Hallo Josse!

Mama haalt Josse en Jasmijn na een dag werken (en vertraging) op van de creche. Papa heeft nog meer vertraging en zal pas laat thuis zijn. Mama begint met koken en Jasmijn mag televisie kijken, Josse rommelt wat in de kamer. Jasmijn gaat nog even snel naar de wc en daarna wordt Muis aangezet. Ondertussen is mama in de keuken en realiseert zich dat het wel erg rustig is in de kamer. Waar is Josse? Mama rent naar de kamer en ziet dat Jasmijn na het toiletbezoek de deur naar de hal open heeft laten staan. Mama heeft visioenen van een Josse die van de bovenste tree naar beneden valt, maar op de gang is geen Josse te bekennen. Snel verder zoeken, er klinkt wat gerommel in het toilet….. Mama kijkt om de hoek van de deur. Josse weet dat hij niet in het toilet mag komen en dat zal de reden zijn van zijn zeer triomfantelijke glimlach terwijl hij met zijn hand in de wc-pot zit.

Even later zitten Josse, Jasmijn en mama gewassen aan tafel. Er staat tortellini op het menu. Josse probeert er een. Er wordt vrolijk wat gekauwd en daarna verdwijnt de gehele tortellini in zijn keel. Dat gaat niet helemaal goed, mama slaakt een kreet terwijl zoonlief lijkt te stikken. Hij kokhalst een keer en kijkt daarna zeer vrolijk naar mama, dat was een leuk grapje he, lijkt hij te zeggen. Bij de volgende twee tortellini’s herhaalt het tafereel zich en kijkt Josse elke keer lachend naar mama.

Nu Josse een steeds betere coördinatie krijgt neemt het gevaar in huis snel toe. Waar eerst nog voorzichtig langs tafels geschoven werd is het nu zaak om er zo snel mogelijk bovenop te klimmen. Dat kan niet goed gaan, zou je zeggen, en zo is het ook. Gelukkig zijn we er tot nu toe op tijd bij om meneer naar beneden te tillen. Het helpt dan ook dat Josse op elk overwonnen object begint te gillen van plezier.

Nu Josse echt een beetje door kan kruipen komt het vaker voor dat hij door een openstaande deur glipt en uitkomt bij de trap. Daar hadden we met Jasmijn, waarmee we in een appartement woonden, geen last van.

De trap is prachtig en Josse klautert zo de treden op. Levensgevaarlijk natuurlijk want zijn kleine knuisten laten nogal eens los. Het is dus oppassen geblazen en zaak om soms, om de nieuwsgierigheid te temperen, een wandeling met zijn tweeën omhoog te maken.

Rechtop staan door zich vast te houden aan objecten. Dat is ongeveer het stadium waarin Josse zich nu bevindt (en wel het grootste gedeelte van de dag). Maar dat duurt niet lang want het stadium lopen met hulpmiddel dient zich alweer aan. Kijk goed:

Nou is zo’n Ikea-krukje natuurlijk geen echte rollator en dus gaat het maar een halve meter goed.

Maar goed, de trend is duidelijk. We houden u op de hoogte.

Het is een onderwerp waar we wel vaker aandacht aan besteed hebben, maar de foto’s zijn zo grappig: Josse die van werkelijk elk voorwerp gebruik maakt om maar niet te hoeven zitten. De tafel:

een natuurlijk de stoel.

Mama meldt dat ze met Josse boekjes leest, en hij daar veel plezier aan heeft. Ja ja. Nou heb ik hem een paar dagen geleden eens een boekje gegeven, maar lezen ho maar.

Wel goed voor de vezels in het dieet.

Steeds meer is Josse een kereltje met zijn eigen gedrag. Sinds een aantal dagen heeft hij het principe van het spelletje Kiekeboe door. Verstoppen (al dan niet achter een voorwerp) en na een paar seconden verbaasd naar de ouders kijken. En dan lachen natuurlijk!

Kruipen, kan Josse het nu wel of niet? Een voorlopige scorelijst. Draaien: ja. Hoge-snelheid-kruipen: nee. Beweging in de gewenste richting: soms, als het gewenste interessant genoeg is. Anders volgt huil.

Liggen op de buik, dat vond Josse niet zo leuk. Wie hem op zijn buik legde kon rekenen op gehuil en een spoedige draai naar de rug. Maar sinds kort is onze zoon erachter dat, wie op zijn buik ligt, zich voort kan bewegen. Draaien om de as en warempel, kruipen! Dat maakt de buik een stuk aantrekkelijker. Zie hier de jonge kruiper, neergelegd op het KDV waar werkelijk van alles gebeurt. Elke kreet is een goede reden om te draaien en te kruipen, om maar niet te spreken van het speelgoed dat over de vloer verspreid ligt.

Tijdens ons recente bezoek aan het Dolfinarium bleek dat Josse wel erg snel contact maakt met omstanders. Een kwestie van aanstaren en dan guitig lachen. We houden er af en toe zelfs tractaties aan over.

Josse overleefde de dag overigens prima en heeft zich eens goed kunnen laten zien aan zijn Groningse neven.

Alleen schiet op zo’n dag het middagslaapje er nog wel eens bij in. Voor iemand die per se continu wil weten wat er om hem heen gebeurt is zo’n park natuurlijk ook iets teveel van het goede. Deze truuk hielp niet.