Hallo Josse!

Doordat hij tijdens zijn verjaardag in het buitenland zat druppelen de cadeau’s voor Josse één voor één binnen. Vandaag komen oma Janny en opa Gerard met een verdacht groot pak op de proppen. Het zal toch niet… ja hoor, Josse is de eigenaar van een prachtige Bliksem McQueen auto!

We hebben bij de geboorte van Josse een nieuwe babyfoon gekocht, een digitale met een beter geluid en een groter bereik. Thuis werkt het ding prima maar op vakantie komen we erachter dat het bereik net (net!) te klein is. We halen de deur van het restaurant maar niet de tafels, en de tuin voor het zwembad maar niet het bad zelf. Ook de zwembadbar is net buiten bereik. Toch willen we graag af en toe op pad, als Josse en Jasmijn slapen. Dat leidt tot komische taferelen waarbij we om de 5 minuten van tafel rennen om buiten de ontvanger in de lucht te steken: is het nog stil?

Andere Nederlanders hadden het beter aangepakt en lieten ons een walkie-talkie zien die ook als babyfoon kan werken. Bereik: 1 kilometer, en ook handig op wintersport. Dat wordt dus weer een nieuw apparaat.

We zitten in een Frans vakantiepark in Turkije en in het restaurant staat een groot aantal, typische Franse, eetstoelen. Geheel opgetrokken uit plastic en voorzien van honderd handige knoppen. Josse vindt het in het begin wel interessant maar spartelt tegen het einde als hij weer in zo’n stoel gehesen wordt. Want op iedere stoel zit een tuigje dat hem vervolgens een half uur op zijn plaats houdt. En dat is niet de bedoeling.

We krijgen van het vakantiepark een buggy voor Josse. Die gebruiken we thuis nooit omdat we een vrij zwaar exemplaar hebben, maar met dit lichte karretje gaat het toch een stuk makkelijker.

Het is alleen jammer dat Jasmijn erop staat dat zij in de buggy vervoerd wordt, en niet haar broer. En ja, Josse dragen is nu eenmaal makkelijker en dus krijgt Jasmijn haar zin. Gelukkig mag Josse af en toe in de kar slapen. Ook fijn.

Kijk hem gaan, de dappere loper achter zijn kar. Af en toe gaat het mis, maar het traject van de woonkamer naar de achterdeur wordt steeds sneller afgelegd.

(Eerder: Jasmijn.)

Eigenlijk houdt Josse helemaal niet van speelgoed. Feilloos weet hij op een tafel altijd het meest gevaarlijke, scherpe, zware, niet-om-mee-te-spelen voorwerp te vinden. Alleen als het echt moet wil hij met de blokken of de plastic kopjes aan de slag.

Maar er is een uitzondering: andermans speelgoed. Gisteren, op bezoek bij Rosa (1 jr) in Weesp werkte Josse vakkundig de hele collectie af, met als hoogtepunt de roze kar met toeter. Je zou haast denken dat hij daar thuis ook wel mee zou spelen…

Het was natuurlijk erg aardig dat oma Elise ook nog op zaterdag op Josse wilde passen. Maar helemaal goed was het mooie nieuwe t-shirt dat ze voor hem had meegebracht!

Het was alweer zover dat Josse aan beide zijden uit de Maxi Cosi stak. Tijd dus om de oude blauwe autostoel van Jasmijn van de zolder te halen. Om te testen rijden we naar de ijscozaak in Blaricum.

Lachen natuurlijk. Het uitzicht is op deze manier een stuk beter!

Kijk, opa en oma hebben onlangs het Lutjepotjehoesje (zie ook hier, hier, hier) naar Bussum gebracht. Josse kan zijn middagslaapje nu buiten doen, en dat gaat hartstikke goed. Of het net zo gezond is als op het platteland in Noord-Nederland, dat kunnen we niet garanderen. Maar de fluitende vogels zijn in ieder geval interessant genoeg om stil naar te liggen luisteren.

Met het drinken uit een flesje ging het al tijden niet zo goed bij Josse. Hij sabbelde oneindig op de speen maar dronk zeer matig, tot groot verdriet van papa, oppassers en de juffrouwen op de crèche. Maar vandaag heeft juf Femke een list bedacht: als de melk wordt aangeboden in de blauwe Difrax fles, in plaats van de doorzichtige variant van Avent, blijkt Josse de fles in één teug leeg te tanken.

Waarom? Misschien door de hardere speen, misschien door het andere uitzicht; misschien was het toeval en doet hij het alleen vandaag. Hoe dan ook hebben we de fles mee naar huis gekregen voor nader onderzoek. U hoort meer zo gauw we het weten!