Hallo Josse!

Het is de jaarlijkse culturele dag in het dorp en mama en Josse halen hun dosis cultuur in de bibliotheek. Daar zit, tussen de boeken, een heuse clown die Josse omtovert in Spiderman. Josse, die altijd wel in is voor een beschildering, is er zeer mee in zijn nopjes.

Op deze zondag kunnen we eindelijk de kaartjes voor het theater gebruiken die we maanden geleden bestelden. Josse gaat met mama naar Dirk Scheele, de man die we kennen van de CD in de autoradio. Papa, die altijd klaagt over Dirks slecht lopende teksten, is er niet bij. Dat scheelt een hoop gezeur, en Josse stoort zich er gelukkig niet aan. Als alle kinderen op het podium mogen komen durft hij zelfs vlak bij de zanger te gaan staan!

Tineke de kapster is langs geweest en het ongelooflijke is gebeurd: Josse heeft de gehele knipbeurt zijn kaken stijf op elkaar gehouden. Geen huilen, roepen, worstelen maar gewoon rustig op de stoel zitten. We zijn blij! Er is ook behoorlijk wat gebeurd: van dit (op de grond na de menselijke kruiwagen, overigens)

naar dit.

Er zit nog wel wat haar in de romper!

Nog even over het WK: dat voetbal kijken, daar heeft Josse toch nog weinig kaas van gegeten. Toen hij thuiskwam uit de crèche, tijdens de laatste minuten van Nederland-Slowakije, schakelde hij het toestel meteen over op Veronica, waar een man aan een tafel zat. Meer zagen we er niet van, want papa had de afstandbediening onder handbereik, maar de rest van de reglementaire speeltijd heeft Josse lopen huilen om de man aan de ta-hafel.

Dat was wat teleurstellend. Gelukkig vonden we de dag erop een soort van voetbal dat we beiden konden waarderen: de penalty-reeks! Daar wordt tenminste om de 30 seconden gescoord en dus kan de jonge supporter blijven juichen.

Toch hoop ik dat we er niet teveel van gaan zien, op vrijdag.

Josse mag met zijn grote zus en papa en mama mee naar Ernst, Bobbie en de rest. Jasmijn zit samen met de andere kinderen helemaal vooraan op de bankjes speciaal voor kinderen. Papa en mama houden Josse nog maar even bij zich. Josse is zwaar onder de indruk van al het Ernst, Bobbie en de rest geweld, vooral omdat Sinterklaas en zijn zwarte pieten deze keer ook in de entourage zitten. Josse slaapt de rest van de middag en praat ‘s avonds nog lang na over Sinterklaas, en Ernst en Bobbie.

Jasmijn is fan van Mega Mindy en recent zijn twee nieuwe dvd’s aangeschaft. De tune van Mega Mindy klinkt volop door het huis. Papa en mama zingen de variant Mega Jasmijn. Josse kan er wel om lachen. Hij kijkt papa en mama uitdagend aan en zingt zelf Mega Josse!! Daar kan iedereen dan weer hard om lachen.

Josse is dol op praten. Tegenwoordig weet hij zijn onbegrijpelijke gebrabbel steeds vaker te vervangen door echte woorden.

Hier een indruk van de gesprekken:

Klaar – Uit – Poep – Au – Ja – Toetje – Paardje – Boom – Takken – Kikker – Lamp – Slok – Papa – Mama – Opa – Oma

En: er is audio.

We zijn in Hengelo op de verjaardag van Oma Elise. Josse voelt zich een grote jongen want doet aardig mee met de rest. Van de glijbaan, op de trampoline, door de apenkooi. En zelfs in de auto. Het duurt nog even, maar dan hoeft papa niet altijd meer zelf te rijden!

Mama haalt Josse en Jasmijn op van de creche en loopt langs de buren omdat Donna komt logeren. Trots vertelt mama dat Josse al mama kan zeggen en zegt tegen Josse ‘ Zeg eens mama’. Josse kijkt op en zegt ‘papa’. Ook leuk!

Het zijn zware dagen voor Josse, die plotseling overal vanaf dondert. Zondag maakte hij een smak uit het ouderlijk bed, vandaag ging het balanceren met een stoel net niet lang genoeg goed. Niet dat er lang gehuild wordt, maar de blauwe plekken blijven wel zitten op het lachende gezicht.

Het hoort erbij, denken we maar, en wie nooit valt weet niet wat gevaarlijk is. En als het goed gaat, loopt Josse zomaar van de tafel naar de stoel (met de hand op een van beiden, natuurlijk). Geen vooruitgang zonder risico, nietwaar? Of zou het toch genetisch zijn?