Hallo Josse!

We zijn in Anloo en kijk, daar is de rode overall weer die kleinkinderen op koude dagen aan mogen trekken.

Net als bij Jasmijn zetten we er de foto van papa Thijs onder, in identieke overall, maar dan in 1975. Vader en zoon zijn op de foto praktisch even oud.

We staan in de kleedkamer te wachten op het begin van de turnwedstrijd van Jasmijn als het licht even precies goed valt.

“Weet je wat ik durf?” zegt Josse als we bij de kinderboerderij zijn. “Een konijn kan uit mijn hand eten.”

Dat moeten we zien, want een echte held met dieren is Josse tot nu toe niet geweest. En verhip, hij kan het inderdaad. Als de andere konijnen ook doorkrijgen dat er iets te halen valt en een grote kudde onze zoon belaagt, is het uit met de pret. De rest van het voer is voor de kippen.

Josse loopt veel heen en weer naar het huis van Noortje, die een paar meter verderop woont. Wat hij daar allemaal uitspookt weten wij ook niet, maar af en toe sturen de ouders van Noortje de foto’s. Er zitten mooie tussen!

Mensen mensen,

wat is het warm, niet?

Het is al een tijdje een rommeltje in de buurt. De gemeente graaft het oude riool op en stopt nieuwe buizen in de grond. Dat wordt natuurlijk pas echt leuk als ze het bij ons voor de deur gaan doen, maar dat kan niet lang meer duren. Het materiaal staat al klaar!

We zijn een lang weekend naar het huisje in het bos geweest [vorige keer]. Niet het beste seizoen (meer koud en nat) maar de ruisende bomen maken veel goed.

Josse gaat op gezonde tochten door het struikgewas, verbaast zich over de open haard en speelt op zondagochtend een spelletje Nijntje mee, dat hij prompt wint.

Josse en Aiden maken een rondje op de loopfiets. Om de hoek zijn ze al bezig met het opbreken van de straat en verandert de stoep in een lint van platen. Er is een grote machine bezig zand te scheppen. Dat is wel even de moeite om voor te stoppen.

Daarna snel weer verder op die verdraaid rappe fietsjes, waardoor papa er in een sprint achteraan moet.

En hup, daar lag weer 10 centimeter sneeuw voor ons huis. Gans het land staat stil maar voor ons is het een mooi moment om een sneeuwman te maken. Buurmeisje Quirine doet ook mee en samen maken we een heuse Keizer Otto.

De sneeuw, hij ligt op straat, in grote hoeveelheden. We halen de slee weer uit de opslag en dit jaar zit Josse er maar liefst twee straten op. Daarna moet hij, net zoals vorig jaar, de slee weer zelf trekken. De lege slee, uiteraard, waardoor het doel van de oefening een beetje uit beeld raakt. Nou ja, als hij het maar leuk vindt.