Hallo Josse!

Opa Jos en oma Elise passen op vrijdag op, terwijl de ouders aan het werk zijn. Oma legt haar gouden armband even op tafel als ze in de saus gaat roeren. Een uur later bedenkt ze dat haar armband weg is. Hij ligt niet meer op tafel en ze heeft hem niet om.

Wat nu? We keren het huis ondersteboven en vinden talloze verloren dingen terug, maar niet de armband. De kinderen hebben ook geen idee, zeggen ze. Oma vertrekt verdrietig weer naar huis.

De volgende ochtend belt ze. “Ik bedacht me dat Josse de hele middag zo lief aan tafel heeft zitten spelen met de Eekhoorn-boom”. Dat is een groot plastic gevaarte waar knikkers doorheen kunnen rollen. “Kunnen jullie daar nog eens in kijken?”

Ja dus. Josse weet nog steeds van niets maar hij kan dan ook kort van memorie zijn. Gelukkig gaan we snel weer bij oma op bezoek.

We gaan natuurlijk niet helemaal naar Denemarken zonder een bezoekje aan Legoland te brengen. Opa en oma nemen ons mee naar dit pretpark en dat was voor velen toch al weer zo’n 25 jaar geleden. De toegangspoort ziet er nog wel ongeveer hetzelfde uit.

Binnen is het park helemaal niet verouderd. Het weer is prachtig, de sfeer is goed en de attracties sluiten helemaal aan bij onze kinderen van tussen de 2 en 6. Josse maakt een solorit door het (lego-) safaripark waar hij nog lang over na zal praten.

We maken ook veel ritjes met zijn vieren. Soms is het spannend maar meestal gewoon leuk. Hier door de mijnen van Legoredo, het Wilde Westen van het park.

Iets verderop staat die eeuwige favoriet, de draaimolen. Rondje dan maar.

En we kunnen het Wilde Westen natuurlijk niet verlaten zonder de traditionele Legoland indianenveer. (We tekenen hierbij wel aan dat deze indiaan niet van zijn veer af kon blijven, waardoor de tooi al na een uur verre van indrukwekkend was.)

Het was een mooie dag. Vergeten we snel het minder succesvolle bezoek aan de Lego-bioscoop, waar Josse al voor aanvang van de film gillend en schreeuwend de zaal verliet. Dat was ook niet erg, want daardoor kon hij met mama een extra ritje over de monorail maken. Geen slechte keuze.

We wisselen van kinderen en tante Loes rijdt terug naar huis met een slapende Josse op de achterbank.

Goed, we zijn dus in Denemarken en het huis heeft een zwembad(je). Het is diep en dus kan Josse er niet staan. Dat betekent drijven en je heel goed vasthouden aan een omstander. We vinden in oma Elise een vrijwilliger.

Maar dat is natuurlijk geen zwemmen. Later in de week gaat het beter, al moet er nog wel een handje naar papa (zie de arm onder water). Maar dragen hoeft dan al niet meer.

Op vrijdag wordt er zelfs even los gezwommen, opnieuw onder leiding van oma. Echt ravotten is er nog niet bij, maar we zijn blij met de vorderingen van deze week!

Dit jaar zijn opa en oma van papa’s kant 40 jaar getrouwd en daarom mogen we een week mee naar een (niet te klein) zomerhuis aan de Deense kust. Huis staat hier en ziet er zo uit:

Da’s niet verkeerd. Op het zwembad binnenshuis komen we zo terug.

Niet ver van de voordeur beginnen de duinen en het strand en daarachter ligt de vertrouwde Noordzee. Daarin heeft Josse wel eens eerder pootje gebaden, maar de laatste keer dat we er waren kon hij de zee niet echt waarderen.

Nu gaat het beter. Josse durft dicht bij de waterlijn te komen en af toe zelfs een natte teen te halen. Daarna snel weer op het vaste land.

Het weer is, zeker voor Deense begrippen, schitterend. Op de terugweg naar huis maken we een foto van alle Knaapse kleinkinderen. Deze week kunnen Josse en Jasmijn eens goed met hun neefje en nichtje spelen.

Oma was weer jarig en opnieuw mochten de kleinkinderen het komen vieren in een megagrote speeltuin (eerder: 2008, 2009). Topattractie is de kleine, maar snelle rodelbaan op rollers.

Daar kan de jonge atleet zijn kunsten wel op kwijt. Als de andere drie kleinkinderen aanhaken wordt het helemaal gillen.

Na afloop lekker eten bij oma en dan nog even spelen met Stijn, die het goed met Josse lijkt te kunnen vinden.

Op tweede Paasdag komen opa en oma, Loes en Sander en de kinderen op bezoek. We proberen een foto te maken van de complete groep van vier kleinkinderen van opa Jos en oma Elise, maar dat is allesbehalve makkelijk. Op elke foto is er wel een kind dat achterstevoren zit, een gekke bek trekt of in huilen uitbarst. Van de 62 foto’s is dit de beste:

Dat ging een jaar geleden toch beter.

Voor de verjaardag van oma Elise zijn we naar Borne gereden. In het kinderspeelcentrum (jawel) kan Josse eens goed aan zijn neef Stijn wennen. Die is al bijna even groot als Josse zelf. In de ballenbak doen ze niet voor elkaar onder.

Josse mag mee naar Opa Jos en Oma Elise en terwijl Jasmijn met papa naar de Mega Mindy show gaat wordt Josse vertroeteld door opa en oma. Zo komt een overenthousiaste Josse op de foto.

Jasmijn is vandaag jarig en papa en mama zijn beiden thuis voor het feestje. Op zo’n dag schiet Josse er miscchien een beetje bij in, maar vandaag is niets minder waar. Oma Elise is er nl. ook en die heeft nu eens alle tijd voor Josse alleen. Ze maken een lange wandeling en hebben het duidelijk erg gezellig. Als Oma afscheid neemt om met de trein weer naar Oldenzaal te gaan, krijgt ze spontaan een dikke knuffel en twee natte zoenen (met danoontje).

Gelukkig gaat het al snel een stuk beter met Josse. Als opa en oma op dinsdag aankomen is het ergste al achter de rug. De oudste kleinzoon wordt desondanks veel gedragen, want je weet maar nooit. Door opa

en door oma.