Hallo Josse!

Kleine knuistjes vegen zelfverzekerd over het scherm, tot ontzetting van bezoekende kennissen die zich ineens stokoud voelen. Ja,de kinderen kunnen van alles met de iPad maar het liefst gebruiken ze ‘m als een kleine televisie. In dat opzicht is er niet zoveel veranderd.

Als het om shows gaat is Josse geen heel dappere jongen. Vorige week nog, we hadden kaarten voor Buurman en Buurman maar meneer had er geen zin in. Iets met hoe donker het is in de zaal, en het lawaai. We gaven toe, maar dat doen we deze week niet als we de kaarten voor Mega Mindy in de HMH kunnen gebruiken. Josse protesteert maar moet toch mee en ontdooit gelukkig als we door de lobby lopen. Bij het zien van alle kinderen die verkleed zijn wil hij zijn Mega Toby pak ook wel aan. In de zaal is het nog even spannend maar al snel blijkt dat de show ver weg is, en eigenlijk niet zo eng.

Uiteindelijk wordt er zelf meegezongen en geklapt en wil meneer volgende keer wel graag mee naar nog een show. Maar voorlopig hebben de ouders er wel even genoeg van.

Lampion geknutseld, lampje aan en lopen maar: Josse gaat met zus en vrienden op avontuur en komt terug met een behoorlijke tas met snoep deze Sint Maarten. Meer dan de bedoeling is, wordt er op de avond zelf al van de buit gegeten. Het tandenpoetsen neemt even in beslag.

Het is de jaarlijkse culturele dag in het dorp en mama en Josse halen hun dosis cultuur in de bibliotheek. Daar zit, tussen de boeken, een heuse clown die Josse omtovert in Spiderman. Josse, die altijd wel in is voor een beschildering, is er zeer mee in zijn nopjes.

We zijn op Vlieland voor de verjaardag van Opa Jos. Een mooie gelegenheid om een foto van opa met zijn kleinzoon te maken.

[eerder]

We zijn in Anloo en kijk, daar is de rode overall weer die kleinkinderen op koude dagen aan mogen trekken.

Net als bij Jasmijn zetten we er de foto van papa Thijs onder, in identieke overall, maar dan in 1975. Vader en zoon zijn op de foto praktisch even oud.

Opa Jos en oma Elise passen op vrijdag op, terwijl de ouders aan het werk zijn. Oma legt haar gouden armband even op tafel als ze in de saus gaat roeren. Een uur later bedenkt ze dat haar armband weg is. Hij ligt niet meer op tafel en ze heeft hem niet om.

Wat nu? We keren het huis ondersteboven en vinden talloze verloren dingen terug, maar niet de armband. De kinderen hebben ook geen idee, zeggen ze. Oma vertrekt verdrietig weer naar huis.

De volgende ochtend belt ze. “Ik bedacht me dat Josse de hele middag zo lief aan tafel heeft zitten spelen met de Eekhoorn-boom”. Dat is een groot plastic gevaarte waar knikkers doorheen kunnen rollen. “Kunnen jullie daar nog eens in kijken?”

Ja dus. Josse weet nog steeds van niets maar hij kan dan ook kort van memorie zijn. Gelukkig gaan we snel weer bij oma op bezoek.

Zit je in Denemarken, ver weg van de dagelijkse beslommeringen, blijkt de zus van oma (en dus de oudtante van Josse) enkele kilometers verderop vakantie te houden. In het bijzijn van haar eigen kleinkinderen, en dus de achterneven en -nicht van onze kinderen. Tijd voor een bezoekje, natuurlijk, en een (zeldzame) foto.

Vlnr: Jasmijn, Joris, Emma, Sebastian, Sophie, Josse, Stijn.

We gaan natuurlijk niet helemaal naar Denemarken zonder een bezoekje aan Legoland te brengen. Opa en oma nemen ons mee naar dit pretpark en dat was voor velen toch al weer zo’n 25 jaar geleden. De toegangspoort ziet er nog wel ongeveer hetzelfde uit.

Binnen is het park helemaal niet verouderd. Het weer is prachtig, de sfeer is goed en de attracties sluiten helemaal aan bij onze kinderen van tussen de 2 en 6. Josse maakt een solorit door het (lego-) safaripark waar hij nog lang over na zal praten.

We maken ook veel ritjes met zijn vieren. Soms is het spannend maar meestal gewoon leuk. Hier door de mijnen van Legoredo, het Wilde Westen van het park.

Iets verderop staat die eeuwige favoriet, de draaimolen. Rondje dan maar.

En we kunnen het Wilde Westen natuurlijk niet verlaten zonder de traditionele Legoland indianenveer. (We tekenen hierbij wel aan dat deze indiaan niet van zijn veer af kon blijven, waardoor de tooi al na een uur verre van indrukwekkend was.)

Het was een mooie dag. Vergeten we snel het minder succesvolle bezoek aan de Lego-bioscoop, waar Josse al voor aanvang van de film gillend en schreeuwend de zaal verliet. Dat was ook niet erg, want daardoor kon hij met mama een extra ritje over de monorail maken. Geen slechte keuze.

We wisselen van kinderen en tante Loes rijdt terug naar huis met een slapende Josse op de achterbank.

Goed, we zijn dus in Denemarken en het huis heeft een zwembad(je). Het is diep en dus kan Josse er niet staan. Dat betekent drijven en je heel goed vasthouden aan een omstander. We vinden in oma Elise een vrijwilliger.

Maar dat is natuurlijk geen zwemmen. Later in de week gaat het beter, al moet er nog wel een handje naar papa (zie de arm onder water). Maar dragen hoeft dan al niet meer.

Op vrijdag wordt er zelfs even los gezwommen, opnieuw onder leiding van oma. Echt ravotten is er nog niet bij, maar we zijn blij met de vorderingen van deze week!