Hallo Josse!

Goed, we zijn dus in Denemarken en het huis heeft een zwembad(je). Het is diep en dus kan Josse er niet staan. Dat betekent drijven en je heel goed vasthouden aan een omstander. We vinden in oma Elise een vrijwilliger.

Maar dat is natuurlijk geen zwemmen. Later in de week gaat het beter, al moet er nog wel een handje naar papa (zie de arm onder water). Maar dragen hoeft dan al niet meer.

Op vrijdag wordt er zelfs even los gezwommen, opnieuw onder leiding van oma. Echt ravotten is er nog niet bij, maar we zijn blij met de vorderingen van deze week!

Dit jaar zijn opa en oma van papa’s kant 40 jaar getrouwd en daarom mogen we een week mee naar een (niet te klein) zomerhuis aan de Deense kust. Huis staat hier en ziet er zo uit:

Da’s niet verkeerd. Op het zwembad binnenshuis komen we zo terug.

Niet ver van de voordeur beginnen de duinen en het strand en daarachter ligt de vertrouwde Noordzee. Daarin heeft Josse wel eens eerder pootje gebaden, maar de laatste keer dat we er waren kon hij de zee niet echt waarderen.

Nu gaat het beter. Josse durft dicht bij de waterlijn te komen en af toe zelfs een natte teen te halen. Daarna snel weer op het vaste land.

Het weer is, zeker voor Deense begrippen, schitterend. Op de terugweg naar huis maken we een foto van alle Knaapse kleinkinderen. Deze week kunnen Josse en Jasmijn eens goed met hun neefje en nichtje spelen.

Mensen mensen,

wat is het warm, niet?

Als oma Janny op komt passen heeft ze geluk: de kapper heeft een half uurtje tijd om het haar even netjes in model te kammen. Dat doet een mens goed.

We nemen de slee mee naar de hei en het wonder voltrekt zich: Josse wil d’r op! Als het maar hard gaat.

Oma was weer jarig en opnieuw mochten de kleinkinderen het komen vieren in een megagrote speeltuin (eerder: 2008, 2009). Topattractie is de kleine, maar snelle rodelbaan op rollers.

Daar kan de jonge atleet zijn kunsten wel op kwijt. Als de andere drie kleinkinderen aanhaken wordt het helemaal gillen.

Na afloop lekker eten bij oma en dan nog even spelen met Stijn, die het goed met Josse lijkt te kunnen vinden.

Het stormt en het regent maar de kinderen doen er niets op uit: het is Sinte Maarten en we moeten de deuren langs.

Josse pakt het slim aan: bij het zingen blijft hij op de achtergrond maar zogauw de laatste noot geklonken heeft staat meneer vooraan om de buit in ontvangst te nemen. De grote tas is niet voor niets! [vorig jaar]

We zijn met opa en oma een weekje weg ter gelegenheid van de herfstvakantie. Bergen aan Zee, letterlijk, want we zitten op een berg vlak bij de zee. Dit is ons onderkomen:

Met een bergpad omlaag komen al snel op het strand. Maar dat valt Josse tegen: het waait hard en de zee komt wel heel dichtbij. Onder groot protest gaat onze zoon even mee in het zilte nat.

Maar ook de troostende woorden van opa doen niet veel. Nee, daar op de horizon, daar moeten we naartoe: de strandtent die ook in oktober nog open is. Na enig zeuren geven we toe en halen een warme chocola. Vanachter het raam is de zee mooi zat.

In het openluchtmuseum in Arnhem hebben we een familiedag van mama’s kant. Josse vindt het prachtig: we rijden in een tram, kijken in een boerderij en zitten achter de eenden aan.

Tot zijn grote verbazing krijgt Josse van Irena een lolly van monsterformaat.

Tot slot gaan we nog even op de foto met zus en neven uit het Noorden.

Achternicht, kunnen we dat woord hier nog gebruiken? Het betreft een dochter van een neef van de moeder van Josse. Die een paar straten verderop in ons dorp woont. Mara is een lief kind, want ze laat zich zonder protesteren vasthouden door haar – waarschijnlijk – achterneef. Mama maakte snel een foto met haar telefoon: