Hallo Josse!

We zijn voor Armin zijn verjaardag in Breukelen. Armin woont in een huis dat vroeger een paardenstal is geweest (net zoals wij in een zwijnenstal wonen, maar dan anders) en om dat te bewijzen hangen de drinkbakken nog aan de muren. Op paardenhoogte, maar door de bank eronder kun je er toch aardig inklimmen.

Van daaruit kijken onze koters lekker naar de televisie. Handig!

Josse praat behoorlijk goed, als je tenminste weet wat hij zegt. Dat wil zeggen, de zinsbouw wordt steeds beter maar de uitspraak is nog steeds net mis. Zo eten we vaak een pannenpoek en gaat afval nog steeds in de lullekak. Jasmijn is een meisje, maar Josse een jommetje. Vanavond hebben we de woorden jas en mijn geoefend, die kwamen er perfect uit. Maar zogauw we vroegen hoe Josse’s zusje ook alweer heette, kwam het vaste antwoord: Tatijn! “Gelukkig maar,” zei Marianne, “het is zo schattig als hij Tatijntje zegt in plaats van Jasmijn”. En zo is het ook wel.

Mama boekt met een super-last-minute een weekend in de Beekse Bergen voor het hele gezin. Leuk! We rijden met onze auto door het besneeuwde junglepark (de dieren leken het minder maf te vinden dan wij) en gaan daarna met de duw-jeep over het voetpad. Kinderen achter het stuur.

Het is rustig in het park en sommige dieren (olifanten!) houden zich koppig binnen op. Maar gelukkig staan alle speeltuinen nog gewoon buiten. Josse gaat lekker hard van de glijbaan!

Na verrichte arbeid gaan we natuurlijk ook nog het subtropische bad in. Grote lol maar helaas: geen foto’s.

We gaan een weekend weg en papa pakt de koffers in. Kijk, dat is typisch een karweitje waar Josse wel even mee kan helpen. Neem bijvoorbeeld die hydrofiele luiers, daar kan je er eigenlijk niet genoeg van meenemen.

Kijk, op natuurijs had Josse wel eens eerder gestaan (nou ja, gezeten). Maar met schaatsen onder, dat is natuurlijk het echte werk. Gelukkig kan het dit jaar weer. Papa fungeert nog even als steun maar de snelheid zit er al goed in, dus dat duurt vast niet lang meer.

Als Josse iets leuk vindt, dan is het wel te-le-visie kijken. Liefst de hele dag. En het mooie is, tegenwoordig kun je bijna overal televisie kijken. Op de televisie zelf natuurlijk, maar die weigert wel eens dienst (we trekken de stekker eruit sinds Josse weet waar de aan-knop zit). Dan is er gelukkig ook nog de collectie laptops, de draagbare dvd-speler en papa’s telefoon. En, als we boven op zolder zijn, de computer die daar geparkeerd staat.

Als er eenmaal een bepaald programma op een bepaald apparaat gespeeld heeft zijn de twee in Josse’s gedachten voor altijd verbonden. Zo is de desktop op zolder de exclusieve Bumba-machine, sinds de clown er een keer op te zien was. We geven, zoals zo vaak, maar toe aan de uitdrukkelijke wens om Boema telkens opnieuw te voorschijn te toveren.