Hechtingen
Vakantie in Italie. De foto’s van zon en strand komen straks, maar eerst even dit stukje ouderverdriet. We waren koud gearriveerd op onze bestemming en besloten een restaurantje op de berg te pakken. Kinderen even in de speeltuin, aperitiefje, uitzichtje, enfin, het heeft misschien 5 minuten geduurd voordat Josse huilend aan kwam lopen met een jaap van een snee in zijn wenkbrauw. (Niet voor het eerst, overigens, maar nu in de andere).
Wat was er gebeurd? De stalen schommel was door Josse omhoog gegooid en, zoals misschien wel te verwachten was, ook weer naar beneden gekomen. IJs en servetten van het geschokte personeel zijn niet genoeg en voor het eerst gebruiken we de functie “breng mij naar een ziekenhuis” in de routeplanner. Het hospitaal in Atri is 15 kilometer verderop.
Helaas is de zaterdagavond niet het beste moment om op de eerste hulp te verschijnen. We praten ons met de Wat en Hoe in het Italiaans langs de nachtzuster en wachten een uur (record) op de dokter. Het hechten is niet leuk (alleen mama mag mee, maar de kreten van Josse zijn in de wachtkamer te horen). Twee draadjes houden de boel bij elkaar en Josse mag een week niet zwemmen.
De neus heeft ook een tik gehad en lijkt nu wat op de traditionele boksersneus. We smeren met zalf en laten een week later het touw verwijderen. Tot die tijd is het spelen op het zand, niet in de zee.
Een vervelend begin van de vakantie, maar het eind mocht er ook wezen. Van de Eerste Hulp hadden we het laatste nog niet gezien.
