Hallo Josse!

We hebben geen zin om te koken vandaag, en laten ons voeren door de middenstand. Het is lekker weer en de salon is weer open, dus we beginnen met ijs. Het is niet verstandig om eerst de onderkant van het hoorntje… laat maar.

Dan langs de Japanner voor het avondeten. Dat blijkt een aanrader, Josse eet zonder morren zijn hele kommetje leeg.

Tjonge, lekker weer is het, zeg. Tussen de middag eten we buiten.

We lopen een stukje door de vrieskou en Josse heeft geen handschoenen aan. Koud hoor, maar gelukkig heeft papa een goed idee: met deze jas kun je de handen in de zakken doen. Zo loop je als keurig heerschap over de stoep, en de vingers blijven lekker warm!

Hoezo vorstverlet? Op een koude zaterdagochtend bouwt papa met de klusjesman een geweldig speelhuis in de achtertuin. Dat staat alvast klaar voor de lente!

(Zou het net zo leuk zijn als bij Sophie?)

Kijk, op natuurijs had Josse wel eens eerder gestaan (nou ja, gezeten). Maar met schaatsen onder, dat is natuurlijk het echte werk. Gelukkig kan het dit jaar weer. Papa fungeert nog even als steun maar de snelheid zit er al goed in, dus dat duurt vast niet lang meer.

Dat is ook wat. Onderbreken Josse en Papa het wachten bij de bushalte een minuutje om aan de overkant van de straat even naar de hertjes te kijken, rijdt lijn 110 keihard voorbij. Daar hebben de heren flink de pest over in.

“Nare bus” zegt papa.

“Bus moet in de hoek” zegt Josse.

Dat wordt dus lopen naar huis. Gelukkig komt lijn 107 na een paar honderd meter achterop. We mogen deze keer wel mee.

Kijk, wie doemt daar op uit het donker? Het is Josse, met zelfgemaakte lampion, op Sint-Maartenloop. We zijn op pad met een groepje kinderen van de crèche en halen een grote tas snoep binnen, waarvan meer dan de helft meteen ingeleverd kan worden wegens te hard/klein/groot/drop.

We maken een grote ronde maar sluiten af bij onze hartelijke buurvrouwen.

Aan het eind van deze zaterdag gaan we uit eten bij de Mexicaan. Het is geen onverdeeld succes: eerst wil Jasmijn om onduidelijke reden niet mee, als we uiteindelijk toch binnen zijn bestelt Josse een enorm glas chocolademelk dat hij in één teug leegdrinkt. Daarna is de interesse in het eten minimaal, vooral als in de hoek van het restaurant een enorm aquarium blijkt te staan. De tapas komen (met dank aan papa en mama) wel allemaal op.

De auto-maat voor de speelgoedwinkel is vervangen. Bert en Ernie zijn weg, er is nu een wagen met een konijn dat met één been naar voren in de passagiersstoel zit. En dat Mag Niet! Josse probeert eerst het been naar beneden te drukken en geeft het konijn uiteindelijk een por. Wat Jasmijn doet Mag trouwens ook Niet, maar ja, dat is zijn zusje.

Het maakt wel uit of je een speelpark bezoekt als klein meisje met twee zorgzame ouders of als jongetje met een oudere zus. Als we met Josse en Jasmijn op pad zijn is de grootste vrijwel meteen vertrokken en zet de kleinste de achtervolging in. Waar papa dan weer, met zwaaiende luiertas, achteraan moet. En dus wordt Josse snel groot: hij klimt zelf in alle attracties, valt er zelf weer uit. En lacht daar gelukkig hard om.