Goed, we hebben nu een kanaal met Josse dat redelijk werkt. Al een tijdje komen de woorden (“slapen”, “nijntje”, “auto”) er vrij goed uit. Daar is sinds kort een grammatica bijgekomen. Als Josse iets wil roept hij het woord (“nijntje!”). Wil hij het niet, dan wordt het woord gevolgd door “uh!” (“slapen-uh!”).
Opeens wordt een hoop duidelijk. “Broodje!” begrepen we altijd al, maar “drinken-uh!” kunnen we nu ook verstaan. Na een kleine aanvaring is het “papa-uh!” en kan vader ophoepelen.
De eerste uren is het leuk, maar na een tijdje verzucht mama dat ze wilde dat we de code nooit gebroken hadden. “Want nu horen we de hele tijd wat hij niet wil.”
Laat een reactie achter