Hallo Josse!

We krijgen van het vakantiepark een buggy voor Josse. Die gebruiken we thuis nooit omdat we een vrij zwaar exemplaar hebben, maar met dit lichte karretje gaat het toch een stuk makkelijker.

Het is alleen jammer dat Jasmijn erop staat dat zij in de buggy vervoerd wordt, en niet haar broer. En ja, Josse dragen is nu eenmaal makkelijker en dus krijgt Jasmijn haar zin. Gelukkig mag Josse af en toe in de kar slapen. Ook fijn.

Tijdens ons recente bezoek aan het Dolfinarium bleek dat Josse wel erg snel contact maakt met omstanders. Een kwestie van aanstaren en dan guitig lachen. We houden er af en toe zelfs tractaties aan over.

Josse overleefde de dag overigens prima en heeft zich eens goed kunnen laten zien aan zijn Groningse neven.

Alleen schiet op zo’n dag het middagslaapje er nog wel eens bij in. Voor iemand die per se continu wil weten wat er om hem heen gebeurt is zo’n park natuurlijk ook iets teveel van het goede. Deze truuk hielp niet.

Josse is op het kinderdagverblijf veranderd van een makkelijke klant (geef ons er zo nog maar twee, zeiden ze na de eerste dag) in een lieve, maar aandacht eisende klant. Hij drinkt erg moeilijk uit de meegegeven flesjes, misschien vanwege zijn doorkomend gebit. En slapen op de slaapzaal, daar heeft hij ook geen trek meer in.

Beide problemen kennen we ook van thuis, maar het is nuttig om te zien dat de juffen op het KDV nog een aantal truukjes in huis hebben. Zo slaapt Josse op deze foto op de groep, met een doekje over één oog en een knuffel in de hand. Zo is hij rustig en slaat niet steeds de speen uit zijn mond. Dat gaan we thuis ook maar eens proberen.

Als Jasmijn door mama naar school wordt gebracht mag Josse mee in de fietskar. Maar wat doe je als hij de hele ochtend weigert te gaan slapen, maar juist in de kar inslaapt? Inderdaad, doorfietsen. Dinsdag maakt Marianne een grote tocht door de stad met een slapend kind achter het wiel. Ook op de terugweg is het raak, als de kar met Josse even in de speeltuin geparkeerd wordt.

`

Er is veel te zien als je met een wagentje door het dorp gereden wordt: bomen, gebouwen, nieuwsgierige mensen. Maar langer dan tien minuten houdt Josse het niet vol, hij valt door het rijden gegarandeerd in slaap.

Wat schetst onze verbazing. Toen Jasmijn net zo oud was als Josse nu (scheelt 1 dagje…), schreven wij eenzelfde stukje over doorslapen.

Samen in bad gaan lijkt wonderen te doen. Nu gingen de nachten met Josse al best aardig, maar vannacht hadden we een nieuw record. Na de voeding van 20u30 meldde Josse zich pas weer om 01u30 om daarna pas weer wakker te worden om 06u20. Dit lijkt toch al echt op doorslapen!

Tussen zijn slaapje en zijn middagdutje mag Josse graag een tukje doen. Vooral overdag zijn de ogen van onze zoon vrijwel continu gesloten. In de nacht is het iets minder, dan is Josse nog wel in voor een goed gesprek.

Ons doel: wakker overdag en ’s nachts slapen. Maar hoe?