Hallo Josse!

Of Josse om twaalf uur nog even uit bed wilde om oud en nieuw mee te maken? Maar natuurlijk! In een oogwenk is hij zo wakker als maar kan, en vindt het eigenlijk onzin om tegen enen weer naar bed te gaan. Mooi begin van het jaar!

Op derde kerstdag verkassen we van Anloo naar Twente om onze intrek te nemen in het zomerhuisje in het bos. Die middag rijden we meteen door naar Enschede, waar het concert van Nijntje plaatsvindt, een voorstelling waar we tijden geleden al voor gereserveerd hebben.

Als Josse hoort dat Nijntje zelf zometeen een liedje komt zingen gelooft hij het maar half, maar het gebeurt en dat wil meneer niet graag missen. Hij zit een uur lang voor op de knie en klapt keurig na elk nummer. Maar in de auto terug blijkt al dat er diepe indruk is gemaakt. Het helpt dat we een CD meekrijgen om knallers als Konijnen 3 nog eens (en nog eens) af te spelen.

Zoals gebruikelijk zwerven we door het land met de kerst. De sneeuw en ijzel maken het nog een spannende onderneming maar gelukkig gaat alles goed. Eerste kerstdag reizen we naar Anloo, waar we de Tweede doorbrengen met opa en oma en de Groningse tak (inclusief hoogzwangere tante). Voorlopig is Josse nog de kleinste, maar hij houdt zich goed tussen alle grotere kleinkinderen.

Dat is ook wat. Onderbreken Josse en Papa het wachten bij de bushalte een minuutje om aan de overkant van de straat even naar de hertjes te kijken, rijdt lijn 110 keihard voorbij. Daar hebben de heren flink de pest over in.

“Nare bus” zegt papa.

“Bus moet in de hoek” zegt Josse.

Dat wordt dus lopen naar huis. Gelukkig komt lijn 107 na een paar honderd meter achterop. We mogen deze keer wel mee.

Het is een serieus pak sneeuw dat hier voor de deur ligt. Desondanks wil Josse het skipak niet aan. In zijn gewone jas (maar met sneeuwlaarsen) gaat hij uiteindelijk naar buiten. De sneeuw is zacht, dat is leuk, maar blijkt ook koud. Uiteindelijk toch maar liever weer naar binnen.

Vanwege de sneeuw mag de NS voor vandaag een negatief reisadvies hebben afgegeven, als Aiden langskomt bouwt hij met Josse een prima spoorlijn.

U ziet het aan de blote voeten: de vloerverwarming maakt het behagelijk warm.

Voor Josse halen we vandaag de tweede prik tegen de griep. Onderweg beleven we van alles (we gaan met een trein die vol zit met kleuters) en voor het prikgebouw staat opnieuw een ambulance, tot grote vreugde van Josse. Met goed humeur gaan we dus naar binnen, maar dat slaat om als de mouw omhoog moet. Na de prik is het huilen maar gelukkig staat de grote plastic koe weer te wachten. “Koe-hoe-hoe” huilt Josse nog even, en als hij erop zit komt de eerste lach alweer door.

Op de terugweg gaan we als beloning met de bus en zien we ook nog eens een politieauto én een ambulance. Vervelend voor de geschepte voetganger maar de prik is Josse inmiddels vergeten. Nu maar hopen dat de bijwerkingen meevallen.

Eten met Josse is de laatste tijd echt een probleem. Josse lust niks en moet veel toegesproken worden om het minimum aantal hapjes naar binnen te laten gaan. Dat was vroeger wel anders.

Uiteraard is er bij het toetje geen enkel probleem. De vla gaat hard naar binnen en als het bakje leeg is mag mama het aanpakken. Ombeurten zitten ze stil.

Op zondag gaan we wandelen bij het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten in ’s Graveland. Jasmijn en Donna leren van alles over Beuken, Eiken, Hulst en jaarringen. Josse zingt een lied over Kabouter Spillebeen.

Het duurde even maar het principe van Sinterklaas is Josse nu wel duidelijk: schoen bij de haard zetten, wachten, dan ’s ochtends chocola eten. Dat is een leuke traditie. Maar wie wist dat er ook nog zoiets als pakjesavond bestond? Met zakken vol cadeaus?

Ook dit principe heeft Josse snel door. Cadeau pakken, Jasmijn voor laten lezen, openscheuren. Het gaat allemaal goed en Josse wordt goed bedacht, zoals dat heet. De playmobil-boerderij is meteen favoriet.