Hallo Josse!

We gaan tijdens dit tropische weekend nog een keer naar de theetuin in Eemnes. De smoothies gaan er bij aankomst goed in. Josse wil ook graag die van mama even proberen.

Daarna door na de speeltuin.

Dit is een nieuwe variatie op het “spring maar achterop” van een paar weken geleden: Jasmijn heeft (met dank aan nichtje Sophie) een nieuwe step. Josse is natuurlijk enigszins jaloers, maar mag van zijn lieve zus gelukkig achterop het voertuig. Het gaat wel hard!

Op vakantie in het bos gaan we met opa en oma weg op de fiets. We rijden een route door Duitsland (ligt om de hoek) maar het is koud en Josse bevalt het niks.

Gelukkig is er onderweg vertier. We stappen af bij een koeienwei.

De koeien houden zich gelukkig rustig en we halen zonder problemen de lunch.

We zijn een paar dagen in het Twentse bos met opa Gerard en oma Janny. Tot onze verrassing zijn de twee oude glijbanen (waarover we vaak zeiden dat ze tegenwoordig op die manier echt niet meer gebouwd zouden worden) verdwenen. Er staat nu modern speeltuinspul. Ook leuk, maar hadden we dat thuis ook niet?

Gelukkig is er ook een semi-gevaarlijk klimnet waar Josse wel opdurft.

De komende dagen blijven we in het bos.

Op tweede Paasdag komen opa en oma, Loes en Sander en de kinderen op bezoek. We proberen een foto te maken van de complete groep van vier kleinkinderen van opa Jos en oma Elise, maar dat is allesbehalve makkelijk. Op elke foto is er wel een kind dat achterstevoren zit, een gekke bek trekt of in huilen uitbarst. Van de 62 foto’s is dit de beste:

Dat ging een jaar geleden toch beter.

We brengen Paaszondag door in Anloo. Oma heeft opnieuw een heerlijk ontbijt in elkaar gezet, en onze kinders eten met smaak hun eitje op.

Josse houdt zo van knutselen dat andere favoriete bezigheden op dezelfde manier aangeduid worden. Fietselen bijvoorbeeld.

Hier onderhandelen broer en zus over het aantal stickers dat Josse mag hebben om op zijn kunstwerk te plakken:

Het resultaat is de moeite waard!

He dat is leuk: nichtje Sophie komt een nacht logeren. De kinderen spelen buiten en Josse heeft zelf zijn muts opgezet. En zijn jas aangedaan!

Josse praat behoorlijk goed, als je tenminste weet wat hij zegt. Dat wil zeggen, de zinsbouw wordt steeds beter maar de uitspraak is nog steeds net mis. Zo eten we vaak een pannenpoek en gaat afval nog steeds in de lullekak. Jasmijn is een meisje, maar Josse een jommetje. Vanavond hebben we de woorden jas en mijn geoefend, die kwamen er perfect uit. Maar zogauw we vroegen hoe Josse’s zusje ook alweer heette, kwam het vaste antwoord: Tatijn! “Gelukkig maar,” zei Marianne, “het is zo schattig als hij Tatijntje zegt in plaats van Jasmijn”. En zo is het ook wel.

Of Josse om twaalf uur nog even uit bed wilde om oud en nieuw mee te maken? Maar natuurlijk! In een oogwenk is hij zo wakker als maar kan, en vindt het eigenlijk onzin om tegen enen weer naar bed te gaan. Mooi begin van het jaar!