Hallo Josse!

We lopen een stukje door de vrieskou en Josse heeft geen handschoenen aan. Koud hoor, maar gelukkig heeft papa een goed idee: met deze jas kun je de handen in de zakken doen. Zo loop je als keurig heerschap over de stoep, en de vingers blijven lekker warm!

Hoezo vorstverlet? Op een koude zaterdagochtend bouwt papa met de klusjesman een geweldig speelhuis in de achtertuin. Dat staat alvast klaar voor de lente!

(Zou het net zo leuk zijn als bij Sophie?)

Kijk, op natuurijs had Josse wel eens eerder gestaan (nou ja, gezeten). Maar met schaatsen onder, dat is natuurlijk het echte werk. Gelukkig kan het dit jaar weer. Papa fungeert nog even als steun maar de snelheid zit er al goed in, dus dat duurt vast niet lang meer.

Op derde kerstdag verkassen we van Anloo naar Twente om onze intrek te nemen in het zomerhuisje in het bos. Die middag rijden we meteen door naar Enschede, waar het concert van Nijntje plaatsvindt, een voorstelling waar we tijden geleden al voor gereserveerd hebben.

Als Josse hoort dat Nijntje zelf zometeen een liedje komt zingen gelooft hij het maar half, maar het gebeurt en dat wil meneer niet graag missen. Hij zit een uur lang voor op de knie en klapt keurig na elk nummer. Maar in de auto terug blijkt al dat er diepe indruk is gemaakt. Het helpt dat we een CD meekrijgen om knallers als Konijnen 3 nog eens (en nog eens) af te spelen.

Zoals gebruikelijk zwerven we door het land met de kerst. De sneeuw en ijzel maken het nog een spannende onderneming maar gelukkig gaat alles goed. Eerste kerstdag reizen we naar Anloo, waar we de Tweede doorbrengen met opa en oma en de Groningse tak (inclusief hoogzwangere tante). Voorlopig is Josse nog de kleinste, maar hij houdt zich goed tussen alle grotere kleinkinderen.

Dat is ook wat. Onderbreken Josse en Papa het wachten bij de bushalte een minuutje om aan de overkant van de straat even naar de hertjes te kijken, rijdt lijn 110 keihard voorbij. Daar hebben de heren flink de pest over in.

“Nare bus” zegt papa.

“Bus moet in de hoek” zegt Josse.

Dat wordt dus lopen naar huis. Gelukkig komt lijn 107 na een paar honderd meter achterop. We mogen deze keer wel mee.

Kijk, wie doemt daar op uit het donker? Het is Josse, met zelfgemaakte lampion, op Sint-Maartenloop. We zijn op pad met een groepje kinderen van de crèche en halen een grote tas snoep binnen, waarvan meer dan de helft meteen ingeleverd kan worden wegens te hard/klein/groot/drop.

We maken een grote ronde maar sluiten af bij onze hartelijke buurvrouwen.

Aan het eind van deze zaterdag gaan we uit eten bij de Mexicaan. Het is geen onverdeeld succes: eerst wil Jasmijn om onduidelijke reden niet mee, als we uiteindelijk toch binnen zijn bestelt Josse een enorm glas chocolademelk dat hij in één teug leegdrinkt. Daarna is de interesse in het eten minimaal, vooral als in de hoek van het restaurant een enorm aquarium blijkt te staan. De tapas komen (met dank aan papa en mama) wel allemaal op.

De auto-maat voor de speelgoedwinkel is vervangen. Bert en Ernie zijn weg, er is nu een wagen met een konijn dat met één been naar voren in de passagiersstoel zit. En dat Mag Niet! Josse probeert eerst het been naar beneden te drukken en geeft het konijn uiteindelijk een por. Wat Jasmijn doet Mag trouwens ook Niet, maar ja, dat is zijn zusje.

Niet dat onze stacaravan niet mooi is, maar af en toe verlang je naar een stukje echt onroerend goed. Dit is kasteel Chambord, luxe cottage voor de Franse koningen en niet ver van onze kampeerplek.

Vanwege klein leed met vaders voiture zijn we met de grote auto van opa (Josse: opa-auto! [zegt-ie ook bij andere zwarte wagens die we tegenkomen, overigens]).