Hallo Josse!

De auto-maat voor de speelgoedwinkel is vervangen. Bert en Ernie zijn weg, er is nu een wagen met een konijn dat met één been naar voren in de passagiersstoel zit. En dat Mag Niet! Josse probeert eerst het been naar beneden te drukken en geeft het konijn uiteindelijk een por. Wat Jasmijn doet Mag trouwens ook Niet, maar ja, dat is zijn zusje.

Het maakt wel uit of je een speelpark bezoekt als klein meisje met twee zorgzame ouders of als jongetje met een oudere zus. Als we met Josse en Jasmijn op pad zijn is de grootste vrijwel meteen vertrokken en zet de kleinste de achtervolging in. Waar papa dan weer, met zwaaiende luiertas, achteraan moet. En dus wordt Josse snel groot: hij klimt zelf in alle attracties, valt er zelf weer uit. En lacht daar gelukkig hard om.

Josse weet inmiddels alles van dieren, zo lazen wij onlangs in de krant.

De verwachtingen zijn dan ook hoog als we paasmaandag met de kinderen naar de kinderboerderij gaan. En, het moet gezegd, Josse stelt ons niet teleur. Er worden konijnen geaaid, varkens geroepen en natuurlijk de onvermijdelijke geit achterna gezeten.

Opa is aan het stratenmaken tijdens zijn oppasbeurt. Het is mooi weer en dus helpt Josse een handje mee.

Josse vindt het heel interessant om zijn zusje naar school te brengen. Vandaag mocht hij helpen de lunchboxen en bekers in de juiste bakken te zetten. Deze gewichtige taak gaf hem duidelijk zelfvertrouwen. Eenmaal weer buiten op het schoolplein zag je hem denken ‘wat kan ik hier nog meer doen’. Met een ontdeugende glimlach rende hij vervolgens naar dit speelrek. Hij kon zich vast al voorstellen hoe hij hier over een paar jaar ook zou spelen in de pauze .

Josse houdt van kleuren. Jasmijn is natuurlijk zijn grote voorbeeld. Hier een gezellig zondagochtendtafereel.

Dit jaar hebben we vol enthousiasme maar gelijk al in maart een abonnement op Oud Valkeveen genomen. Josse mag nog gratis maar geniet met volle teugen. Hier is hij de buschauffeur.

Zondag gaan we op zoek bij Noortje, een nieuw buurmeisje dat twee is geworden. Voor Josse zijn er twee hoogtepunten: hij krijgt wat slagroomtaart en er is een echte hond. Josse mag de hond aaien en doet dat met veel verve. Na elke tik op het koppie kijkt Josse ons trots aan. De hond laat het gebeuren en papa en mama roepen vooral ‘zachtjes, zachtjes’.

Dinsdag gaan mama en Josse op stap. Overal waar ze een hond tegenkomen roept Josse nu enthousiast Tata en wijst. Vervolgens doet hij huuh, huuh, huuh. Bij de slager mag Josse opnieuw een hondje aaien, deze keer gaat het al een stuk beter.

Nu Josse goed kan lopen gaan we regelmatig voor een wandelingetje de buurt in. Het komt nogal eens voor dat we dan een poes tegen het lijf lopen. Dat vindt Josse leuk. “Ieieieaaauuuw!” roept hij hard, en zet dan snel de achtervolging in. Met weinig succes, want na die kreet slaat elke kat onmiddelijk op de vlucht. Gelukkig stoort Josse zich niet echt aan de haagjes en poortjes die hier de tuinen afscheiden. Zo kom je nog eens ergens.

Hier achtervolgen we een grijze poes.

De poes zit achter het hekje in de tuin. Zoom in:

Josse dendert snel de tuin binnen, tot verbazing van de bewoners. Maar de poes is alweer weg. Volgende keer beter.

Tja, meestal zijn we zeer opgetogen over onze kleine man, maar de laatste tijd zijn er op de creche ook minder leuke ontwikkelingen.

Josse blijkt niet altijd even lief tegen andere kindjes als hij zijn zin niet krijgt. De leidsters moeten met man en macht bijsturen. Na flink wat vermaningen is hij vaak weer poeslief.

Thuis staat Jasmijn gelukkig haar mannetje, eens kijken hoe wij dit gedrag zo snel mogelijk kunnen verbeteren.