De eerste dagen van ons tweede kind
{ Category Archives }
Waar Josse zijn woordjes vandaan haalt weten we allang niet meer. Het kan de crècheleidster bij de peuters zijn, die ook zijn zus de nodige uitdrukkingen bijbracht. Feit is dat Josse tegenwoordig de hele dag uitroept: “Kijk nou!”. En dat is, op sommige momenten, erg grappig. (Of vinden wij als ouders alles leuk?)
De sneeuw voor ons huis is nu echt gesmolten en de vogeltjes zingen weer, en dus kan Josse eindelijk naar buiten op zijn verjaardagsfiets. Dat valt nog niet tegen: Josse heeft een ferme trap en dondert maar één keer om. We komen tot de speeltuin en weer terug.
Het rijden op de fiets wordt door Josse trouwens omschreven als “fietselen”. Daar lijkt het inderdaad ook wel een beetje op.
Bij het halen van de boodschappen zit Josse in het karretje. De aankopen worden stuk voor stuk gekeurd, en sommigen vallen meer in de smaak dan anderen. Favoriet is het wekelijkse pak boter, want ” daar staan Josse en Mama op!”.
(Hmmm. Josse ziet zijn moeder wel vaker op vrachtwagens of in het krantje van de buurtsuper. Tijd voor een bril?)
Josse praat behoorlijk goed, als je tenminste weet wat hij zegt. Dat wil zeggen, de zinsbouw wordt steeds beter maar de uitspraak is nog steeds net mis. Zo eten we vaak een pannenpoek en gaat afval nog steeds in de lullekak. Jasmijn is een meisje, maar Josse een jommetje. Vanavond hebben we de woorden jas en mijn geoefend, die kwamen er perfect uit. Maar zogauw we vroegen hoe Josse’s zusje ook alweer heette, kwam het vaste antwoord: Tatijn! “Gelukkig maar,” zei Marianne, “het is zo schattig als hij Tatijntje zegt in plaats van Jasmijn”. En zo is het ook wel.
Dat is ook wat. Onderbreken Josse en Papa het wachten bij de bushalte een minuutje om aan de overkant van de straat even naar de hertjes te kijken, rijdt lijn 110 keihard voorbij. Daar hebben de heren flink de pest over in.
“Nare bus” zegt papa.
“Bus moet in de hoek” zegt Josse.
Dat wordt dus lopen naar huis. Gelukkig komt lijn 107 na een paar honderd meter achterop. We mogen deze keer wel mee.
Josse begint steeds meer echte woorden te gebruiken en zinnen te maken. Hierbij moet je denken aan: Papa: ‘Maar waar is de dvd dan?’ Josse: ‘Die ligt op de tv papa’.
Papa/mama: ‘Wie wil …?’ Josse: ‘Ikke!’.
Josse: ‘Papa (ben je) al bijna klaar met douchen, mama (wil) ook douchen’. ‘Josse is gevallen, boem daar op (de) grond’. ‘Mama, mag ik wat drinken en een koek?’. ‘Sorry’. ‘Josse (wil de) deur open doen’. ‘Josse zelf doen’. ‘Deur open, deur dicht’.
Ja, Josse praat wat af hier in Frankrijk. Het is nog geen frans maar het begint haast wel op nederlands te lijken. Samen brengen we het vuilnis naar de prul-len-bak (lullekak) en zijn observaties zijn meestal raak (meisje-fiets bij een meisje op een fiets, om maar wat te noemen). Het mooiste is dat Josse consequent tegen alles gedag zegt.
Papa-auto! Ja, dat is papa’s auto. Dag papa-auto!
Andere auto! Ja, een andere auto. Dag andere auto!
Nog andere auto! Inderdaad. Dag nog andere auto!
(in de boot bij Cheverny)
Jasmijn is fan van Mega Mindy en recent zijn twee nieuwe dvd’s aangeschaft. De tune van Mega Mindy klinkt volop door het huis. Papa en mama zingen de variant Mega Jasmijn. Josse kan er wel om lachen. Hij kijkt papa en mama uitdagend aan en zingt zelf Mega Josse!! Daar kan iedereen dan weer hard om lachen.
Goed, we hebben nu een kanaal met Josse dat redelijk werkt. Al een tijdje komen de woorden (“slapen”, “nijntje”, “auto”) er vrij goed uit. Daar is sinds kort een grammatica bijgekomen. Als Josse iets wil roept hij het woord (“nijntje!”). Wil hij het niet, dan wordt het woord gevolgd door “uh!” (“slapen-uh!”).
Opeens wordt een hoop duidelijk. “Broodje!” begrepen we altijd al, maar “drinken-uh!” kunnen we nu ook verstaan. Na een kleine aanvaring is het “papa-uh!” en kan vader ophoepelen.
De eerste uren is het leuk, maar na een tijdje verzucht mama dat ze wilde dat we de code nooit gebroken hadden. “Want nu horen we de hele tijd wat hij niet wil.”