“Weet je wat ik durf?” zegt Josse als we bij de kinderboerderij zijn. “Een konijn kan uit mijn hand eten.”

Dat moeten we zien, want een echte held met dieren is Josse tot nu toe niet geweest. En verhip, hij kan het inderdaad. Als de andere konijnen ook doorkrijgen dat er iets te halen valt en een grote kudde onze zoon belaagt, is het uit met de pret. De rest van het voer is voor de kippen.

In de overgang tussen de Sinten Maarten en Klaas verrast Josse ons met deze eigen compositie:

Sinterklaas kapoentje,
de koe die heeft een schoentje.
De meisjes hebben rokjes aan,
daar komt sinterklaasje aan!

Het mag natuurlijk niet, maar als we even niet opletten springt Josse graag van de tweede tree van de trap naar beneden. Of van een stoel. Of, zoals hier, van de tafel naar de bank.

Josse’s kennis van auto’s neemt dagelijks toe. De papa-auto natuurlijk, brandweer-, politie- en ambulance-auto’s en ook buurvrouw Betty’s bolide worden feilloos herkend. Je gaat onwillekeurig toch denken aan een carrière in de autoindustrie. Wie weet, misschien komt het ooit nog eens tot een eigen autolijn.

Hier onderhandelen broer en zus over het aantal stickers dat Josse mag hebben om op zijn kunstwerk te plakken:

Het resultaat is de moeite waard!

Als er eenmaal een bepaald programma op een bepaald apparaat gespeeld heeft zijn de twee in Josse’s gedachten voor altijd verbonden. Zo is de desktop op zolder de exclusieve Bumba-machine, sinds de clown er een keer op te zien was. We geven, zoals zo vaak, maar toe aan de uitdrukkelijke wens om Boema telkens opnieuw te voorschijn te toveren.