Hallo Josse!

Terug bij het ziekenhuis is het opnieuw een onrustige operatie, met als eindresultaat dat de hechtingen er bijna helemaal uit zijn. (Slordig genoeg blijft een stukje touw achter dat Thijs ‘s avonds alsnog uit de wond vist.) Is onze zoon voor het leven getekend? De schade lijkt mee te vallen.

Groot voordeel: met de hechtingen eruit mag er weer gezwommen worden.

Vakantie in Italie. De foto’s van zon en strand komen straks, maar eerst even dit stukje ouderverdriet. We waren koud gearriveerd op onze bestemming en besloten een restaurantje op de berg te pakken. Kinderen even in de speeltuin, aperitiefje, uitzichtje, enfin, het heeft misschien 5 minuten geduurd voordat Josse huilend aan kwam lopen met een jaap van een snee in zijn wenkbrauw. (Niet voor het eerst, overigens, maar nu in de andere).

Wat was er gebeurd? De stalen schommel was door Josse omhoog gegooid en, zoals misschien wel te verwachten was, ook weer naar beneden gekomen. IJs en servetten van het geschokte personeel zijn niet genoeg en voor het eerst gebruiken we de functie “breng mij naar een ziekenhuis” in de routeplanner. Het hospitaal in Atri is 15 kilometer verderop.

Helaas is de zaterdagavond niet het beste moment om op de eerste hulp te verschijnen. We praten ons met de Wat en Hoe in het Italiaans langs de nachtzuster en wachten een uur (record) op de dokter. Het hechten is niet leuk (alleen mama mag mee, maar de kreten van Josse zijn in de wachtkamer te horen). Twee draadjes houden de boel bij elkaar en Josse mag een week niet zwemmen.

De neus heeft ook een tik gehad en lijkt nu wat op de traditionele boksersneus. We smeren met zalf en laten een week later het touw verwijderen. Tot die tijd is het spelen op het zand, niet in de zee.

Een vervelend begin van de vakantie, maar het eind mocht er ook wezen. Van de Eerste Hulp hadden we het laatste nog niet gezien.

Zit je in Denemarken, ver weg van de dagelijkse beslommeringen, blijkt de zus van oma (en dus de oudtante van Josse) enkele kilometers verderop vakantie te houden. In het bijzijn van haar eigen kleinkinderen, en dus de achterneven en -nicht van onze kinderen. Tijd voor een bezoekje, natuurlijk, en een (zeldzame) foto.

Vlnr: Jasmijn, Joris, Emma, Sebastian, Sophie, Josse, Stijn.

We gaan natuurlijk niet helemaal naar Denemarken zonder een bezoekje aan Legoland te brengen. Opa en oma nemen ons mee naar dit pretpark en dat was voor velen toch al weer zo’n 25 jaar geleden. De toegangspoort ziet er nog wel ongeveer hetzelfde uit.

Binnen is het park helemaal niet verouderd. Het weer is prachtig, de sfeer is goed en de attracties sluiten helemaal aan bij onze kinderen van tussen de 2 en 6. Josse maakt een solorit door het (lego-) safaripark waar hij nog lang over na zal praten.

We maken ook veel ritjes met zijn vieren. Soms is het spannend maar meestal gewoon leuk. Hier door de mijnen van Legoredo, het Wilde Westen van het park.

Iets verderop staat die eeuwige favoriet, de draaimolen. Rondje dan maar.

En we kunnen het Wilde Westen natuurlijk niet verlaten zonder de traditionele Legoland indianenveer. (We tekenen hierbij wel aan dat deze indiaan niet van zijn veer af kon blijven, waardoor de tooi al na een uur verre van indrukwekkend was.)

Het was een mooie dag. Vergeten we snel het minder succesvolle bezoek aan de Lego-bioscoop, waar Josse al voor aanvang van de film gillend en schreeuwend de zaal verliet. Dat was ook niet erg, want daardoor kon hij met mama een extra ritje over de monorail maken. Geen slechte keuze.

We wisselen van kinderen en tante Loes rijdt terug naar huis met een slapende Josse op de achterbank.

Goed, we zijn dus in Denemarken en het huis heeft een zwembad(je). Het is diep en dus kan Josse er niet staan. Dat betekent drijven en je heel goed vasthouden aan een omstander. We vinden in oma Elise een vrijwilliger.

Maar dat is natuurlijk geen zwemmen. Later in de week gaat het beter, al moet er nog wel een handje naar papa (zie de arm onder water). Maar dragen hoeft dan al niet meer.

Op vrijdag wordt er zelfs even los gezwommen, opnieuw onder leiding van oma. Echt ravotten is er nog niet bij, maar we zijn blij met de vorderingen van deze week!

Dit jaar zijn opa en oma van papa’s kant 40 jaar getrouwd en daarom mogen we een week mee naar een (niet te klein) zomerhuis aan de Deense kust. Huis staat hier en ziet er zo uit:

Da’s niet verkeerd. Op het zwembad binnenshuis komen we zo terug.

Niet ver van de voordeur beginnen de duinen en het strand en daarachter ligt de vertrouwde Noordzee. Daarin heeft Josse wel eens eerder pootje gebaden, maar de laatste keer dat we er waren kon hij de zee niet echt waarderen.

Nu gaat het beter. Josse durft dicht bij de waterlijn te komen en af toe zelfs een natte teen te halen. Daarna snel weer op het vaste land.

Het weer is, zeker voor Deense begrippen, schitterend. Op de terugweg naar huis maken we een foto van alle Knaapse kleinkinderen. Deze week kunnen Josse en Jasmijn eens goed met hun neefje en nichtje spelen.

We zijn een lang weekend naar het huisje in het bos geweest [vorige keer]. Niet het beste seizoen (meer koud en nat) maar de ruisende bomen maken veel goed.

Josse gaat op gezonde tochten door het struikgewas, verbaast zich over de open haard en speelt op zondagochtend een spelletje Nijntje mee, dat hij prompt wint.

Ondanks wat gedoe bij een eerdere expeditie proberen we het toch nog een keer met de Noordzee. Deze keer zetten we een joker in: we gebruiken een bolderkar om naar het strand te komen. Dat ziet Josse (ervaren gebruiker) wel zitten. Met volle overgave trekt hij zijn zus de berg af.

Op het strand gaat het ook vrij goed, en op de terugweg rapen we de oogst van deze herfst van de grond en deponeren die in de kar. Bladereren, takken en dennenappels. Kinderen erboven op en rijden maar weer.

Thuis wordt de inhoud gebruikt voor een heuse herfsttafel.

We zijn met opa en oma een weekje weg ter gelegenheid van de herfstvakantie. Bergen aan Zee, letterlijk, want we zitten op een berg vlak bij de zee. Dit is ons onderkomen:

Met een bergpad omlaag komen al snel op het strand. Maar dat valt Josse tegen: het waait hard en de zee komt wel heel dichtbij. Onder groot protest gaat onze zoon even mee in het zilte nat.

Maar ook de troostende woorden van opa doen niet veel. Nee, daar op de horizon, daar moeten we naartoe: de strandtent die ook in oktober nog open is. Na enig zeuren geven we toe en halen een warme chocola. Vanachter het raam is de zee mooi zat.

We passen op de poes van de buren, en Josse vindt het prachtig. Als papa al weer snel terug naar huis wil, blijft zoonlief zitten want “de poes is al de hele dag alleen”. Dat is een overtuigend argument en we kijken de etende kater nog even aan.