Hallo Josse!

En hup, daar lag weer 10 centimeter sneeuw voor ons huis. Gans het land staat stil maar voor ons is het een mooi moment om een sneeuwman te maken. Buurmeisje Quirine doet ook mee en samen maken we een heuse Keizer Otto.

De sneeuw, hij ligt op straat, in grote hoeveelheden. We halen de slee weer uit de opslag en dit jaar zit Josse er maar liefst twee straten op. Daarna moet hij, net zoals vorig jaar, de slee weer zelf trekken. De lege slee, uiteraard, waardoor het doel van de oefening een beetje uit beeld raakt. Nou ja, als hij het maar leuk vindt.

Het stormt en het regent maar de kinderen doen er niets op uit: het is Sinte Maarten en we moeten de deuren langs.

Josse pakt het slim aan: bij het zingen blijft hij op de achtergrond maar zogauw de laatste noot geklonken heeft staat meneer vooraan om de buit in ontvangst te nemen. De grote tas is niet voor niets! [vorig jaar]

Op deze zondag kunnen we eindelijk de kaartjes voor het theater gebruiken die we maanden geleden bestelden. Josse gaat met mama naar Dirk Scheele, de man die we kennen van de CD in de autoradio. Papa, die altijd klaagt over Dirks slecht lopende teksten, is er niet bij. Dat scheelt een hoop gezeur, en Josse stoort zich er gelukkig niet aan. Als alle kinderen op het podium mogen komen durft hij zelfs vlak bij de zanger te gaan staan!

We lunchen met opa en oma in het centrum van Bussum. Josse krijgt een pannenkoek!

We gaan tijdens dit tropische weekend nog een keer naar de theetuin in Eemnes. De smoothies gaan er bij aankomst goed in. Josse wil ook graag die van mama even proberen.

Daarna door na de speeltuin.

We zijn inmiddels vriend van ‘t Spant geworden en hebben al aardig wat kaarten voor het komende seizoen besteld. Jasmijn is er al eerder geweest, Josse nog niet en hij gaat nu voor het eerst om zus Jasmijn in actie te zien. Hij geniet, net als bij Nijntje, met volle teugen.

We hebben geen zin om te koken vandaag, en laten ons voeren door de middenstand. Het is lekker weer en de salon is weer open, dus we beginnen met ijs. Het is niet verstandig om eerst de onderkant van het hoorntje… laat maar.

Dan langs de Japanner voor het avondeten. Dat blijkt een aanrader, Josse eet zonder morren zijn hele kommetje leeg.

Tjonge, lekker weer is het, zeg. Tussen de middag eten we buiten.

We lopen een stukje door de vrieskou en Josse heeft geen handschoenen aan. Koud hoor, maar gelukkig heeft papa een goed idee: met deze jas kun je de handen in de zakken doen. Zo loop je als keurig heerschap over de stoep, en de vingers blijven lekker warm!