Hallo Josse!

Terug bij het ziekenhuis is het opnieuw een onrustige operatie, met als eindresultaat dat de hechtingen er bijna helemaal uit zijn. (Slordig genoeg blijft een stukje touw achter dat Thijs ‘s avonds alsnog uit de wond vist.) Is onze zoon voor het leven getekend? De schade lijkt mee te vallen.

Groot voordeel: met de hechtingen eruit mag er weer gezwommen worden.

Vakantie in Italie. De foto’s van zon en strand komen straks, maar eerst even dit stukje ouderverdriet. We waren koud gearriveerd op onze bestemming en besloten een restaurantje op de berg te pakken. Kinderen even in de speeltuin, aperitiefje, uitzichtje, enfin, het heeft misschien 5 minuten geduurd voordat Josse huilend aan kwam lopen met een jaap van een snee in zijn wenkbrauw. (Niet voor het eerst, overigens, maar nu in de andere).

Wat was er gebeurd? De stalen schommel was door Josse omhoog gegooid en, zoals misschien wel te verwachten was, ook weer naar beneden gekomen. IJs en servetten van het geschokte personeel zijn niet genoeg en voor het eerst gebruiken we de functie “breng mij naar een ziekenhuis” in de routeplanner. Het hospitaal in Atri is 15 kilometer verderop.

Helaas is de zaterdagavond niet het beste moment om op de eerste hulp te verschijnen. We praten ons met de Wat en Hoe in het Italiaans langs de nachtzuster en wachten een uur (record) op de dokter. Het hechten is niet leuk (alleen mama mag mee, maar de kreten van Josse zijn in de wachtkamer te horen). Twee draadjes houden de boel bij elkaar en Josse mag een week niet zwemmen.

De neus heeft ook een tik gehad en lijkt nu wat op de traditionele boksersneus. We smeren met zalf en laten een week later het touw verwijderen. Tot die tijd is het spelen op het zand, niet in de zee.

Een vervelend begin van de vakantie, maar het eind mocht er ook wezen. Van de Eerste Hulp hadden we het laatste nog niet gezien.

Dat is serieuze koorts. We blazen een gepland bezoek aan het Lutterzand af en keren huiswaarts. Ook Jasmijn heeft de koorts te pakken, maar gelukkig gaat het met de temperatuur van beide kinderen snel naar beneden. De druipneus zal nog wel even blijven.

Voor Josse halen we vandaag de tweede prik tegen de griep. Onderweg beleven we van alles (we gaan met een trein die vol zit met kleuters) en voor het prikgebouw staat opnieuw een ambulance, tot grote vreugde van Josse. Met goed humeur gaan we dus naar binnen, maar dat slaat om als de mouw omhoog moet. Na de prik is het huilen maar gelukkig staat de grote plastic koe weer te wachten. “Koe-hoe-hoe” huilt Josse nog even, en als hij erop zit komt de eerste lach alweer door.

Op de terugweg gaan we als beloning met de bus en zien we ook nog eens een politieauto én een ambulance. Vervelend voor de geschepte voetganger maar de prik is Josse inmiddels vergeten. Nu maar hopen dat de bijwerkingen meevallen.

Tja, tijdens het prikken ging het allemaal erg goed maar sindsdien is Josse een beetje ziek. Wel stoer nog, natuurlijk, maar ook ziek. Hopelijk snel weer beter.

Josse lijkt soms al best een grote jongen. En vanavond op de school van Jasmijn mag hij zowaar zelf een beetje aanmodderen bij de glijbaan. Resultaat is jammer genoeg dat hij uitglijdt op de trap en met zijn hoofd net op de volgende tree valt. Tja dan is het alweer tijd om naar huis te gaan.

Josse is al een paar dagen niet lekker. Maandag mocht hij thuisblijven van de crèche, vandaag dachten we dat het leed wel weer geleden zou zijn. Helaas: om 11 uur hing de leidster aan de lijn en mocht meneer weer afgehaald. Marianne doet haar plicht en laat de collega’s in verwarring achter.

Diagnose waterpokken. Het heerste al enige tijd op de crèche en vanavond tellen we 5 rode vlekjes, waarvan een er al serieus uitziet. Opmerkelijk: Jasmijn is ook lusteloos en moe, hoewel die al immuun zou moeten zijn.

Tja, meestal zijn we zeer opgetogen over onze kleine man, maar de laatste tijd zijn er op de creche ook minder leuke ontwikkelingen.

Josse blijkt niet altijd even lief tegen andere kindjes als hij zijn zin niet krijgt. De leidsters moeten met man en macht bijsturen. Na flink wat vermaningen is hij vaak weer poeslief.

Thuis staat Jasmijn gelukkig haar mannetje, eens kijken hoe wij dit gedrag zo snel mogelijk kunnen verbeteren.

Met het wondje boven het oog gaat het eigenlijk prima. Maar helaas komt een ongeval nooit alleen, en dus kukelde Josse afgelopen vrijdag nog even tegen de muur. Resultaat: een bult ter grootte van een ei, die gelukkig snel weer slonk. Er zijn wel weer wat krasjes ontstaan, zodat het voorhoofd van de kleine buitelaar er steeds interessanter uit begint te zien.

Al dat klimmen, het moest natuurlijk ooit fout gaan. Vanmiddag belde de crèche dat Josse na een klimpartij gevallen was en misschien wel even naar de dokter moest. Inderdaad zat er een mooie snee boven zijn wenkbrauw.

Gelukkig had de dokter nog een rolletje plakband liggen en bleek Josse net zo stoïcijns als zijn vader op die leeftijd: tijdens de hele operatie geen kik. Nu maar eens kijken hoe het geneest.