Hallo Josse!

Op 4 oktober wordt Josse 1 jaar oud. Probleempje: we zitten nog steeds in Turkije en vliegen later die avond pas weer terug naar Nederland. De cadeau’s laten we dus nog maar even zitten, maar helemaal niets doen is ook zo ongezellig en daarom beginnen we de dag met een lied, het door Jasmijn hard meegezongen er is er een jarig. Gelukkig hebben we eerder geoefend met het fenomeen Hoera!, zie hieronder.

In ons vakantiepark worden jarigen bij het diner normaliter toegezongen door het parkpersoneel, maar omdat we vertrekken eten we vanavond buiten de reguliere tijd. Dikke pech? Gelukkig niet, want onze vriendelijke Belgische gastvrouw regelt gewoon een taart en een aubade bij de lunch. De familie gaat er eens goed voor zitten.

En inderdaad, daar komt de taart!

Na een keihard Happy Birthday is het natuurlijk tijd om de kaars uit te blazen. Mama blaast gelukkig hard mee. En tja, als het kind eenmaal 1 is dan hoeven we ons een stuk minder zorgen te maken om snacks met veel suiker. Toch?

Later op de dag slaapt Josse keurig tijdens de vlucht terug naar huis en als hij in Nederland weer wakker wordt is de verjaardag eigenlijk al voorbij. Maar laten we afspreken dat we er hier ook nog een klein feestje aan wijden.

We verblijven aan de Middellandse Zee, maar wel aan een gedeelte waar het strand bestaat uit grote en nog grotere keien. Voor ons plezier is ter hoogte van het park wat zand opgespoten. Maar dat is juist voor kinderen van nog geen 1 een slecht idee! Josse neemt een hapje.

Gelukkig is de zee zelf een stuk interessanter. De keien in de branding vormen in feite een grote ballenbak waar Josse prima mee kan spelen. Ook in de golven vindt hij het leuk, totdat een groot exemplaar hem overspoelt.

Dan is het wel mooi geweest en mag mama voor wat warmte zorgen.

We maken een dagtrip naar het naburige Kemer, waar we het plaatselijke dolfinarium bezoeken. De vraag bij dit soort dingen is of Josse veel meekrijgt van de show. De medewerkers denken van niet en laten hem daarom gratis naar binnen. Eenmaal op de tribune valt het gelukkig mee en komt Josse (met enige hulp) zelfs tot een applausje.

Maar het is niet makkelijk, van hot naar her in Kemer. Vlak na de dolfijnen vindt Josse het wel best en valt hij in zijn buggy in slaap.

Met papa (en een pufje van mama’s schuimgel).

(Let u niet op de rommel?) En met mama, natuurlijk.

En vooruit, met het hele gezin zoals vastgelegd door de parkfotograaf met de hele grote lens op weg naar het zogenaamde Witte Diner (hierboven waren we al omgekleed, zo te zien).

We hebben bij de geboorte van Josse een nieuwe babyfoon gekocht, een digitale met een beter geluid en een groter bereik. Thuis werkt het ding prima maar op vakantie komen we erachter dat het bereik net (net!) te klein is. We halen de deur van het restaurant maar niet de tafels, en de tuin voor het zwembad maar niet het bad zelf. Ook de zwembadbar is net buiten bereik. Toch willen we graag af en toe op pad, als Josse en Jasmijn slapen. Dat leidt tot komische taferelen waarbij we om de 5 minuten van tafel rennen om buiten de ontvanger in de lucht te steken: is het nog stil?

Andere Nederlanders hadden het beter aangepakt en lieten ons een walkie-talkie zien die ook als babyfoon kan werken. Bereik: 1 kilometer, en ook handig op wintersport. Dat wordt dus weer een nieuw apparaat.

Thuis loopt Josse achter een kar of een klein keukentrapje. Op vakantie ontdekt hij een combinatie die minstens zo goed werkt: de (lichte) stoelen in het restaurant en de gladde vloer aldaar. En het mooie is: er staan stoelen genoeg. Na het eten laten we Josse los en verbazen ons over de afstanden die hij met de stoelen aflegt.

We zitten in een Frans vakantiepark in Turkije en in het restaurant staat een groot aantal, typische Franse, eetstoelen. Geheel opgetrokken uit plastic en voorzien van honderd handige knoppen. Josse vindt het in het begin wel interessant maar spartelt tegen het einde als hij weer in zo’n stoel gehesen wordt. Want op iedere stoel zit een tuigje dat hem vervolgens een half uur op zijn plaats houdt. En dat is niet de bedoeling.

We krijgen van het vakantiepark een buggy voor Josse. Die gebruiken we thuis nooit omdat we een vrij zwaar exemplaar hebben, maar met dit lichte karretje gaat het toch een stuk makkelijker.

Het is alleen jammer dat Jasmijn erop staat dat zij in de buggy vervoerd wordt, en niet haar broer. En ja, Josse dragen is nu eenmaal makkelijker en dus krijgt Jasmijn haar zin. Gelukkig mag Josse af en toe in de kar slapen. Ook fijn.

We zijn op vakantie en hijsen Josse in een zwempak. Tegen wind en zon, dat eerste is niet echt nodig maar het tweede wel.

Het zwembad is best koud maar Josse moet en zal erin. En er niet meer uit. Papa zorgt dat het hoofdje boven water blijft.

In het diepe zwembad drijft gelukkig een zogenaamde swim safe, waarin we Josse laten drijven. Groot plezier, hoewel hij er na een paar minuten ook wel weer zat van is.

Zoals gebruikelijk komt na het zwemmen de hongerklop en de vreselijke vermoeidheid. We hebben een rustige middag.

We gaan op vakantie naar Turkije. Daarvoor pakken we natuurlijk het vliegtuig en zo gaat Josse vóór zijn eerste verjaardag voor het eerst de lucht in. Ook voor Jasmijn is het de eerste keer. We maken ons een beetje zorgen want het is bijna vier uur vliegen naar Antalya.

Gelukkig is er geen vertraging als we ’s middags vertrekken. Josse krijgt oordopjes en merkt weinig van het feit dat we opstijgen. Na ongeveer twee uur is hij moe en verveeld van het leven in de stoel en valt in slaap. De oordopjes zijn we inmiddels kwijt, maar ze worden gelukkig vlak voor de landing weer teruggevonden.

Als we aankomen is het al laat, maar Josse kan er na zijn slaapje weer even tegen. Hij wordt omhelst door de eerste de beste Turk en daarmee laten we het advies om contact met de lokale bevolking te mijden maar varen (de GGD raadt dat aan in verband met infectieziektes; ze zijn duidelijk nog nooit met een baby in Turkije geweest).