Hallo Josse!

Op derde kerstdag verkassen we van Anloo naar Twente om onze intrek te nemen in het zomerhuisje in het bos. Die middag rijden we meteen door naar Enschede, waar het concert van Nijntje plaatsvindt, een voorstelling waar we tijden geleden al voor gereserveerd hebben.

Als Josse hoort dat Nijntje zelf zometeen een liedje komt zingen gelooft hij het maar half, maar het gebeurt en dat wil meneer niet graag missen. Hij zit een uur lang voor op de knie en klapt keurig na elk nummer. Maar in de auto terug blijkt al dat er diepe indruk is gemaakt. Het helpt dat we een CD meekrijgen om knallers als Konijnen 3 nog eens (en nog eens) af te spelen.

Ooit moeten we de bewegende beelden maar on line zetten maar deze dynamische foto geeft goed weer hoe het eraan toe gaat als je Josse meeneemt naar een zwembad met waterglijbaan. Hier gaat hij nog met zijn vader naar beneden maar al snel moet hij helemaal alleen. Zwemmen ho maar en dus is het de vraag hoe we hem iedere keer weer uit het water weten te vissen.

Gelukkig krijgen ook kleine jongetjes het koud. Dan is het klaar met het glijden en is oma daar met een handdoek.

Bij het afscheid is het tijd voor een foto van de verzamelde kinderen en kleinkinderen van de 60-jarige jubilaris (plus aangetrouwd volk).

We gaan vanuit Twente naar de dierentuin in Nordhorn. Kinderen in de bolderkar, zo kunnen we makkelijk het park door. Papa trekt de kar.

Zwaar werk natuurlijk. Gelukkig is Josse de beroerdste niet en drukt hij zijn zusje als papa het te moeilijk krijgt.

Josse blijkt het enige kindje dat zonder moeite zijn zonnebril op houdt. Dat is ons bij Jasmijn nog nooit gelukt. Op de piste is het gezellig maar koud. De skiërs boeien Josse mateloos.

Later mag Josse met oma mee op de slee.

We gaan voor het eerst met Josse op autovakantie. In twee dagen rijden we naar Oostenrijk om met de familie uit het Noorden een weekje te gaan skieën. Dat betekent tussen de vijf en zes uur rijden per dag, een redelijk beperkte tijd waarvan we hopen dat de kinderen het niet vervelend zullen vinden.

Het gaat redelijk. Na een tijdje valt de achterbank in slaap en maken we mooie kilometers over de autobaan.

Maar het geluk duurt niet voort. Het weer is erg slecht en de Duitsers hebben besloten grote stukken autobaan open te breken. Dat geeft files en daardoor gaat het tempo eruit. We besluiten wat te gaan eten en treffen een restaurant waar een schnitzel van een halve kilo geserveerd wordt. Daar moet een familie van kunnen eten, en dus bestellen we ‘m. Het is een wonderlijk bord dat vervolgens bezorgd wordt.

Na nog een lange file hebben we er genoeg van. Een nachtje slapen in een hotel later komen we opa en oma tegen, die even verderop de nacht doorgebracht hebben. Daarmee kunnen de kinderen over twee auto’s verspreid, en zo heeft Josse een rustige rest van de rit.

Na de middag zijn we op de plek van bestemming. Morgen maar eens kijken wat hier voor onze kleinste te doen is.

Carnaval in Oldenzaal, een grote belevenis voor een kleine man. Josse inspecteert de vloot wagens voordat de optocht begint, samen met zijn opa.

Danig onder de indruk valt onze zoon daarna in een diepe slaap, om pas weer te ontwaken als 118 van de 120 wagens al langsgereden zijn. Maakt niet uit, ook de laatste twee zijn prachtig en zo komt het Bumba-pak ook weer een jaar van pas.

We verblijven aan de Middellandse Zee, maar wel aan een gedeelte waar het strand bestaat uit grote en nog grotere keien. Voor ons plezier is ter hoogte van het park wat zand opgespoten. Maar dat is juist voor kinderen van nog geen 1 een slecht idee! Josse neemt een hapje.

Gelukkig is de zee zelf een stuk interessanter. De keien in de branding vormen in feite een grote ballenbak waar Josse prima mee kan spelen. Ook in de golven vindt hij het leuk, totdat een groot exemplaar hem overspoelt.

Dan is het wel mooi geweest en mag mama voor wat warmte zorgen.

Met papa (en een pufje van mama’s schuimgel).

(Let u niet op de rommel?) En met mama, natuurlijk.

En vooruit, met het hele gezin zoals vastgelegd door de parkfotograaf met de hele grote lens op weg naar het zogenaamde Witte Diner (hierboven waren we al omgekleed, zo te zien).

We zijn op vakantie en hijsen Josse in een zwempak. Tegen wind en zon, dat eerste is niet echt nodig maar het tweede wel.

Het zwembad is best koud maar Josse moet en zal erin. En er niet meer uit. Papa zorgt dat het hoofdje boven water blijft.

In het diepe zwembad drijft gelukkig een zogenaamde swim safe, waarin we Josse laten drijven. Groot plezier, hoewel hij er na een paar minuten ook wel weer zat van is.

Zoals gebruikelijk komt na het zwemmen de hongerklop en de vreselijke vermoeidheid. We hebben een rustige middag.