle attracties, valt er zelf weer uit. En lacht daar gelukkig hard om.

Goed, we hebben nu een kanaal met Josse dat redelijk werkt. Al een tijdje komen de woorden (“slapen”, “nijntje”, “auto”) er vrij goed uit. Daar is sinds kort een grammatica bijgekomen. Als Josse iets wil roept hij het woord (“nijntje!”). Wil hij het niet, dan wordt het woord gevolgd door “uh!” (“slapen-uh!”).

Opeens wordt een hoop duidelijk. “Broodje!” begrepen we altijd al, maar “drinken-uh!” kunnen we nu ook verstaan. Na een kleine aanvaring is het “papa-uh!” en kan vader ophoepelen.

De eerste uren is het leuk, maar na een tijdje verzucht mama dat ze wilde dat we de code nooit gebroken hadden. “Want nu horen we de hele tijd wat hij niet wil.”

Bij het afscheid is het tijd voor een foto van de verzamelde kinderen en kleinkinderen van de 60-jarige jubilaris (plus aangetrouwd volk).

Op zondag gaan we naar Ecomare, een natuurmuseum waar we twee jaar geleden met Jasmijn ook al eens naartoe gingen. Josse zit voor de verandering in een karretje en laat zich verbazen door de langszwemmende zeehonden.

Het eiland is niet groot en dus kunnen we best lunchen aan de andere (Wadden-) kant, in een zeer luxe visrestaurant. Josse, die de laatste tijd slecht eet, laat zich van zijn goede kant zien en eet twee stukken brood. Vis = niet favoriet, helaas. Oom Berco slaat het allemaal goedkeurende gade.

We zijn een weekendje weg met opa en oma ter gelegenheid van opa’s 60e verjaardag. De bestemming is het waddeneiland Texel, zodat we de provincie niet eens uit hoeven. Eenmaal aangekomen gaan we natuurlijk meteen naar het strand. Dat is mooi en groot en rustig en het weer is ook nog eens schitterend. Op naar de zee dus!

Maar wacht – het is beter om eerst het badpak aan te trekken en dan pas de zee in te gaan. Opa gaat mee.

Na afloop nog even graven en dan is het wel meer mooi geweest met het strandbezoek. We halen een ijsje bij de strandtent en gaan naar huis.