Hallo Josse!

Zoals gebruikelijk zwerven we door het land met de kerst. De sneeuw en ijzel maken het nog een spannende onderneming maar gelukkig gaat alles goed. Eerste kerstdag reizen we naar Anloo, waar we de Tweede doorbrengen met opa en oma en de Groningse tak (inclusief hoogzwangere tante). Voorlopig is Josse nog de kleinste, maar hij houdt zich goed tussen alle grotere kleinkinderen.

Alle gekke dingen moet je een keer doen en dus huren we ten langen leste maar de fiets-auto die Josse al dagen staat aan de glimlachen bij de receptie van ons park. Kinderen gratis mee voorop en de arme volwassene die achterop belandt moet trappen voor zijn/haar leven. De huur bedraagt een half uur en al snel is duidelijk waarom. De trapploeg kan na dertig minuten in de bezemwagen.

Ooit moeten we de bewegende beelden maar on line zetten maar deze dynamische foto geeft goed weer hoe het eraan toe gaat als je Josse meeneemt naar een zwembad met waterglijbaan. Hier gaat hij nog met zijn vader naar beneden maar al snel moet hij helemaal alleen. Zwemmen ho maar en dus is het de vraag hoe we hem iedere keer weer uit het water weten te vissen.

Gelukkig krijgen ook kleine jongetjes het koud. Dan is het klaar met het glijden en is oma daar met een handdoek.

Niet dat onze stacaravan niet mooi is, maar af en toe verlang je naar een stukje echt onroerend goed. Dit is kasteel Chambord, luxe cottage voor de Franse koningen en niet ver van onze kampeerplek.

Vanwege klein leed met vaders voiture zijn we met de grote auto van opa (Josse: opa-auto! [zegt-ie ook bij andere zwarte wagens die we tegenkomen, overigens]).

Nog niet eerder waren we met Josse in Frankrijk. Nu het eindelijk vakantie is kunnen ook de Fransen eens naar onze zoon komen kijken en dat doen er een hoop. Het tuttut en coucou is niet van de lucht maar Josse blijft er koel onder. Dat komt ook door de airco in onze plastic stacaravan (vooruit, luxe cottage) met houten deck ervoor. Daar kun je mooi op spelen.

De zon schijnt fel, tot ons grote genoegen. Kinderen die klagen krijgen een zonnebril.

(U ziet oma op de achtergrond, die paste de vrijdag tevoren op en toen ze hoorde dat we op vakantie gingen, tja.)

Papa en mama gaan het weekend samen naar Antwerpen. Josse mag samen met Jasmijn logeren in Anloo. Jasmijn is al een pro, voor Josse is het de eerste keer. Ze lijken geen tijd gehad te hebben om papa of mama te missen:

Bij het afscheid is het tijd voor een foto van de verzamelde kinderen en kleinkinderen van de 60-jarige jubilaris (plus aangetrouwd volk).

Deze vrijdag passen opa en oma weer op. Dat zijn mooie dagen voor Josse, die beginnen met het roepen van Apa! en Ama! in het trapgat. In de middag mogen de kinders mee naar de stad voor een ijsje. Of iets groters.

We gaan voor het eerst met Josse op autovakantie. In twee dagen rijden we naar Oostenrijk om met de familie uit het Noorden een weekje te gaan skieën. Dat betekent tussen de vijf en zes uur rijden per dag, een redelijk beperkte tijd waarvan we hopen dat de kinderen het niet vervelend zullen vinden.

Het gaat redelijk. Na een tijdje valt de achterbank in slaap en maken we mooie kilometers over de autobaan.

Maar het geluk duurt niet voort. Het weer is erg slecht en de Duitsers hebben besloten grote stukken autobaan open te breken. Dat geeft files en daardoor gaat het tempo eruit. We besluiten wat te gaan eten en treffen een restaurant waar een schnitzel van een halve kilo geserveerd wordt. Daar moet een familie van kunnen eten, en dus bestellen we ‘m. Het is een wonderlijk bord dat vervolgens bezorgd wordt.

Na nog een lange file hebben we er genoeg van. Een nachtje slapen in een hotel later komen we opa en oma tegen, die even verderop de nacht doorgebracht hebben. Daarmee kunnen de kinderen over twee auto’s verspreid, en zo heeft Josse een rustige rest van de rit.

Na de middag zijn we op de plek van bestemming. Morgen maar eens kijken wat hier voor onze kleinste te doen is.

Oma en opa passen op, en dus kunnen papa en mama er even een middagje vandoor. Achteraf krijgen we de foto’s, aan de hand waarvan we proberen na te gaan wat er allemaal gebeurd is in onze afwezigheid. Ik denk, verstoppertje.

Toch, kijk ze eens zitten, onze kinderen. De een met de duim in de mond, de ander kauwend op een deurstop. Krijgen ze wel genoeg te eten?