Hallo Josse!

• Koud genoeg voor een sjaal.
• Maar de zon schijnt.

Josse houdt zo van knutselen dat andere favoriete bezigheden op dezelfde manier aangeduid worden. Fietselen bijvoorbeeld.

Hier onderhandelen broer en zus over het aantal stickers dat Josse mag hebben om op zijn kunstwerk te plakken:

Het resultaat is de moeite waard!

Waarom Josse zo graag zijn zonnebril opzet, we weten het niet. Zijn het popsterallures of is het licht in de keuken te fel?

De sneeuw voor ons huis is nu echt gesmolten en de vogeltjes zingen weer, en dus kan Josse eindelijk naar buiten op zijn verjaardagsfiets. Dat valt nog niet tegen: Josse heeft een ferme trap en dondert maar één keer om. We komen tot de speeltuin en weer terug.

Het rijden op de fiets wordt door Josse trouwens omschreven als “fietselen”. Daar lijkt het inderdaad ook wel een beetje op.

Bij het halen van de boodschappen zit Josse in het karretje. De aankopen worden stuk voor stuk gekeurd, en sommigen vallen meer in de smaak dan anderen. Favoriet is het wekelijkse pak boter, want ” daar staan Josse en Mama op!”.

(Hmmm. Josse ziet zijn moeder wel vaker op vrachtwagens of in het krantje van de buurtsuper. Tijd voor een bril?)

Het heeft dan maar acht maanden geduurd, het afscheid van de dreumesgroep zal Josse zwaar vallen. Al een tijdje was hij de grootste dreumes van allemaal, en het was te merken dat Josse met veel plezier naar de crèche ging. Vanaf morgen is hij de kleinste van de peutergroep.

Juffen Corine, Helen en Wendy worden bedankt voor bewezen diensten, Josse zal zijn knuffels vanaf morgen op de eerste verdieping gaan geven. Hij gaat daar naar Peuter 1, de groep waar ook zijn zus ooit haar bakje had.

He dat is leuk: nichtje Sophie komt een nacht logeren. De kinderen spelen buiten en Josse heeft zelf zijn muts opgezet. En zijn jas aangedaan!

Als kapster Tineke bij ons thuis komt dan kruipt Josse alvast weg in een hoekje. Want aan weinig dingen heeft hij een grotere hekel dan aan de schaar en de plantenspuit. Helaas vinden we hem meestal snel en moet hij alsnog onder het mes, wat telkens leidt tot een grote strijd.

Deze keer begint het circus op dezelfde manier, maar na een tijdje gaat het gelukkig beter. Josse krijgt een speen, een lolly én een video voor z’n neus en gaat, als tegenprestatie (denken we) rustig zitten.

Dat resulteert in een flinke knipbeurt met, voor de verandering, een rechte pony. (Let op de toch nog licht geïrriteerde blik.)

Af en toe plaatsen we een foto als buurjongen Aiden komt spelen. Gewoon, om te kijken hoe groot de jongens al worden. Vorige aflevering. Vandaag:

Belangrijke ontwikkelingen in de motoriek van onze zoon. Het slaapzakje waar hij doorgaans de nacht in doorbrengt trekt hij nu zelf uit. Ook met de rits op de rug. (Hoe? Geen idee; we hebben het nog niet zien gebeuren.)

Het bedje met de extra hoge rand: ook geen probleem meer. En het traphekje wordt ineens ook zonder moeite genomen. Resultaat is dat Josse afgelopen zaterdagavond om half tien ineens in de kamer stond, laarzen aan, en verklaarde dat hij wakker was.

Zoals dat gaat is nu een barrière genomen en gebeuren er meer rare dingen. Zoals gisteren op de crèche, waar de kindertjes tussen de middag in de slaapzaal liggen. Na een uur was er rumoer op de babyfoon, en ging de juffrouw maar eens kijken. En toen.. we laten het haar zelf vertellen:

Juist. Mette is een ongetwijfeld keurig groepsgenootje dat ineens een kleine man in haar bed aantrof. Zoiets had zelfs de juf nog nooit gezien. Er wordt nu een nieuw bedje gezocht voor onze zoon, met groter hek. Wat we thuis moeten, daar zijn we nog niet uit.