Hallo Josse!

He dat is leuk: nichtje Sophie komt een nacht logeren. De kinderen spelen buiten en Josse heeft zelf zijn muts opgezet. En zijn jas aangedaan!

Josse praat behoorlijk goed, als je tenminste weet wat hij zegt. Dat wil zeggen, de zinsbouw wordt steeds beter maar de uitspraak is nog steeds net mis. Zo eten we vaak een pannenpoek en gaat afval nog steeds in de lullekak. Jasmijn is een meisje, maar Josse een jommetje. Vanavond hebben we de woorden jas en mijn geoefend, die kwamen er perfect uit. Maar zogauw we vroegen hoe Josse’s zusje ook alweer heette, kwam het vaste antwoord: Tatijn! “Gelukkig maar,” zei Marianne, “het is zo schattig als hij Tatijntje zegt in plaats van Jasmijn”. En zo is het ook wel.

Op derde kerstdag verkassen we van Anloo naar Twente om onze intrek te nemen in het zomerhuisje in het bos. Die middag rijden we meteen door naar Enschede, waar het concert van Nijntje plaatsvindt, een voorstelling waar we tijden geleden al voor gereserveerd hebben.

Als Josse hoort dat Nijntje zelf zometeen een liedje komt zingen gelooft hij het maar half, maar het gebeurt en dat wil meneer niet graag missen. Hij zit een uur lang voor op de knie en klapt keurig na elk nummer. Maar in de auto terug blijkt al dat er diepe indruk is gemaakt. Het helpt dat we een CD meekrijgen om knallers als Konijnen 3 nog eens (en nog eens) af te spelen.

Het duurde even maar het principe van Sinterklaas is Josse nu wel duidelijk: schoen bij de haard zetten, wachten, dan ‘s ochtends chocola eten. Dat is een leuke traditie. Maar wie wist dat er ook nog zoiets als pakjesavond bestond? Met zakken vol cadeaus?

Ook dit principe heeft Josse snel door. Cadeau pakken, Jasmijn voor laten lezen, openscheuren. Het gaat allemaal goed en Josse wordt goed bedacht, zoals dat heet. De playmobil-boerderij is meteen favoriet.

De auto-maat voor de speelgoedwinkel is vervangen. Bert en Ernie zijn weg, er is nu een wagen met een konijn dat met één been naar voren in de passagiersstoel zit. En dat Mag Niet! Josse probeert eerst het been naar beneden te drukken en geeft het konijn uiteindelijk een por. Wat Jasmijn doet Mag trouwens ook Niet, maar ja, dat is zijn zusje.

We zijn weer in Nederland en rijden direct door naar het pittoreske Oudemirdum voor de familiedag van Opa Gerard’s tak van ons geslacht. Het is een goed georganiseerde dag en Josse maakt er een geslaagd bezoek van. Eerst wat holes op de (midget-) golfbaan,

en dan door achter de teugels van de paardentram terug naar het dorp.

Liplezers zien hier nog de uitstervende ‘o’-klank, wat wil zeggen dat Josse ons zojuist heeft gewaarschuwd voor een aanstormende autoooo!

Alle gekke dingen moet je een keer doen en dus huren we ten langen leste maar de fiets-auto die Josse al dagen staat aan de glimlachen bij de receptie van ons park. Kinderen gratis mee voorop en de arme volwassene die achterop belandt moet trappen voor zijn/haar leven. De huur bedraagt een half uur en al snel is duidelijk waarom. De trapploeg kan na dertig minuten in de bezemwagen.

Jasmijn is fan van Mega Mindy en recent zijn twee nieuwe dvd’s aangeschaft. De tune van Mega Mindy klinkt volop door het huis. Papa en mama zingen de variant Mega Jasmijn. Josse kan er wel om lachen. Hij kijkt papa en mama uitdagend aan en zingt zelf Mega Josse!! Daar kan iedereen dan weer hard om lachen.

Het maakt wel uit of je een speelpark bezoekt als klein meisje met twee zorgzame ouders of als jongetje met een oudere zus. Als we met Josse en Jasmijn op pad zijn is de grootste vrijwel meteen vertrokken en zet de kleinste de achtervolging in. Waar papa dan weer, met zwaaiende luiertas, achteraan moet. En dus wordt Josse snel groot: hij klimt zelf in alle attracties, valt er zelf weer uit. En lacht daar gelukkig hard om.

Bij het afscheid is het tijd voor een foto van de verzamelde kinderen en kleinkinderen van de 60-jarige jubilaris (plus aangetrouwd volk).