Hallo Josse!

Mama meldt dat ze met Josse boekjes leest, en hij daar veel plezier aan heeft. Ja ja. Nou heb ik hem een paar dagen geleden eens een boekje gegeven, maar lezen ho maar.

Wel goed voor de vezels in het dieet.

Steeds meer is Josse een kereltje met zijn eigen gedrag. Sinds een aantal dagen heeft hij het principe van het spelletje Kiekeboe door. Verstoppen (al dan niet achter een voorwerp) en na een paar seconden verbaasd naar de ouders kijken. En dan lachen natuurlijk!

Kruipen, kan Josse het nu wel of niet? Een voorlopige scorelijst. Draaien: ja. Hoge-snelheid-kruipen: nee. Beweging in de gewenste richting: soms, als het gewenste interessant genoeg is. Anders volgt huil.

Liggen op de buik, dat vond Josse niet zo leuk. Wie hem op zijn buik legde kon rekenen op gehuil en een spoedige draai naar de rug. Maar sinds kort is onze zoon erachter dat, wie op zijn buik ligt, zich voort kan bewegen. Draaien om de as en warempel, kruipen! Dat maakt de buik een stuk aantrekkelijker. Zie hier de jonge kruiper, neergelegd op het KDV waar werkelijk van alles gebeurt. Elke kreet is een goede reden om te draaien en te kruipen, om maar niet te spreken van het speelgoed dat over de vloer verspreid ligt.

Tijdens ons recente bezoek aan het Dolfinarium bleek dat Josse wel erg snel contact maakt met omstanders. Een kwestie van aanstaren en dan guitig lachen. We houden er af en toe zelfs tractaties aan over.

Josse overleefde de dag overigens prima en heeft zich eens goed kunnen laten zien aan zijn Groningse neven.

Alleen schiet op zo’n dag het middagslaapje er nog wel eens bij in. Voor iemand die per se continu wil weten wat er om hem heen gebeurt is zo’n park natuurlijk ook iets teveel van het goede. Deze truuk hielp niet.

Het kan niet lang meer duren voordat we de wandelwagen met slaapbak moeten ombouwen tot zit-buggy. Foto in de speeltuin vandaag, waar Josse toch wel graag wilde zien wat zijn zus aan het doen was.

Papa was al twaalf toen hij zijn eerste computer zag en mocht al bijna op de brommer toen hij voor het eerst een toetsenbord aanraakte. Dat is bij deze generatie wel anders. Jasmijn kan al aardig alle toetsen achter elkaar indrukken en Josse zet hier, tot ergernis van zijn moeder, keer op keer de Caps Lock aan. Zie ook de geconcentreerde blik.

Die Josse, wat zou hij allemaal doen als je niet kijkt? Je laat hem achter op een kleedje, met een speelbrug boven zijn hoofd en gaat even naar de keuken. Kom je terug, staat de speelbrug zo’n beetje naast het kleedje en is er ineens een speelkubus ten tonele verschenen. Hoe doet hij het?

Het is bekend dat de aandacht van ouders voor ieder van hun kinderen afneemt naarmate er meer nageslacht in het huishouden is. Dat kan ook niet anders, neem nou Josse en vergelijk zijn situatie met die van zijn oudere zus. Het eerste kind was ook het enige kind en dus stonden beide ouders continu klaar om ieder zuchtje, piepje of glimlachje te bekijken of te verhelpen.

Als Josse zucht, piept of lacht is er precies 50% kans dat de dienstdoende ouder tijd heeft om te kijken. Iets minder, want Jasmijn weet goed de aandacht vast te houden. En zo kan het gebeuren dat Josse af en toe gewoon een paar minuten ligt te wachten tot er iemand tijd voor hem heeft.

Oh nee, roepen we dan, als we Josse weer eens te lang in de box hebben laten liggen, hij is het kind van de rekening. Maar zelf ziet hij dat anders, want piepen of zuchten doet hij eigenlijk nooit. Lachen, dat wel. Zelfs als de ouder weer eens veel te laat bij hem komt kijken. Het is een lieve jongen.

Handig hoor, die handen. Kun je van alles mee vastpakken. Josse laat in dit filmpje zien dat hij al een stevige grip heeft.

(of klik hier voor Google video.)