Hallo Josse!

Josse heeft inmiddels een foto van Ginny in zijn bed hangen.

Koninginnedag 2012. We kopen voor Josse een kaart voor het spelparcours in het Brediuskwartier. Dat betekent natuurlijk wel dat we alle 12 onderdelen af moeten werken. Zoals de kruiwagenrace

en, geloof het of niet, de mechanische stier.

We doen ook nog de crossfietsenrace en het rijden op de pony en krijgen op die manier bijna de hele kaart vol. Leuke dag!

[update] nagekomen: foto van de pony:

De buurvrouwen hebben een hond. Als ze ‘s ochtends in de achtertuin staat te blaffen (waarom doen honden dat trouwens?) spitst Josse de oren en roept “Ginny is wakker! Mogen we met haar wandelen?”.

Het zijn lieve buren en soms mag het inderdaad en gaan we met Ginny de hei op.

Josse mag de bal werpen – dat gaat goed, in zoverre dat de bal inderdaad door de lucht vliegt. Een paar meter verder pikt de hond hem kunstig uit zijn baan en hebben we  de bal binnen twee seconden weer terug.

Wat is het leuk een hond te zijn. We eindigen de middag met “rennen als een hondje”.

Lampion geknutseld, lampje aan en lopen maar: Josse gaat met zus en vrienden op avontuur en komt terug met een behoorlijke tas met snoep deze Sint Maarten. Meer dan de bedoeling is, wordt er op de avond zelf al van de buit gegeten. Het tandenpoetsen neemt even in beslag.

Het schijnt dat hij deze week weer dicht gaat, maar de straat ligt nog steeds open en met dagen als deze geeft dat een zandbak van wereldformaat. Josse en Aiden spelen met auto’s en de aanwezige stenen.

Groot is de fascinatie van Josse voor politie-, brandweer- en ziekenauto’s. De kleine Dinky Toys maar zeker ook de grote exemplaren die we af en toe in het verkeer tegenkomen. “Politieautoooo!” is een kreet die we geregeld mogen horen. Logisch dus dat het gesprek dat we bij het buurtfeest met de wijkagent hadden, snel op het onderwerp van ‘s mans wagen kwam. Hij stond om de hoek. En mocht Josse misschien even..? Het mocht.

Het is de jaarlijkse culturele dag in het dorp en mama en Josse halen hun dosis cultuur in de bibliotheek. Daar zit, tussen de boeken, een heuse clown die Josse omtovert in Spiderman. Josse, die altijd wel in is voor een beschildering, is er zeer mee in zijn nopjes.

We staan in de kleedkamer te wachten op het begin van de turnwedstrijd van Jasmijn als het licht even precies goed valt.

“Weet je wat ik durf?” zegt Josse als we bij de kinderboerderij zijn. “Een konijn kan uit mijn hand eten.”

Dat moeten we zien, want een echte held met dieren is Josse tot nu toe niet geweest. En verhip, hij kan het inderdaad. Als de andere konijnen ook doorkrijgen dat er iets te halen valt en een grote kudde onze zoon belaagt, is het uit met de pret. De rest van het voer is voor de kippen.

Josse loopt veel heen en weer naar het huis van Noortje, die een paar meter verderop woont. Wat hij daar allemaal uitspookt weten wij ook niet, maar af en toe sturen de ouders van Noortje de foto’s. Er zitten mooie tussen!