Hallo Josse!

Het is de jaarlijkse culturele dag in het dorp en mama en Josse halen hun dosis cultuur in de bibliotheek. Daar zit, tussen de boeken, een heuse clown die Josse omtovert in Spiderman. Josse, die altijd wel in is voor een beschildering, is er zeer mee in zijn nopjes.

We gaan natuurlijk niet helemaal naar Denemarken zonder een bezoekje aan Legoland te brengen. Opa en oma nemen ons mee naar dit pretpark en dat was voor velen toch al weer zo’n 25 jaar geleden. De toegangspoort ziet er nog wel ongeveer hetzelfde uit.

Binnen is het park helemaal niet verouderd. Het weer is prachtig, de sfeer is goed en de attracties sluiten helemaal aan bij onze kinderen van tussen de 2 en 6. Josse maakt een solorit door het (lego-) safaripark waar hij nog lang over na zal praten.

We maken ook veel ritjes met zijn vieren. Soms is het spannend maar meestal gewoon leuk. Hier door de mijnen van Legoredo, het Wilde Westen van het park.

Iets verderop staat die eeuwige favoriet, de draaimolen. Rondje dan maar.

En we kunnen het Wilde Westen natuurlijk niet verlaten zonder de traditionele Legoland indianenveer. (We tekenen hierbij wel aan dat deze indiaan niet van zijn veer af kon blijven, waardoor de tooi al na een uur verre van indrukwekkend was.)

Het was een mooie dag. Vergeten we snel het minder succesvolle bezoek aan de Lego-bioscoop, waar Josse al voor aanvang van de film gillend en schreeuwend de zaal verliet. Dat was ook niet erg, want daardoor kon hij met mama een extra ritje over de monorail maken. Geen slechte keuze.

We wisselen van kinderen en tante Loes rijdt terug naar huis met een slapende Josse op de achterbank.

We nemen de slee mee naar de hei en het wonder voltrekt zich: Josse wil d’r op! Als het maar hard gaat.

We gaan tijdens dit tropische weekend nog een keer naar de theetuin in Eemnes. De smoothies gaan er bij aankomst goed in. Josse wil ook graag die van mama even proberen.

Daarna door na de speeltuin.

Eten met Josse is de laatste tijd echt een probleem. Josse lust niks en moet veel toegesproken worden om het minimum aantal hapjes naar binnen te laten gaan. Dat was vroeger wel anders.

Uiteraard is er bij het toetje geen enkel probleem. De vla gaat hard naar binnen en als het bakje leeg is mag mama het aanpakken. Ombeurten zitten ze stil.

Alle gekke dingen moet je een keer doen en dus huren we ten langen leste maar de fiets-auto die Josse al dagen staat aan de glimlachen bij de receptie van ons park. Kinderen gratis mee voorop en de arme volwassene die achterop belandt moet trappen voor zijn/haar leven. De huur bedraagt een half uur en al snel is duidelijk waarom. De trapploeg kan na dertig minuten in de bezemwagen.

Ooit moeten we de bewegende beelden maar on line zetten maar deze dynamische foto geeft goed weer hoe het eraan toe gaat als je Josse meeneemt naar een zwembad met waterglijbaan. Hier gaat hij nog met zijn vader naar beneden maar al snel moet hij helemaal alleen. Zwemmen ho maar en dus is het de vraag hoe we hem iedere keer weer uit het water weten te vissen.

Gelukkig krijgen ook kleine jongetjes het koud. Dan is het klaar met het glijden en is oma daar met een handdoek.

Bij het afscheid is het tijd voor een foto van de verzamelde kinderen en kleinkinderen van de 60-jarige jubilaris (plus aangetrouwd volk).

Josse kwam vandaag een beetje vermoeid terug van de crèche. Veel huilen, niks was goed. Gelukkig kon mama hem opvrolijken met een potje bellen blazen.

Overigens gaat dat natuurlijk niet goed, zo’n potje zeepsop in de kleine knuistjes. Daarom is Josse’s setje leeg. Niet vertellen hoor, hij heeft nog niks door.

Josse blijkt het enige kindje dat zonder moeite zijn zonnebril op houdt. Dat is ons bij Jasmijn nog nooit gelukt. Op de piste is het gezellig maar koud. De skiërs boeien Josse mateloos.

Later mag Josse met oma mee op de slee.