Hallo Josse!

“Sok” is één van de eerste woorden die Josse kon uitspreken. Hij zegt het als we hem de sokken aantrekken. En de schoenen. Alles wat aan de voet zit is een sok.

Maar veel zit er meestal niet aan zijn voeten. Josse wil namelijk nog al eens zijn sokken uittrekken. Gewoon, omdat het kan. Gelukkig zijn de vloeren thuis verwarmd.

Josse is dol op stofzuigen en heeft daarom een schoonmaaktrolley met stofzuiger gekregen! Hij vind het fantastisch en kan rustig een uur met de stofzuiger, veger of dweil door het huis rommelen. Zijn zus helpt hem daarbij graag.

De Tripp Trapp leveren ze tegenwoordig met een speciaal stukje dat moet voorkomen dat avontuurlijke kinderen achterover donderen. Misschien is dat wel handig voor Josse. Hij heeft vanaf vandaag een rode stoel.

25/1: Gezocht tuigje voor in Tripp Trapp…

Als de stofzuiger aangaat kruipen de meeste kinderen huilend weg. Zo niet onze zoon, die meteen hard kraaiend komt aangelopen (of gekropen, dat gaat sneller). Hij doet namelijk niets liever dan stofzuigen, tegenwoordig. Het apparaat moet wel aan, anders telt het niet. En na afloop gaat met een druk op de knop het snoer erin.

Het is simpel vermaak, maar wel leuk. Jammer dat er het stofzuigen door de ouders er wat bij in schiet.

Hoewel Josse geregeld iets nieuws krijgt, gebruiken we ook veel speelgoed dat eerst van Jasmijn is geweest. In sommige gevallen daarvoor nog van heel veel andere kinderen. Zo bijvoorbeeld deze driewieler: Jasmijn reed erop, maar we hadden hem van de buurvrouw gekregen die er als oppasmoeder vele kleine Amsterdammers op vervoerd had. Benieuwd wie er na Josse op mag.

Nu Josse (een beetje) kan lopen is het ook handig om schoenen te hebben in plaats van sloffen (ook handig voor het schoen zetten). Josse had van Mats een paar prachtige schoenen gekregen, maar mama wilde toch even checken of deze nog wel pasten. Wat bleek Josse heeft al maat 22. Toch maar even een nieuw paar gekocht voor deze jongeman, dus. Flexzooltjes bleken bovendien maar tot maat 22 te gaan, dus Josse moet snel goed gaan lopen.

Doordat hij tijdens zijn verjaardag in het buitenland zat druppelen de cadeau’s voor Josse één voor één binnen. Vandaag komen oma Janny en opa Gerard met een verdacht groot pak op de proppen. Het zal toch niet… ja hoor, Josse is de eigenaar van een prachtige Bliksem McQueen auto!

We hebben bij de geboorte van Josse een nieuwe babyfoon gekocht, een digitale met een beter geluid en een groter bereik. Thuis werkt het ding prima maar op vakantie komen we erachter dat het bereik net (net!) te klein is. We halen de deur van het restaurant maar niet de tafels, en de tuin voor het zwembad maar niet het bad zelf. Ook de zwembadbar is net buiten bereik. Toch willen we graag af en toe op pad, als Josse en Jasmijn slapen. Dat leidt tot komische taferelen waarbij we om de 5 minuten van tafel rennen om buiten de ontvanger in de lucht te steken: is het nog stil?

Andere Nederlanders hadden het beter aangepakt en lieten ons een walkie-talkie zien die ook als babyfoon kan werken. Bereik: 1 kilometer, en ook handig op wintersport. Dat wordt dus weer een nieuw apparaat.

We zitten in een Frans vakantiepark in Turkije en in het restaurant staat een groot aantal, typische Franse, eetstoelen. Geheel opgetrokken uit plastic en voorzien van honderd handige knoppen. Josse vindt het in het begin wel interessant maar spartelt tegen het einde als hij weer in zo’n stoel gehesen wordt. Want op iedere stoel zit een tuigje dat hem vervolgens een half uur op zijn plaats houdt. En dat is niet de bedoeling.

We krijgen van het vakantiepark een buggy voor Josse. Die gebruiken we thuis nooit omdat we een vrij zwaar exemplaar hebben, maar met dit lichte karretje gaat het toch een stuk makkelijker.

Het is alleen jammer dat Jasmijn erop staat dat zij in de buggy vervoerd wordt, en niet haar broer. En ja, Josse dragen is nu eenmaal makkelijker en dus krijgt Jasmijn haar zin. Gelukkig mag Josse af en toe in de kar slapen. Ook fijn.