Hallo Josse!

We proberen eens wat nieuws. Met Josse en buurjongetje Aiden rijden we naar een voorleesochtend in het theater om de hoek. Een meneer in een stoel, wat bankjes en lichtbeelden. Kan dat de aandacht van twee 2-jarige jongetjes vasthouden?

Het werkt. De eerste Powerpoint van die onze zoon ondergaat doet zijn werk en het helpt dat het een leuk boek is: wij gaan op berenjacht, een klassieker die we vroeger met Jasmijn ook veel gelezen hebben.

Josse’s kennis van auto’s neemt dagelijks toe. De papa-auto natuurlijk, brandweer-, politie- en ambulance-auto’s en ook buurvrouw Betty’s bolide worden feilloos herkend. Je gaat onwillekeurig toch denken aan een carrière in de autoindustrie. Wie weet, misschien komt het ooit nog eens tot een eigen autolijn.

Oh jee, wat hebben we nu weer gedaan? Het kamertje van Josse is niet al te groot, en het bed dat we voor hem gekocht hebben past er maar net… nou ja, kijk zelf maar:

Ja, dat is eigelijk geen bed meer maar een brandweerauto met slaapfunctie. Wie op het matras beneden plaatsneemt kan zelfs even sturen.

Het is wel avontuurlijk slapen (als dat ervan komt). Omdat we bovenop ook een matras gelegd hebben slaapt Jasmijn nu al voor de tweede nacht bij haar broer op de kamer. Dat is natuurlijk wel erg gezellig. Josse zelf mag (tot zijn chagrijn) voorlopig nog niet bovenop liggen.

En dan schakelen we nu over naar de speeltuin even verderop, waar Josse een versie van het bekende lied Berend Botje ten gehore zal brengen, gezeten op een wipkip.

Alternatief: MP3. Zie ook: Zuidlaren.

• Koud genoeg voor een sjaal.
• Maar de zon schijnt.

Josse houdt zo van knutselen dat andere favoriete bezigheden op dezelfde manier aangeduid worden. Fietselen bijvoorbeeld.

Hier onderhandelen broer en zus over het aantal stickers dat Josse mag hebben om op zijn kunstwerk te plakken:

Het resultaat is de moeite waard!

Waarom Josse zo graag zijn zonnebril opzet, we weten het niet. Zijn het popsterallures of is het licht in de keuken te fel?

De sneeuw voor ons huis is nu echt gesmolten en de vogeltjes zingen weer, en dus kan Josse eindelijk naar buiten op zijn verjaardagsfiets. Dat valt nog niet tegen: Josse heeft een ferme trap en dondert maar één keer om. We komen tot de speeltuin en weer terug.

Het rijden op de fiets wordt door Josse trouwens omschreven als “fietselen”. Daar lijkt het inderdaad ook wel een beetje op.

Bij het halen van de boodschappen zit Josse in het karretje. De aankopen worden stuk voor stuk gekeurd, en sommigen vallen meer in de smaak dan anderen. Favoriet is het wekelijkse pak boter, want ” daar staan Josse en Mama op!”.

(Hmmm. Josse ziet zijn moeder wel vaker op vrachtwagens of in het krantje van de buurtsuper. Tijd voor een bril?)