De eerste dagen van ons tweede kind
{ Category Archives }
Door een kapotte auto strandden we in Hengelo vanmiddag. Beetje jammer, maar zo maken we mee dat neef Stijn wakker wordt, nicht Sophie erbij in bed kruipt en al snel alle kleinkinderen van de Knaap-kant zich in het ledikant verzamelen voor een unieke foto. Pleister op de wonde…
van Josse en zijn zus. Josse is overigens gek op deze boeken, die hij de hele dag achter je aan kan slepen om ze, bij stilstand, smekend omhoog te houden. Lezen?
Tussen de buien door rijden vader en zoon deze vrijdag snel even naar de heide bij Blaricum. Daar graast een kudde schapen, die we al snel tegen het lijf lopen. Josse vindt het prachtig.
Het weer is prachtig en we lopen een mooi stuk. Het leuk om te zien dat Josse ook zelf hele stukken kan lopen. Als hij er genoeg van heeft mag hij op de nek. Ter afsluiting valt hij nog een keer op zijn voorhoofd, waarmee de collectie bulten met één is uitgebreid. Gelukkig hebben we van tevoren nog snel een portret gemaakt.
Toen we onlangs bij Wouter en Inge op bezoek waren viel, na de gebruikelijke hartelijkheden, een pijnlijke stilte. “Hebben jullie ooit die, eh, e-mail van ons gekregen? Uit Frankrijk?” vroeg Inge ten slotte.
Oei. Die hadden we inderdaad gehad, begin mei 2008. En toen gebeurde er iets naars: vlak nadat de mail binnen was stierf de laptop van Marianne, waarop het bestandje stond. En dus konden we er niet meer bij. Maar ja, leg dat maar eens uit.
Wat stond er in de mail? Iets heel aardigs, ook dat nog, want de familie was tijdens een rit door het Franse langs een plaatsnaambord gekomen, in de remmen gedoken, teruggereden, de camera gepakt, en dat allemaal voor ons.
Gelukkig zijn de wonderen de wereld nog niet uit. Na enig vakkundig schudden kregen we vanavond de laptop lang genoeg aan de praat om het mailtje eraf te halen. Nu kan de wereld zien waarop ze zolang heeft moeten wachten, ik geef u: St Josse sur mer.
En niet een, maar zelfs twee keer. Met excuses voor de vertraging en grote dank aan de fotograaf!
De fotograaf is op de crèche geweest. We krijgen een groepsfoto van de babygroep met onze zoon erbij. Door de matige doorstroming naar de volgende groepen zijn sommige baby’s al een beetje, ehm, groter.
Veel kinderen zitten niet de hele week op de crèche en dus is deze groep eigenlijk elke dag anders. Wie wel altijd samen met Josse naar de crèche gaat, dat is zijn zus. We krijgen ook een dubbelportret.
Met papa (en een pufje van mama’s schuimgel).
(Let u niet op de rommel?) En met mama, natuurlijk.
En vooruit, met het hele gezin zoals vastgelegd door de parkfotograaf met de hele grote lens op weg naar het zogenaamde Witte Diner (hierboven waren we al omgekleed, zo te zien).
We gaan binnenkort met de kinderen de grens over en dus is het tijd dat Josse zijn eigen paspoort krijgt. Marianne fietst vanochtend langs burgerzaken maar natuurlijk eerst langs de fotograaf voor een, aan alle eisen voldoend, portret. Het wordt prachtig, gelukkig maar want het kan ook anders.
Het is een onderwerp waar we wel vaker aandacht aan besteed hebben, maar de foto’s zijn zo grappig: Josse die van werkelijk elk voorwerp gebruik maakt om maar niet te hoeven zitten. De tafel:
een natuurlijk de stoel.
Met een beetje fantasie kun je stellen dat Josse vandaag voor het eerst uit spelen is geweest. Buurjongetje Aiden is thuis en Josse brengt enige minuten bij hem in de tuin door terwijl papa een rondje door de buurt loopt. Vooral het onbekende speelgoed is fascinerend.
