Hallo Josse!

Josse is een ster in het bezorgen van dingen die je eigenlijk niet nodig hebt. Vaak zijn dat schoenen, die op de grond zijn blijven slingeren. Alsjeblieft papa. Dankjewel. Vaak volgt er dan nog een “schoen aan!” waar je als ouder helemaal niet op zit te wachten. Maar goed, wie wat laat slingeren weet wat hij kan verwachten.

Welnu, we zitten deze week in een krappe caravan met weinig kastruimte. En dus is het elke vijf minuten raak. Alsjeblieft! Gelukkig brengt Josse ook soms zijn eigen schoeisel.

Niet dat onze stacaravan niet mooi is, maar af en toe verlang je naar een stukje echt onroerend goed. Dit is kasteel Chambord, luxe cottage voor de Franse koningen en niet ver van onze kampeerplek.

Vanwege klein leed met vaders voiture zijn we met de grote auto van opa (Josse: opa-auto! [zegt-ie ook bij andere zwarte wagens die we tegenkomen, overigens]).

Nog niet eerder waren we met Josse in Frankrijk. Nu het eindelijk vakantie is kunnen ook de Fransen eens naar onze zoon komen kijken en dat doen er een hoop. Het tuttut en coucou is niet van de lucht maar Josse blijft er koel onder. Dat komt ook door de airco in onze plastic stacaravan (vooruit, luxe cottage) met houten deck ervoor. Daar kun je mooi op spelen.

De zon schijnt fel, tot ons grote genoegen. Kinderen die klagen krijgen een zonnebril.

(U ziet oma op de achtergrond, die paste de vrijdag tevoren op en toen ze hoorde dat we op vakantie gingen, tja.)

Leuk: naar de kinderboerderij en de grote geiten aaien, achter de kleintjes aanrennen.

Minder leuk: met een stokje grote hoeveelheden geitenpoep uit de kleine profielzooltjes wurmen.

Papa en mama gaan het weekend samen naar Antwerpen. Josse mag samen met Jasmijn logeren in Anloo. Jasmijn is al een pro, voor Josse is het de eerste keer. Ze lijken geen tijd gehad te hebben om papa of mama te missen:

Jasmijn is fan van Mega Mindy en recent zijn twee nieuwe dvd’s aangeschaft. De tune van Mega Mindy klinkt volop door het huis. Papa en mama zingen de variant Mega Jasmijn. Josse kan er wel om lachen. Hij kijkt papa en mama uitdagend aan en zingt zelf Mega Josse!! Daar kan iedereen dan weer hard om lachen.

We brengen de zondagochtend door in het Dick Brunahuis in Utrecht (zie ook bij Jasmijn). Kolfje naar Josse’s hand, die gewoonlijk elke Nijntje uitgebreid aanwijst. Dat wordt hier iets te gek.

Het museum is uiteraard gebouwd op kinderen, maar een ongeluk met de grote houten trein zit in een best wel groot hoekje. Gelukkig maakt Josse geen brokken.

Het maakt wel uit of je een speelpark bezoekt als klein meisje met twee zorgzame ouders of als jongetje met een oudere zus. Als we met Josse en Jasmijn op pad zijn is de grootste vrijwel meteen vertrokken en zet de kleinste de achtervolging in. Waar papa dan weer, met zwaaiende luiertas, achteraan moet. En dus wordt Josse snel groot: hij klimt zelf in alle attracties, valt er zelf weer uit. En lacht daar gelukkig hard om.

Goed, we hebben nu een kanaal met Josse dat redelijk werkt. Al een tijdje komen de woorden (“slapen”, “nijntje”, “auto”) er vrij goed uit. Daar is sinds kort een grammatica bijgekomen. Als Josse iets wil roept hij het woord (“nijntje!”). Wil hij het niet, dan wordt het woord gevolgd door “uh!” (“slapen-uh!”).

Opeens wordt een hoop duidelijk. “Broodje!” begrepen we altijd al, maar “drinken-uh!” kunnen we nu ook verstaan. Na een kleine aanvaring is het “papa-uh!” en kan vader ophoepelen.

De eerste uren is het leuk, maar na een tijdje verzucht mama dat ze wilde dat we de code nooit gebroken hadden. “Want nu horen we de hele tijd wat hij niet wil.”

Bij het afscheid is het tijd voor een foto van de verzamelde kinderen en kleinkinderen van de 60-jarige jubilaris (plus aangetrouwd volk).