Hallo Josse!

Nog even over het WK: dat voetbal kijken, daar heeft Josse toch nog weinig kaas van gegeten. Toen hij thuiskwam uit de crèche, tijdens de laatste minuten van Nederland-Slowakije, schakelde hij het toestel meteen over op Veronica, waar een man aan een tafel zat. Meer zagen we er niet van, want papa had de afstandbediening onder handbereik, maar de rest van de reglementaire speeltijd heeft Josse lopen huilen om de man aan de ta-hafel.

Dat was wat teleurstellend. Gelukkig vonden we de dag erop een soort van voetbal dat we beiden konden waarderen: de penalty-reeks! Daar wordt tenminste om de 30 seconden gescoord en dus kan de jonge supporter blijven juichen.

Toch hoop ik dat we er niet teveel van gaan zien, op vrijdag.

Het is Josse zijn eerste WK en dus wacht hij de wedstrijden van Oranje nog wat nerveus af. Heel anders dan zijn zus, die al een toernooi achter zich heeft. Vanavond loopt alles gelukkig op rolletjes.

We zijn inmiddels vriend van ‘t Spant geworden en hebben al aardig wat kaarten voor het komende seizoen besteld. Jasmijn is er al eerder geweest, Josse nog niet en hij gaat nu voor het eerst om zus Jasmijn in actie te zien. Hij geniet, net als bij Nijntje, met volle teugen.

Josse en Jasmijn gaan met ouders BBQ-en bij de buren van 113. Ze zijn beiden gelijk helemaal thuis en leven zich helemaal uit.

Dit is een nieuwe variatie op het “spring maar achterop” van een paar weken geleden: Jasmijn heeft (met dank aan nichtje Sophie) een nieuwe step. Josse is natuurlijk enigszins jaloers, maar mag van zijn lieve zus gelukkig achterop het voertuig. Het gaat wel hard!

Uit Drenthe ontvangen we het droevige bericht dat Josse’s opa-opa is overleden. Hierdoor hebben Josse en Jasmijn geen enkele overgrootouder meer.

Gelukkig heeft opa-opa zijn achterkleinkinderen nog wel kunnen meemaken. Dit is een foto uit 2008, deze komt uit 2009.