Hallo Josse!

We zijn op Vlieland en het komt niet mooi uit, Josse is precies op de dag van vertrek ziek geworden. Het is een virus, opgepikt van de crèche, dat blaasjes veroorzaakt en “een ziek gevoel”. Daar lijkt het inderdaad op want tegen bedtijd is het huilen voor tien. Gelukkig is het overdag wel uit te houden en dus houden we de moed erin.

We nemen de kids mee naar het strand, ook in de hoop dat zeewater iets doet voor de plekjes van Josse (tja, je probeert eens wat). Het is niet duidelijk of dit werkt maar het zeewater is heeft zeker Josse’s interesse.

Buiten is het warm, een slechte tijd om ziek te zijn. Toch is Josse niet helemaal lekker. Donderdag moest papa hem zelfs van de crèche halen omdat de koorts te hoog was. Dat is inmiddels minder, maar er wordt nog flink gesnotterd en soms huilt Josse spontaan wat. Het is allemaal niet ernstig maar het warme weer maakt het wel vervelend. Gelukkig is een ander probleem daardoor verdwenen: Josse drinkt zijn flesjes nu hard leeg.

Als we toevallig door de week ziek worden is de huisarts paraat. Althans, dat schijnt want als onze kinderen één ding nog nooit gedaan hebben, dan is het wel ziek worden op een werkdag. Nee, die wachten tot vrijdagmiddag 5 uur en gooien zich dan te pletter op de stoep, of ontwikkelen een koorts die niet meer ophoudt.

En dus kennen ze ons inmiddels op de huisartsenpost, de verzamelplaats voor ongelukkigen die in het weekend getroffen worden door lichamelijk ongemak. We nemen Josse er vandaag mee naartoe want zijn koorts houdt al vier volle dagen aan. Zo langzamerhand ziet hij er zelf ook de lol niet meer van in.

We zijn niet de enigen die het niet vertrouwen. De dokter van dienst reikt een kuurtje uit dat Josse vol aandacht opdrinkt (bijvoeding!) en dat zijn werk verrassend snel doet. Het vervelende hoestje blijft maar de koorts is ’s avonds weg. Dat scheelt een stuk. Ook Jasmijn besluit, zonder medicijnen, dat het mooi geweest is en laat de koorts op eigen kracht wat zakken. Zo zijn we zondagavond allemaal koortsvrij.

(Kindertemperaturen, Josse in het blauw en Jasmijn in het rood.)

We zijn ziek. Allemaal hebben we de griep en om de beurt is een van ons het meest ziek. Nu is het Josse, met 38.5 graden koorts en een loopneus. Het is intens zielig, zo’n druipend kind dat zachtjes huilt en waar je, op een zetpil paracetamol na, niks aan kunt helpen. Gelukkig is hij het glimlachen nog niet verleerd.

Jasmijn is iets minder ziek maar heeft wel verhoging; papa is er zo’n beetje overheen en vooralsnog doet mama alsof ze nergens last van heeft.

Josse heeft vandaag zijn eerste prik gehad. En zijn tweede, in het andere been. Vond-ie niet leuk. Inmiddels gaat het gelukkig wat beter.

Hoe is het verder op medisch vlak? Eigenlijk gaat alles prima, Josse ligt op alle gemeten grootheden iets boven gemiddeld. Er is enige onduidelijkheid of hij zijn ouders wel genoeg aankijkt; hij heeft een vreemde fascinatie voor het gordijn en het plafond en lijkt niet echt geïnteresseerd in het kijken naar zijn papa en mama. Maar aan wie ligt dat?

Verder verbaasde Josse de verpleegkundige en zijn mama door onder hun ogen spontaan van zijn buik op zijn rug te rollen. Zo, die zit in ieder geval.

Het is een prachtige jongen die we erbij hebben, zoveel is zeker. Maar met zijn ver-maand-dag (Josse is 1 maand oud vandaag) komen we wel in de periode waarin het leven met een jonge baby zijn tol begint te eisen. Gebroken nachten zijn niet erg, maar na vier weken vier uur slaap per nacht wordt de jonge ouder het ook langzaamaan beu. We proberen het te rooien met wisseldiensten, slaapbeurten, middagdutjes en, vanaf vandaag, een week Oma Janny stand by. Hopelijk kunnen we het daarna weer zelf.

Wat is er mis? Niet zoveel, alleen vormen de zogenaamde krampjes nu een vast onderdeel van het verteren van de maaltijd. Dat levert een huilend kind na, en vlak voor de voeding. Optillen en op de buik leggen zijn de enige dingen die helpen. Daarbij is het voor de vasthouder lastig slapen, hoewel soms zelfs dat gebeurt.

Laten we er eens vanuit gaan dat het internet over 20 jaar nog steeds bestaat en we al die tijd niet vergeten zijn deze site te verlengen. Dan is het goed mogelijk dat Josse dit bericht ooit zelf kan lezen. Jongen, let goed op: we doen het allemaal met liefde en vinden het niet erg, maar wees alsjeblieft niet te beroerd om, als de tijd daar is, eens voor je oude ouders te zorgen. God weet dat we het hebben verdiend.