Hallo Josse!

Zoals gebruikelijk zwerven we door het land met de kerst. De sneeuw en ijzel maken het nog een spannende onderneming maar gelukkig gaat alles goed. Eerste kerstdag reizen we naar Anloo, waar we de Tweede doorbrengen met opa en oma en de Groningse tak (inclusief hoogzwangere tante). Voorlopig is Josse nog de kleinste, maar hij houdt zich goed tussen alle grotere kleinkinderen.

Papa en mama gaan het weekend samen naar Antwerpen. Josse mag samen met Jasmijn logeren in Anloo. Jasmijn is al een pro, voor Josse is het de eerste keer. Ze lijken geen tijd gehad te hebben om papa of mama te missen:

In het paasweekend gaan we op bezoek bij Josse’s overgrootouders. In de tuin van opa-opa staat een konijnenhok en de beestjes hebben al een tijdje geen water meer gehad. Gelukkig is Josse niet krenterig en schenkt hij de hele gieter leeg in het (iets te kleine) bakje.

We zijn een weekend in Anloo en dat levert in ieder geval altijd mooie plaatjes op. Dit is Josse in het houten hobbelpaard van opa, met origineel tuigje van voor de oorlog. Zie ook zijn zus.

In de middag laten we Josse achter terwijl we naar een bruiloft gaan. Bij terugkomst wacht meneer ons op in de stoel bij de goed gevulde tafel. Hij heeft dan al wel trek in een avondprakje, dat snel arriveert.

We waren in Anloo dit weekend, waar de oudere kinderen keer op keer naar de speeltuin wilden. Josse mee, natuurlijk, en met dank aan mama kon hij al aardig mee op de speelapparaten. De glijbaan:

en de schommel:

En ja, oom Berco was er ook.

Rechtop zitten, Josse doet niets liever. Ligt hij op de grond, dan schreeuwt hij net zo lang totdat iemand hem rechtop zet. En kukelt hij daarna weer om, dan begint het schreeuwen opnieuw. Gelukkig is het mogelijk Josse wat te ondersteunen, met een kussen:

of door hem te vervoeren in een buggy, in plaats van in de kinderwagen.

Ernstiger wordt het als Josse in de box rechtop neergezet wordt. Met zo’n handige railing binnen handbereik gaat meneer in een mum van tijd staan. En dat kan hij helemaal niet. Zie ook de gepijnigde blik.

We zijn in Drenthe om Jasmijn op te halen die bij opa en oma logeert. Op zondagochtend maken we een hoognodig bezoekje bij de overgrootvader en -moeder van Josse, die in Annen wonen. Opa-opa is verguld als hij zijn achterkleinkind even op schoot mag houden.

En zo te zien vindt Josse het ook wel prima. Door een samenloop van omstandigheden is vrijwel de hele rest van de familie in het Noorden ziek of bezig ziek te worden en dus gaan we, na een aantal kortje bezoekjes, weer richting Bussum.

Ondanks een stevige wind gaan we op eerste kerstdag met de familie nog even de Drentse hei op. Josse wordt ingepakt en in z’n kuipje gezet voor transport. Als dat gebeurt weet hij inmiddels hoe laat het is en sluiten de ogen. Binnen seconden is Josse dan in slaap.

Ook het bezoek aan de hei wordt slapend doorgebracht. Dat is dan wel weer bijzonder want Josse hangt in de lodger om papa’s nek. Die heeft nog nooit zo rustig gelopen tijdens een wandeltochtje, maar gelukkig gaat alles goed. De snijdende wind gaat kennelijk niet door de vele lagen stof.

Als we zondag wakker worden in Anloo heeft Josse een kras op zijn wang. Het zullen zijn scherpe nagels zijn, niemand heeft gezien hoe de kras er gekomen is. Josse blijft vrij rustig onder zijn verwonding.

Het is de dag dat we Jasmijn haar verjaardag vieren en dus is er bezoek. Josse mag bij iedereen op schoot, onder meer bij opa Jos.

Die middag wordt er uiteraard gewandeld in de Drentse drek. Als de wielen van de kinderwagen vast dreigen te lopen wordt Josse door de lucht verder vervoerd.

Onder invloed van het geschud en de Drentse lucht slaapt Josse een gat in de middag.

Als we Josse uit de auto halen na een lange rit naar het Noorden is hij eerst een beetje groggy. Het is ook niet niks, half het land doorkruisen met hoge snelheid. Maar als vervolgens oma in beeld komt dan verschijnt er, wel, kijk zelf maar: