Hallo Josse!

He dat is leuk: nichtje Sophie komt een nacht logeren. De kinderen spelen buiten en Josse heeft zelf zijn muts opgezet. En zijn jas aangedaan!

Als kapster Tineke bij ons thuis komt dan kruipt Josse alvast weg in een hoekje. Want aan weinig dingen heeft hij een grotere hekel dan aan de schaar en de plantenspuit. Helaas vinden we hem meestal snel en moet hij alsnog onder het mes, wat telkens leidt tot een grote strijd.

Deze keer begint het circus op dezelfde manier, maar na een tijdje gaat het gelukkig beter. Josse krijgt een speen, een lolly én een video voor z’n neus en gaat, als tegenprestatie (denken we) rustig zitten.

Dat resulteert in een flinke knipbeurt met, voor de verandering, een rechte pony. (Let op de toch nog licht geïrriteerde blik.)

Af en toe plaatsen we een foto als buurjongen Aiden komt spelen. Gewoon, om te kijken hoe groot de jongens al worden. Vorige aflevering. Vandaag:

Belangrijke ontwikkelingen in de motoriek van onze zoon. Het slaapzakje waar hij doorgaans de nacht in doorbrengt trekt hij nu zelf uit. Ook met de rits op de rug. (Hoe? Geen idee; we hebben het nog niet zien gebeuren.)

Het bedje met de extra hoge rand: ook geen probleem meer. En het traphekje wordt ineens ook zonder moeite genomen. Resultaat is dat Josse afgelopen zaterdagavond om half tien ineens in de kamer stond, laarzen aan, en verklaarde dat hij wakker was.

Zoals dat gaat is nu een barrière genomen en gebeuren er meer rare dingen. Zoals gisteren op de crèche, waar de kindertjes tussen de middag in de slaapzaal liggen. Na een uur was er rumoer op de babyfoon, en ging de juffrouw maar eens kijken. En toen.. we laten het haar zelf vertellen:

Juist. Mette is een ongetwijfeld keurig groepsgenootje dat ineens een kleine man in haar bed aantrof. Zoiets had zelfs de juf nog nooit gezien. Er wordt nu een nieuw bedje gezocht voor onze zoon, met groter hek. Wat we thuis moeten, daar zijn we nog niet uit.

We zijn voor Armin zijn verjaardag in Breukelen. Armin woont in een huis dat vroeger een paardenstal is geweest (net zoals wij in een zwijnenstal wonen, maar dan anders) en om dat te bewijzen hangen de drinkbakken nog aan de muren. Op paardenhoogte, maar door de bank eronder kun je er toch aardig inklimmen.

Van daaruit kijken onze koters lekker naar de televisie. Handig!

Mama boekt met een super-last-minute een weekend in de Beekse Bergen voor het hele gezin. Leuk! We rijden met onze auto door het besneeuwde junglepark (de dieren leken het minder maf te vinden dan wij) en gaan daarna met de duw-jeep over het voetpad. Kinderen achter het stuur.

Het is rustig in het park en sommige dieren (olifanten!) houden zich koppig binnen op. Maar gelukkig staan alle speeltuinen nog gewoon buiten. Josse gaat lekker hard van de glijbaan!

Na verrichte arbeid gaan we natuurlijk ook nog het subtropische bad in. Grote lol maar helaas: geen foto’s.

Kijk, op natuurijs had Josse wel eens eerder gestaan (nou ja, gezeten). Maar met schaatsen onder, dat is natuurlijk het echte werk. Gelukkig kan het dit jaar weer. Papa fungeert nog even als steun maar de snelheid zit er al goed in, dus dat duurt vast niet lang meer.

Of Josse om twaalf uur nog even uit bed wilde om oud en nieuw mee te maken? Maar natuurlijk! In een oogwenk is hij zo wakker als maar kan, en vindt het eigenlijk onzin om tegen enen weer naar bed te gaan. Mooi begin van het jaar!

Op derde kerstdag verkassen we van Anloo naar Twente om onze intrek te nemen in het zomerhuisje in het bos. Die middag rijden we meteen door naar Enschede, waar het concert van Nijntje plaatsvindt, een voorstelling waar we tijden geleden al voor gereserveerd hebben.

Als Josse hoort dat Nijntje zelf zometeen een liedje komt zingen gelooft hij het maar half, maar het gebeurt en dat wil meneer niet graag missen. Hij zit een uur lang voor op de knie en klapt keurig na elk nummer. Maar in de auto terug blijkt al dat er diepe indruk is gemaakt. Het helpt dat we een CD meekrijgen om knallers als Konijnen 3 nog eens (en nog eens) af te spelen.

Dat is ook wat. Onderbreken Josse en Papa het wachten bij de bushalte een minuutje om aan de overkant van de straat even naar de hertjes te kijken, rijdt lijn 110 keihard voorbij. Daar hebben de heren flink de pest over in.

“Nare bus” zegt papa.

“Bus moet in de hoek” zegt Josse.

Dat wordt dus lopen naar huis. Gelukkig komt lijn 107 na een paar honderd meter achterop. We mogen deze keer wel mee.