Hallo Josse!

We gaan vanuit Twente naar de dierentuin in Nordhorn. Kinderen in de bolderkar, zo kunnen we makkelijk het park door. Papa trekt de kar.

Zwaar werk natuurlijk. Gelukkig is Josse de beroerdste niet en drukt hij zijn zusje als papa het te moeilijk krijgt.

Josse kwam vandaag een beetje vermoeid terug van de crèche. Veel huilen, niks was goed. Gelukkig kon mama hem opvrolijken met een potje bellen blazen.

Overigens gaat dat natuurlijk niet goed, zo’n potje zeepsop in de kleine knuistjes. Daarom is Josse’s setje leeg. Niet vertellen hoor, hij heeft nog niks door.

Dat Josse al echt een grote jongen wordt zagen we onlangs bij een voorstelling in het speelpark hier in de buurt. Een paar maanden geleden had de optredende clown nog zo zijn best kunnen doen, Josse was na een paar seconden alweer van zijn stoel geklauterd. Nu zitten broer en zus ademloos te kijken.

Goed, het is allemaal nog niet helemaal te volgen maar de jonge toeschouwer doet in ieder geval zijn best. De clown krijgt na afloop een echt applaus.

Josse vindt het heel interessant om zijn zusje naar school te brengen. Vandaag mocht hij helpen de lunchboxen en bekers in de juiste bakken te zetten. Deze gewichtige taak gaf hem duidelijk zelfvertrouwen. Eenmaal weer buiten op het schoolplein zag je hem denken ‘wat kan ik hier nog meer doen’. Met een ontdeugende glimlach rende hij vervolgens naar dit speelrek. Hij kon zich vast al voorstellen hoe hij hier over een paar jaar ook zou spelen in de pauze .

Josse houdt van kleuren. Jasmijn is natuurlijk zijn grote voorbeeld. Hier een gezellig zondagochtendtafereel.

Josse snapt steeds meer. Dingen op commando opruimen of aan iemand iets geven lukt al prima. Je kunt hem ook prima om zijn schoenen sturen.

Nu is het wachten op de eerste echte woordjes. We zijn aan het oefenen geslagen met alle dieren. Josse kan nu feilloos een hond, poes, olifant, tijger, leeuw, kip, eend, koe, paard en haan nadoen. Ook een auto gaat goed (zelfde als een olifant!). Maar echte woorden wil nog niet lukken, dat wil zeggen anders dan mama, papa, sok, slok, en pakken. Gelukkig hebbenn we weinig problemen met begrijpen wat hij wil dat weet hij ook non-verbaal erg duidelijk te maken.

“Sok” is één van de eerste woorden die Josse kon uitspreken. Hij zegt het als we hem de sokken aantrekken. En de schoenen. Alles wat aan de voet zit is een sok.

Maar veel zit er meestal niet aan zijn voeten. Josse wil namelijk nog al eens zijn sokken uittrekken. Gewoon, omdat het kan. Gelukkig zijn de vloeren thuis verwarmd.

Televisiekijken is het domein van Jasmijn en tot voor kort kon het Josse ook niet boeien, maar toen Jasmijn onlangs ziek op bed lag had mama eens voor Josse de Teletubbies aangezet. Josse ging er eens goed voor zitten.

Papa en mama hebben nieuwe meubels gekocht voor in de woonkamer. De meubels worden woensdagochtend bezorgd en ter voorbereiding heeft mama de oude salontafel leeggehaald. Josse ziet een uitgelezen kans voor een van zijn Houdini stunts. Na dubbelgevouwen in een glazen kastje te hebben gezeten, kruipt hij vervolgens tussen de glasplaten van de (oude) salontafel. Het mag, de tafel gaat straks op Marktplaats.

Josse ontdekt langzamerhand de leuke kanten van het winkelen.