Hallo Josse!

Bij het afscheid is het tijd voor een foto van de verzamelde kinderen en kleinkinderen van de 60-jarige jubilaris (plus aangetrouwd volk).

Deze vrijdag passen opa en oma weer op. Dat zijn mooie dagen voor Josse, die beginnen met het roepen van Apa! en Ama! in het trapgat. In de middag mogen de kinders mee naar de stad voor een ijsje. Of iets groters.

We gaan voor het eerst met Josse op autovakantie. In twee dagen rijden we naar Oostenrijk om met de familie uit het Noorden een weekje te gaan skieën. Dat betekent tussen de vijf en zes uur rijden per dag, een redelijk beperkte tijd waarvan we hopen dat de kinderen het niet vervelend zullen vinden.

Het gaat redelijk. Na een tijdje valt de achterbank in slaap en maken we mooie kilometers over de autobaan.

Maar het geluk duurt niet voort. Het weer is erg slecht en de Duitsers hebben besloten grote stukken autobaan open te breken. Dat geeft files en daardoor gaat het tempo eruit. We besluiten wat te gaan eten en treffen een restaurant waar een schnitzel van een halve kilo geserveerd wordt. Daar moet een familie van kunnen eten, en dus bestellen we ‘m. Het is een wonderlijk bord dat vervolgens bezorgd wordt.

Na nog een lange file hebben we er genoeg van. Een nachtje slapen in een hotel later komen we opa en oma tegen, die even verderop de nacht doorgebracht hebben. Daarmee kunnen de kinderen over twee auto’s verspreid, en zo heeft Josse een rustige rest van de rit.

Na de middag zijn we op de plek van bestemming. Morgen maar eens kijken wat hier voor onze kleinste te doen is.

Oma en opa passen op, en dus kunnen papa en mama er even een middagje vandoor. Achteraf krijgen we de foto’s, aan de hand waarvan we proberen na te gaan wat er allemaal gebeurd is in onze afwezigheid. Ik denk, verstoppertje.

Toch, kijk ze eens zitten, onze kinderen. De een met de duim in de mond, de ander kauwend op een deurstop. Krijgen ze wel genoeg te eten?

Josse probeert goed mee te doen maar wordt toch iets overschaduwd door zijn zusje die alle pakjes te voorschijn haalt en vliegensvlug van papier weet te ontdoen. Josse vindt het prima en schuifelt er rustig tussen door.

Doordat hij tijdens zijn verjaardag in het buitenland zat druppelen de cadeau’s voor Josse één voor één binnen. Vandaag komen oma Janny en opa Gerard met een verdacht groot pak op de proppen. Het zal toch niet… ja hoor, Josse is de eigenaar van een prachtige Bliksem McQueen auto!

Als we Josse uit de auto halen na een lange rit naar het Noorden is hij eerst een beetje groggy. Het is ook niet niks, half het land doorkruisen met hoge snelheid. Maar als vervolgens oma in beeld komt dan verschijnt er, wel, kijk zelf maar:

Dit weekend zijn we met Josse en Jasmijn naar Anloo gereden. Het was zijn eerste echte trip buiten de rit van het ziekenhuis naar huis en wat wandelingen door Bussum. Op weg telden we maar liefst vier nieuwe provincies terwijl Josse lekker lag te slapen in zijn MaxiCosi.

In Joure zijn we even gestopt om de ruggengraat weer wat te rechten en daarna is het door naar Anloo. Daar wordt nog maar eens Sinterklaas gevierd en veel door de Drentse buitenlucht gelopen.

Op zondag gaan we naar de verjaardag van oma-oma in, welja, Wildervank. Josse is de ster van het bal en wordt door de gehele familie van mama’s kant bewonderd. Uiteraard moet iedereen even voelen. Josse vindt het gelukkig allemaal prima.

Kom mee naar buiten allemaal, zo zingt zus Jasmijn regelmatig en vandaag voegen we met Josse de daad bij het woord. Jasmijn zelf drukt haar broer de eerste meters de buitenlucht in, nadat we de buggy na twee jaar weer in een kinderwagen hadden omgetoverd. Dat we alle daarvoor benodigde onderdelen terug konden vinden mag een wonder heten.

Het is prachtig herfstweer maar uiteraard is Josse goed ingepakt. Je vraagt je af of hij helemaal door heeft dat we buiten zijn met hem.

Zo’n mooi sta-plankje voor grote zusjes hebben we nog niet achter de wagen hangen. Resultaat: Jasmijn moet zelf lopen (bah!) of op de arm. Of, natuurlijk, op een andere manier met de kar mee.

Een kort rondje door de buurt, zo was de bedoeling. Maar al snel wordt onze rode babymobiel gespot door diverse buurtgenoten, die massaal naar buiten komen lopen om de spruit te bekijken. Uiteindelijk zijn we een dik half uur in de open lucht.

Nu blijkt dat Josse een stevige jongen is mag hij voorzichtig een aantal armen uitproberen. Dat levert trotse gezichten op de foto. Eerst papa:

Zuslief kon haast niet wachten.

En dan was vanavond oma Janny over voor een tweede (toe maar!) bezoek.

Maar de beste armen, die zijn toch van mama. Tussen het voeden door, als het licht gedimd is, een mooi moment om eens rustig om je heen te kijken.