Hallo Josse!

He dat is leuk: nichtje Sophie komt een nacht logeren. De kinderen spelen buiten en Josse heeft zelf zijn muts opgezet. En zijn jas aangedaan!

Vanwege de sneeuw mag de NS voor vandaag een negatief reisadvies hebben afgegeven, als Aiden langskomt bouwt hij met Josse een prima spoorlijn.

U ziet het aan de blote voeten: de vloerverwarming maakt het behagelijk warm.

Langzaam komen de vele mooie cadeau’s van Josse’s verjaardag tot hun recht. Inmiddels zijn we bij de trein aangeland.

Kent u dat, dat u uw kindje zou willen fixeren op de bank zodat het aanbrandende eten ook even de aandacht kan krijgen? Dat kan! Met de JosseFix (koptelefoon bijgeleverd) kunt u zo lang als nodig aan het werk terwijl de kleine zich rustig houdt.

Toen we een tijdje geleden bij nicht Sophie op bezoek waren ontdekte Josse al snel de (speel-) keuken in haar speelhoek. Daar was hij de hele dag niet meer weg te slaan. Niet zo verwonderlijk dat Josse voor zijn verjaardag dus een eigen keukentje heeft gekregen. Hier komt Sophie even inspecteren.

Josse heeft voor zijn verjaardag van de crèche een nieuwe puzzel gekregen en zet die in 30 seconden in elkaar. Dat gaat gesmeerd.

Dan moeten de oude puzzels ook maar eens uit de kast. In hoog tempo doen we de auto’s, de boerderij en de brandweer. Niet alleen belandt het stukje op de goede plaats, Josse benoemt ook wat erop staat. Auto, koe, klok. Wacht eens even – klok? Is dat geen telefoon?

Tja, daar gaapt dan toch de generatiekloof. Voor de lichting 2007 is het voorwerp links een telefoon (nog wel) en rechts een, ehm, klok.

Alle gekke dingen moet je een keer doen en dus huren we ten langen leste maar de fiets-auto die Josse al dagen staat aan de glimlachen bij de receptie van ons park. Kinderen gratis mee voorop en de arme volwassene die achterop belandt moet trappen voor zijn/haar leven. De huur bedraagt een half uur en al snel is duidelijk waarom. De trapploeg kan na dertig minuten in de bezemwagen.

We brengen een weekje door in het zomerhuisje in Twente. Daar kunnen de kinderen lekker ravotten en klooien en heb je als ouder ook eens rust. Althans, dat is de bedoeling. Maar Josse wil de laatste tijd steevast dat papa of mama meekomt als er gespeeld moet worden. De hand wordt vastgepakt en niet meer losgelaten. Zo brengen we toch nog een week door bij de schommel.

Naast de schommel, waar Josse vooral op wil als Jasmijn er ook op zit, is er nog een zandbak die matig interessant bevonden wordt. Nog beter zijn de meegebrachte waterbaan en de zojuist aangeschafte voetbal.

Albert Heijn levert de sla tegenwoordig in een papieren kokertje ter grootte van een kinderhoofdje. Daar kun je als ondernemende dreumes een hoop leuke dingen mee doen.

“Sok” is één van de eerste woorden die Josse kon uitspreken. Hij zegt het als we hem de sokken aantrekken. En de schoenen. Alles wat aan de voet zit is een sok.

Maar veel zit er meestal niet aan zijn voeten. Josse wil namelijk nog al eens zijn sokken uittrekken. Gewoon, omdat het kan. Gelukkig zijn de vloeren thuis verwarmd.