Hallo Josse!

We zijn een weekendje weg met opa en oma ter gelegenheid van opa’s 60e verjaardag. De bestemming is het waddeneiland Texel, zodat we de provincie niet eens uit hoeven. Eenmaal aangekomen gaan we natuurlijk meteen naar het strand. Dat is mooi en groot en rustig en het weer is ook nog eens schitterend. Op naar de zee dus!

Maar wacht – het is beter om eerst het badpak aan te trekken en dan pas de zee in te gaan. Opa gaat mee.

Na afloop nog even graven en dan is het wel meer mooi geweest met het strandbezoek. We halen een ijsje bij de strandtent en gaan naar huis.

Deze vrijdag passen opa en oma weer op. Dat zijn mooie dagen voor Josse, die beginnen met het roepen van Apa! en Ama! in het trapgat. In de middag mogen de kinders mee naar de stad voor een ijsje. Of iets groters.

Opa is aan het stratenmaken tijdens zijn oppasbeurt. Het is mooi weer en dus helpt Josse een handje mee.

We zijn op vakantie en eten in een restaurant. Stil zitten in een babystoel, dat is niets voor Josse. Gelukkig is opa Gerard mee en die is niet te beroerd om even wat hapjes te geven.

We gaan voor het eerst met Josse op autovakantie. In twee dagen rijden we naar Oostenrijk om met de familie uit het Noorden een weekje te gaan skieën. Dat betekent tussen de vijf en zes uur rijden per dag, een redelijk beperkte tijd waarvan we hopen dat de kinderen het niet vervelend zullen vinden.

Het gaat redelijk. Na een tijdje valt de achterbank in slaap en maken we mooie kilometers over de autobaan.

Maar het geluk duurt niet voort. Het weer is erg slecht en de Duitsers hebben besloten grote stukken autobaan open te breken. Dat geeft files en daardoor gaat het tempo eruit. We besluiten wat te gaan eten en treffen een restaurant waar een schnitzel van een halve kilo geserveerd wordt. Daar moet een familie van kunnen eten, en dus bestellen we ‘m. Het is een wonderlijk bord dat vervolgens bezorgd wordt.

Na nog een lange file hebben we er genoeg van. Een nachtje slapen in een hotel later komen we opa en oma tegen, die even verderop de nacht doorgebracht hebben. Daarmee kunnen de kinderen over twee auto’s verspreid, en zo heeft Josse een rustige rest van de rit.

Na de middag zijn we op de plek van bestemming. Morgen maar eens kijken wat hier voor onze kleinste te doen is.

Oma en opa passen op, en dus kunnen papa en mama er even een middagje vandoor. Achteraf krijgen we de foto’s, aan de hand waarvan we proberen na te gaan wat er allemaal gebeurd is in onze afwezigheid. Ik denk, verstoppertje.

Toch, kijk ze eens zitten, onze kinderen. De een met de duim in de mond, de ander kauwend op een deurstop. Krijgen ze wel genoeg te eten?

Josse probeert goed mee te doen maar wordt toch iets overschaduwd door zijn zusje die alle pakjes te voorschijn haalt en vliegensvlug van papier weet te ontdoen. Josse vindt het prima en schuifelt er rustig tussen door.

Doordat hij tijdens zijn verjaardag in het buitenland zat druppelen de cadeau’s voor Josse één voor één binnen. Vandaag komen oma Janny en opa Gerard met een verdacht groot pak op de proppen. Het zal toch niet… ja hoor, Josse is de eigenaar van een prachtige Bliksem McQueen auto!

Josse is in eerste plaats vernoemd naar zijn twee grootvaders, opa Jos en opa Gerard. Beide glunderende heren hebben inmiddels kennis gemaakt met hun jonge naamdrager. Maar er is meer: Marianne woonde en werkte in 1996-97 een tijdje in Brussel, in de wijk Sint-Joost-ten-Node oftewel Saint Josse. De naam van onze zoon is ook een verwijzing naar die periode, waarin papa (destijds in Groningen) en mama grote afstanden moesten afleggen om elkaar te kunnen zien.

Zijn tweede naam, Gerard, is naast die van zijn opa ook de naam van zijn overgrootvader van vaders-moeders-zijde.