Hallo Josse!

We hebben geen zin om te koken vandaag, en laten ons voeren door de middenstand. Het is lekker weer en de salon is weer open, dus we beginnen met ijs. Het is niet verstandig om eerst de onderkant van het hoorntje… laat maar.

Dan langs de Japanner voor het avondeten. Dat blijkt een aanrader, Josse eet zonder morren zijn hele kommetje leeg.

Tjonge, lekker weer is het, zeg. Tussen de middag eten we buiten.

Waar Josse zijn woordjes vandaan haalt weten we allang niet meer. Het kan de crècheleidster bij de peuters zijn, die ook zijn zus de nodige uitdrukkingen bijbracht. Feit is dat Josse tegenwoordig de hele dag uitroept: “Kijk nou!”. En dat is, op sommige momenten, erg grappig. (Of vinden wij als ouders alles leuk?)

Op zondag fietsen we helemaal naar Lage Vuursche met Josse (het grootste gedeelte) in de fietskar. De enkele keer dat de kar heen en weer stuitert gilt Josse het uit. En als papa achter de kar verdwijnt neemt hij even poolshoogte door het aanwezige gat in de achterkant.

In downtown Lage Vuursche eten we pannenkoeken en dan fietsen we gewoon het hele eind terug.

Op tweede Paasdag komen opa en oma, Loes en Sander en de kinderen op bezoek. We proberen een foto te maken van de complete groep van vier kleinkinderen van opa Jos en oma Elise, maar dat is allesbehalve makkelijk. Op elke foto is er wel een kind dat achterstevoren zit, een gekke bek trekt of in huilen uitbarst. Van de 62 foto’s is dit de beste:

Dat ging een jaar geleden toch beter.

We brengen Paaszondag door in Anloo. Oma heeft opnieuw een heerlijk ontbijt in elkaar gezet, en onze kinders eten met smaak hun eitje op.

We gaan deze mooie Goede Vrijdag maar eens op pad. Naar Artis, apies kijke, maar zoals dat gaat is de reis minstens zo interessant als de bestemming. We nemen de trein naar Amsterdam.

Dat is natuurlijk al heel leuk. We zien een bos, koeien en boten in het Hollandse landschap. Dan: de tram.

De bezorgde blik is niet voor niets want de tram moet zich door grote drukte en Amsterdamse wegwerkzaamheden kronkelen. Het gaat gelukkig goed, en we komen redelijk fris bij de dierentuin. De rij is behoorlijk maar uiteindelijk komen we binnen en hebben een mooie middag in de zon. Josse valt nog een paar keer op zijn hoofd, zoals enkele seconden na het nemen van deze foto:

Tja, op de hekjes klimmen, dat is ook niet altijd een goed idee. Gelukkig is de schade beperkt en kan Josse later nog meedoen bij het echte (en toegestane) klimwerk in de speeltuin.

Met tram, trein en bus komen we weer heel thuis. Een middagje Artis, het is een leuk uitje. Voor Josse was het de eerste keer. Hopen dat hij het net zo leuk vond als zijn vader, 32 jaar geleden.