Hallo Josse!

Mooie foto, maar helaas genomen net nadat de knappe eter een bord spinazie achter de kiezen had gewerkt. De groene vlekken op het gezicht zijn met de botte photoshop-bijl verwijderd, waarvoor excuses.

Nu we toch in het bos zij mag Josse nog even op de foto met zijn zus, op de grote steen.

In Enkhuizen. Leuk park waar Josse zich goed vermaakt, zonder slaapje tussen de middag nota bene.

Leuke attracties, de meesten gewoon op spierkracht. De drijvende lieveheersbeestjes zijn een uitzondering.

Maar niet te versmaden is ook de kinderboerderij.

We zijn tevreden ouders. Achter elke bocht is een nieuwe verrassing en dus hoeft Josse de hele middag niet op de arm. Ook op de terugreis heeft hij praatjes voor tien. Daarna is de pijp snel leeg.

Het mag natuurlijk niet, maar als we even niet opletten springt Josse graag van de tweede tree van de trap naar beneden. Of van een stoel. Of, zoals hier, van de tafel naar de bank.

• Koud genoeg voor een sjaal.
• Maar de zon schijnt.

Nou ja, met Josse erbij is het natuurlijk nooit echt een stilleven, maar u begrijpt het idee.

Bij het afscheid is het tijd voor een foto van de verzamelde kinderen en kleinkinderen van de 60-jarige jubilaris (plus aangetrouwd volk).

Het moet zo’n 400 keer per dag zijn dat Josse “auto!” zegt. Als er een auto langsrijdt, bijvoorbeeld. Of niet.

Als we tijdens het feestje van zijn zusje even naar Hilversum zijn zitten papa en Josse al in de “auto!” terwijl mama nog even de boodschappen afrekent. Gelukkig komen er genoeg andere “auto!”‘s langs om junior te vermaken.

Kijkt u nog even naar deze foto van bijna anderhalf jaar geleden? Josse en buurjongen Aiden, liggend in de box.

Inmiddels zijn beide jongens een stuk groter, zoals bleek toen Aiden hier woensdag even op bezoek was.