Hallo Josse!

• Koud genoeg voor een sjaal.
• Maar de zon schijnt.

Nou ja, met Josse erbij is het natuurlijk nooit echt een stilleven, maar u begrijpt het idee.

Bij het afscheid is het tijd voor een foto van de verzamelde kinderen en kleinkinderen van de 60-jarige jubilaris (plus aangetrouwd volk).

Het moet zo’n 400 keer per dag zijn dat Josse “auto!” zegt. Als er een auto langsrijdt, bijvoorbeeld. Of niet.

Als we tijdens het feestje van zijn zusje even naar Hilversum zijn zitten papa en Josse al in de “auto!” terwijl mama nog even de boodschappen afrekent. Gelukkig komen er genoeg andere “auto!”’s langs om junior te vermaken.

Kijkt u nog even naar deze foto van bijna anderhalf jaar geleden? Josse en buurjongen Aiden, liggend in de box.

Inmiddels zijn beide jongens een stuk groter, zoals bleek toen Aiden hier woensdag even op bezoek was.

Door een kapotte auto strandden we in Hengelo vanmiddag. Beetje jammer, maar zo maken we mee dat neef Stijn wakker wordt, nicht Sophie erbij in bed kruipt en al snel alle kleinkinderen van de Knaap-kant zich in het ledikant verzamelen voor een unieke foto. Pleister op de wonde…

van Josse en zijn zus. Josse is overigens gek op deze boeken, die hij de hele dag achter je aan kan slepen om ze, bij stilstand, smekend omhoog te houden. Lezen?

Tussen de buien door rijden vader en zoon deze vrijdag snel even naar de heide bij Blaricum. Daar graast een kudde schapen, die we al snel tegen het lijf lopen. Josse vindt het prachtig.

Het weer is prachtig en we lopen een mooi stuk. Het leuk om te zien dat Josse ook zelf hele stukken kan lopen. Als hij er genoeg van heeft mag hij op de nek. Ter afsluiting valt hij nog een keer op zijn voorhoofd, waarmee de collectie bulten met één is uitgebreid. Gelukkig hebben we van tevoren nog snel een portret gemaakt.

Het wordt nu echt tijd dat Josse voor het eerst een bezoek aan de kapper gaat brengen. Zijn coupe is inmiddels van het niveau Britse popster.

De vraag is natuurlijk, zoals altijd: Oasis of Blur?

Toen we onlangs bij Wouter en Inge op bezoek waren viel, na de gebruikelijke hartelijkheden, een pijnlijke stilte. “Hebben jullie ooit die, eh, e-mail van ons gekregen? Uit Frankrijk?” vroeg Inge ten slotte.

Oei. Die hadden we inderdaad gehad, begin mei 2008. En toen gebeurde er iets naars: vlak nadat de mail binnen was stierf de laptop van Marianne, waarop het bestandje stond. En dus konden we er niet meer bij. Maar ja, leg dat maar eens uit.

Wat stond er in de mail? Iets heel aardigs, ook dat nog, want de familie was tijdens een rit door het Franse langs een plaatsnaambord gekomen, in de remmen gedoken, teruggereden, de camera gepakt, en dat allemaal voor ons.

Gelukkig zijn de wonderen de wereld nog niet uit. Na enig vakkundig schudden kregen we vanavond de laptop lang genoeg aan de praat om het mailtje eraf te halen. Nu kan de wereld zien waarop ze zolang heeft moeten wachten, ik geef u: St Josse sur mer.

En niet een, maar zelfs twee keer. Met excuses voor de vertraging en grote dank aan de fotograaf!